Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Λίγο πιο πέρα ακούγονται μουσικές. Γέλια, φωνές, ποτήρια που τσουγκρίζουν. Κάποιος γιορτάζει.

Ο μπαμπάς της οικογένειας έχει την τιμητική του.

Και καθώς οι ήχοι φτάνουν μέχρι εδώ, διαβάζω τα λόγια μιας γυναίκας αφιερωμένα στον πατέρα της.

Ανάμεσα σε όσα γράφει, μια φράση στέκεται και φωτίζει τα πάντα: «Σε ευχαριστώ που δεν με έκανες να αμφιβάλω για την αγάπη σου.» Και σκέφτομαι πόσο μεγάλο δώρο είναι αυτό.

Ίσως γιατί πολλοί άνθρωποι μεγάλωσαν αγαπημένοι, αλλά όχι πάντα βέβαιοι ότι αγαπήθηκαν.

Άλλοι έμαθαν να διαβάζουν την αγάπη μέσα από τη σιωπή.

Άλλοι μέσα από την προσφορά.

Άλλοι μέσα από τη θυσία.

Μα υπήρξαν και εκείνοι που πέρασαν χρόνια αναρωτώμενοι: «Με αγαπά;» «Είναι περήφανος για μένα;» «Με βλέπει;» «Είμαι αρκετός για εκείνον;» Κι αυτή η αμφιβολία γίνεται συχνά ένα αόρατο βάρος που ακολουθεί τον άνθρωπο πολύ μετά την παιδική του ηλικία.

Γι' αυτό με συγκινεί τόσο αυτή η φράση.

Όχι γιατί μιλά για έναν τέλειο πατέρα.

Αλλά γιατί μιλά για έναν πατέρα που κατάφερε να δώσει στο παιδί του μια σπάνια βεβαιότητα.

Τη βεβαιότητα της αγάπης.

Να ξέρεις ότι μπορεί να κάνεις λάθη και να συνεχίζεις να αγαπιέσαι.

Να αποτυγχάνεις και να μην χάνεις τη θέση σου στην καρδιά του άλλου.

Να διαφωνείς, να απομακρύνεσαι, να αλλάζεις, να μεγαλώνεις, και παρ' όλα αυτά να μη χρειάζεται ποτέ να αναρωτηθείς αν αξίζεις την αγάπη του.

Αυτό δεν είναι μικρό πράγμα.

Είναι θεμέλιο.

Είναι το έδαφος πάνω στο οποίο χτίζεται η εμπιστοσύνη στον εαυτό και στη ζωή.

Γιατί όταν ένα παιδί δεν χρειάζεται να αμφιβάλλει για την αγάπη του πατέρα του, μαθαίνει σιγά σιγά να μην αμφιβάλλει ούτε για τη δική του αξία.

Κουβαλά μέσα του μια ήσυχη βεβαιότητα.

Όχι αλαζονεία.

Όχι βεβαιότητα ότι θα τα καταφέρει πάντα.

Αλλά βεβαιότητα ότι ακόμη κι όταν πέσει, ακόμη κι όταν φοβηθεί, ακόμη κι όταν αποτύχει, δεν παύει να είναι άξιο αγάπης.

Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που μπορεί να αφήσει ένας πατέρας στο παιδί του.

Όχι τα χρήματα.

Όχι τις συμβουλές.

Όχι τις επιτυχίες.

Αλλά αυτή τη βαθιά εσωτερική αίσθηση: «Δεν χρειάστηκε ποτέ να κερδίσω την αγάπη σου.

Την είχα ήδη.» Καθώς οι μουσικές συνεχίζουν να ακούγονται από μακριά, σκέφτομαι ότι τελικά αυτό ίσως γιορτάζουν οι άνθρωποι, ακόμη κι αν δεν το λένε.

Όχι απλώς έναν πατέρα.

Αλλά εκείνον τον άνθρωπο που με την παρουσία του, τα λόγια του, το βλέμμα του και τη σταθερότητά του, βοήθησε ένα παιδί να μεγαλώσει χωρίς να κουβαλά μέσα του το βασανιστικό ερώτημα: «Με αγαπούν άραγε;» Και αν υπάρχει μια ευχή που αξίζει να δοθεί σε κάθε παιδί, ίσως είναι αυτή: Να συναντήσει στη ζωή του έναν πατέρα -βιολογικό ή συμβολικό- που θα το αγαπήσει με τρόπο τόσο καθαρό, ώστε κάποτε, μεγαλώνοντας, να μπορέσει κι εκείνο να πει: «Σε ευχαριστώ.

Όχι γιατί ήσουν αλανθαστος. Αλλά γιατί ποτέ δεν με άφησες να αμφιβάλω για την αγάπη σου.» Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους