Kάτι ξέραμε το 2014... Το πανό έγινε πραγματικότητα τελικά, 12 χρόνια αργότερα. Έπρεπε να γίνει. Και δεν παίζει ρόλο αν θα ξανασυμβούν τα ίδια γεγονότα, αν θα σηκώσουμε άλλες 5 ευρωλίγκες μαζί σου...
Kάτι ξέραμε το 2014... Το πανό έγινε πραγματικότητα τελικά, 12 χρόνια αργότερα.
Έπρεπε να γίνει.
Και δεν παίζει ρόλο αν θα ξανασυμβούν τα ίδια γεγονότα, αν θα σηκώσουμε άλλες 5 ευρωλίγκες μαζί σου.
Ήταν κάτι που μοιραία, έπρεπε να συμβεί.
Και συνέβη.
Πολλοί θα έχουν ως μεγαλύτερες στιγμές ή αναμνήσεις, τις σκηνές των ευρωπαϊκών ή των πρωταθλημάτων.
Όμως τίτλους τέτοιους, είχαμε και πριν και μετά τον Ζοτς.
Η στιγμή (καλώς η κακώς όχι για πολλούς) που μας χάρισε ο Ζοτς και ήταν μοναδική, ήταν έξω από τα αποδυτήρια του Οακα, ένα βράδυ στις 5/2/2010.
Τότε καταλάβαμε πολλά.
Εικόνες και συναισθήματα, που σε οπαδούς άλλων ομάδων είναι δύσκολο να τα εξηγήσεις.
Όσοι βρέθηκαν εκείνο το βράδυ εκεί, ένοιωσαν σαν να σήκωσαν όλους τους τίτλους ταυτόχρονα, εκείνα τα λίγα λεπτά. Ο Ζοτς δεν είναι ό ίδιος Ζοτς του 1999, ο Παναθηναϊκός δεν είναι ο ίδιος όπως τότε, το μπάσκετ δεν είναι το ίδιο, αλλά αυτό το συναίσθημα, το χαμόγελο, η «ανατριχίλα» ... παραμένουν ίδια με τότε. Σε περιμέναμε, καλώς ήρθες.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους