Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν υπάρχει ουδεμία αμφιβολία πως ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς είναι ο κορυφαίος προπονητής στην ιστορία του Παναθηναϊκού και κατά τεκμήριο ο GOAT των Ευρωπαίων προπονητών στο μπάσκετ.

Στα 13 του χρόνια στην Αθήνα παρουσίασε πολλές διαφορετικές ιδέες: από ομάδες που έμοιαζαν με έναν πρόγονο των ηλιοκεντρικών συστημάτων γύρω από το παιχνίδι του Μποντιρόγκα, σε πιο pick & roll based κι από εκεί στις spaced out με τις πρωτοποριακές 4 Out - 1 In διατάξεις και τα ... multi-playmaking σύνολα.

Ένας άνθρωπος που έμοιαζε να βρίσκει τον τρόπο να προσαρμόζεται, να βρίσκει συνεχώς τον τρόπο να μένει μπροστά από τον ανταγωνισμό.

Στις επόμενες δουλειές του, δεν ξέρω πόσο φέρνει την ευθύνη ο ίδιος ή πως απλά βρέθηκε να κυνηγάει αντί να τον κυνηγάνε για να τον φτάσουν όπως συνέβαινε στην Αθήνα. Στην Φενέρμπαχτσε, για παράδειγμα, μπορεί να μην πέτυχε τόσα όσα θα μπορούσε αλλά ας μην ξεχνάμε πως πολλές φορές είχε μεταβαλλόμενα ρόστερ με παίκτες να φεύγουν για το NBA.

Την τελευταία χρονιά μάλιστα είχε ένα ρόστερ κορεσμένο που έφτασε μέχρι να στέλνει τον Μαχμουτόγλου στον αγύριστο και να λέει πως θα προβεί σε ωμότητες στον Ντατόμε για να τους αφυπνίσει και βγάλει κάποιο εγωισμό.

Όμως κι εκεί, στα καλά παιχνίδια, είδαμε ομάδες με αρτιότητα στην εκτέλεση του μισού γηπέδου κι αμυντική πειθαρχία.

Δηλαδή τα χαρακτηριστικά που αποτελούν την κύρια συνταγή για μπάσκετ Ζέλικο.

Χώρια δε πως η ομάδα με την οποία σήκωσε τον τίτλο, στα δικά μου τα μάτια είναι από τις πιο post-season dominant ever.

Από την άλλη, στην Παρτιζάν βέβαια δεν νομίζω πως ήταν πως ξέχασε ως δια μαγείας το μπάσκετ.

Στην πρώτη του χρονιά στην Ευρωλίγκα, όλοι ξέρουμε τι έγινε και δεν πέτυχε.

Δεν ξέρω αν θα έπαιρνε τον τίτλο αλλά συμμετοχή στο Φ4 με εκείνη την ομάδα θα ήταν σαν τίτλος και η ιστορία θα ήταν τελείως διαφορετική.

Στις επόμενες σεζόν όμως, πέρα από το διαρκές rebuilding, η ομάδα βρέθηκε μπλεγμένη στα power dynamics του προέδρου Οστόγια Μιχαΐλοβιτς που προσπαθούσε να επηρεάσει την μεταγραφική πολιτική της ομάδας.

Έτσι, έγιναν συναπτά και μαζικά overhauls που δεν βοήθησαν να χτιστεί κάτι καλό, παρά το συνεχώς αυξανόμενο μπάτζετ ελέω κρατικής βοήθειας προς την ασπρόμαυρη πλευρά της σερβικής πρωτεύουσας.

Είμαι σίγουρος πως η επιστροφή του στον πράσινο πάγκο σημαίνει όχι μόνο μιά μεταστροφή στο αγωνιστικό κομμάτι αλλά και στο πως σκέφτεται κι ενεργεί ο Παναθηναϊκός συνολικά. Ο Σέρβος θέλει να νιώθει "αφεντικό", θέλει κλειστές πόρτες και μια διοίκηση που δεν θα κρεμάει την ομάδα στα ... μανταλάκια στην πρώτη στραβή. Στο Τριφύλλι εμφανώς λειτουργούν αλλιώς το τελευταίο διάστημα ενώ η παρουσία του Εργκίν Αταμάν έδινε μια άλλη εξωτερική εικόνα στο σύνολο της ομάδας.

Το μόνο σίγουρο είναι ένα.

Ένα πρωτάθλημα με Σπανούλη, Τρινκιέρι και Λούκιτς στην Θεσσαλονίκη, Σάκοτα στην ΑΕΚ, Μπαρτζώκα και Ομπράντοβιτς στους δύο της Ευρωλίγκα, θα είναι ένα πολύ ενδιαφέρον πρωτάθλημα να δεις.

Όποιος πλέον έχει τα τηλεοπτικά δικαιώματα του, οφείλει να το φροντίσει αναλόγως ως προϊόν κι ο ΕΣΑΚΕ πρέπει να καταλάβει πως έχει την ευκαιρία να λειτουργήσει επιτέλους όπως οι προηγμένες ευρωπαϊκές λίγκες...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους