Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο πατέρας μου είναι ήρωας γιατί ήταν πατέρας κάθε μέρα. Ένας πατέρας που δεν έκανε την οικογένειά του πεδίο μάχης.

Γι' αυτό θέλω να τον ευχαριστήσω.

Όχι για κάτι συγκεκριμένο.

Για το σύνολο.

Δεν θυμάμαι μεγάλες συμβουλές.

Θυμάμαι τη στάση του απέναντι στα πράγματα.

Τώρα που μετράω τις ηλικίες αλλιώς, αντιλαμβάνομαι ότι ένας άψογος πατέρας δεν είναι αυτός που δεν έκανε ποτέ λάθη.

Είναι εκείνος που έβαζε πάντοτε το παιδί του πάνω από τον εγωισμό του.

Ο πατέρας λοιπόν, δεν κρίθηκε μόνο στις μεγάλες στιγμές.

Κρίθηκε στα πρωινά που ξύπνησε νωρίτερα από όλους.

Στις φορές που κατάπιε την αγωνία του για να μη φοβηθούν οι άλλοι.

Στις ήσυχες επισκευές.

Στα χαλασμένα καζανάκια της οικογένειας.

Στις μικρές καταρρεύσεις που δεν έφτασαν ποτέ να γίνουν γεγονότα επειδή κάποιος τις πρόλαβε.

Ο δικός μου πατέρας είχε αυτή την ταπεινή μεγαλοσύνη.

Δεν με δίδαξε με λόγια.

Με δίδαξε με επαναλήψεις.

Με την επιμονή του να βρίσκεται εκεί.

Ήταν παρών με τον τρόπο που είναι παρόν το πάτωμα: δεν το προσέχεις όταν υπάρχει, αλλά αν λείψει, γκρεμίζεσαι. ▪️ μιλώ σίγουρα κι εκ μέρους των δύο αδερφών μου, του Κώστα και του Σταύρου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους