Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ποιος είπε ότι η Δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα; Έχουμε μπει σε προεκλογική περίοδο.

Νιώθουμε στο πετσί μας την αβυσσαλέα θρασύτητα και διαφθορά της Μητσοτακικής τυραννίας.

Παρακολουθούμε ταυτόχρονα τον κατακερματισμό της αντιπολίτευσης και τον πόλεμο της καρέκλας- δεν πάει ο κόσμος να καίγεται, το θέμα τους είναι να ξαναμπούν στην Βουλή μ´ οποιοδήποτε κόμμα.

Ιδέες, όραμα, συνέπεια λόγων έργων; Ούτε ξυστά δεν νοιάζονται γι’ αυτές τις λεπτομέρειες οι περισσότεροι που διεκδικούν την ψήφο μας.

Η πολιτική έχει γίνει σε απόλυτο βαθμό διαχείριση και επικοινωνία.

Κατά τα άλλα γενικότητες, ασάφειες, κοινοί τόποι.

Υπάρχει κάποιος που δεν υπόσχεται ανάπτυξη, καλύτερη υγεία, καλύτερη παιδεία, καταπολέμηση της διαφθοράς; Ακόμα και οι βουτηγμένοι μέχρι το κόκαλο κυβέρνηση υπόσχεται καταπολέμηση της διαφθοράς.

Όλοι μιλάνε για δικαιώματα, ασφάλεια, κοινωνική συνοχή, έστω με διαφορετικές εμφάσεις.

Η εμπιστοσύνη των πολιτών έχει ανεπανόρθωτα κλονιστεί.

Eίμαι πολιτικά άστεγος.

Αρνούμαι να παραδοθώ στη λογική του τύπου «είμαι αυτού του κόμματος ό,τι κι αν κάνει». Δεν μου φτάνει «το μη χείρον βέλτιστον». Ναι, περιγράφω μια πολύ διαδεδομένη εμπειρία στις σύγχρονες «δημοκρατίες»: έχουμε περάσει εδώ και πολλά χρόνια από την ψήφο «πάμε για καλύτερα», στο «ας γλιτώσουμε από αυτούς που μας κυβερνάνε και βλέπουμε». Έχουμε πάψει να ψηφίζουμε όσους μας εμπνέουν και μας πείθουν, ψηφίζουμε εκείνους που θεωρούμε λιγότερο επιβλαβείς, τους λιγότερο καταστροφικούς, αυτούς που ευχόμαστε να κρατήσουν τουλάχιστον τα προσχήματα σε θεσμούς και αρπακτικότητα ελπίζοντας να μας πετάξουν μερικά ψίχουλα πάρα πάνω από τους προηγούμενους.

Αν η μόνη διέξοδος που έχουμε είναι να ξεκουμπιστούν οι «προηγούμενοι», τότε έχουμε εγκλωβιστεί σε έναν κύκλο διαδοχικών ματαιώσεων: ελπίδα-διάψευση -τιμωρητική ψήφος - νέα διάψευση- νέα τιμωρητική ψήφος κι εγώ ο πολίτης να ζω στη χαραμάδα αντέχοντας.

Η παρακμή δεν είναι μόνο παρακμή των κομμάτων αλλά και κρίση αντιπροσώπευσης: όλο και περισσότεροι πολίτες διαπιστώνουν ότι η πολιτική πραγματικότητα είναι καραγκιόζ μπερντές που δεν βελτιώνει σε κανένα επίπεδο τη ζωή τους.

Γι’ αυτό και η αποχή χτυπάει νέα ρεκόρ από εκλογές σε εκλογές.

Δεν μου αρκεί να διαλέξω τον «λιγότερο κακό». Θέλω να ψηφίσω τον πειστικό, τον συνεπή, κάποιον που θα εμπιστευτώ και αυτός θα ανταποκριθεί στις διακηρύξεις του.

Με το που τα γράφω αμέσως συνειδητοποιώ ότι ψάχνω ψύλλους στα άχυρα.

Από την άλλη οι δημοκρατίες χρειάζονται πολίτες που διατηρούν κάποιο μέτρο αλλιώς κινδυνεύουμε να συνηθίσουμε τόσο πολύ στο «μη χείρον βέλτιστον» που θα ξεχάσουμε ότι η πολιτική είναι και χώρος δημιουργίας, έμπνευσης και ανανέωσης, όχι μόνο διαχείριση της απογοήτευσης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους