Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γράμμα προς την Ευαγγελία --------------------------‐--------------------------------------------------------Ευαγγελιάκι μου, αν δεν υπήρχες εσύ σήμερα δεν θα "γιόρταζα". Από την ημέρα που μάθαμε ό,τι θα ερχόσουν στην ζωή μας μέσα μου ξεκίνησε ένας πόλεμος.

Δεν ήξερα αν θα ήσουν αγόρι ή κορίτσι αλλά περίμενα με τεράστια αγωνία την ημέρα που θα γεννιόσουν και με ακόμα περισσότερη αγωνία την μέρα που θα με έλεγες για πρώτη φορά "μπαμπά", "παπά" ή ακόμα καλύτερα "παπάκι". Το τρίτο μου κάνει κάπως καλύτερα.

Ξαφνικά αυτό το υποκοριστικούλλι της τόσο συνηθισμένης λέξης αποκτάει άλλο νόημα.

Το άκουσμα της λέξης "παπά", αποτέλεσε λοιπόν, την απαρχή της αποδοχής του όρου χαζομπαμπάς.

Ομολογώ ότι πάντα ζήλευα λιγάκι όλους τους άντρες που τα είχαν καταφέρει να είναι μπαμπάδες και όχι πατεράδες.

Πάντα ζήλευα όταν άκουγα τα παιδιά τους να μιλάνε γι’ αυτούς με όμορφα και τρυφερά λόγια.

Το θεωρούσα πραγματικά εξαιρετικό κατόρθωμα.

Πάνε σχεδόν οκτώ χρόνια που γεννήθηκες και ακόμα δεν αποφάσισα αν είμαι καλός πατέρας.

Η ζωή μου μετά από εσένα Ευαγγελιάκι μου είναι μόνο ροζ! Όσο παράξενο και αν σου φαίνεται, είσαι το πιο δυνατό μου γαλάζιο! Είσαι ο ουρανός που ανατέλλει τον ήλιο στην καρδιά μου, ο καθαρός ουρανός που διώχνει τα σύννεφα να μην δακρύσουν ποτέ τα μάτια μου! Κι όταν με παίρνεις αγκαλιά, κρύβεις μέσα εκεί, όλη τη δύναμη που αισθάνομαι από την καρδιά σου και είναι τόσο διαφορετική από αυτή της μαμάς σου! Δεν ξέρω τι φταίει, δεν ξέρω αν όλο αυτό συμβαίνει επειδη η καρδιά και η ψυχή μου μετακόμισαν μέσα σου την στιγμή που άκουσα το πρώτο σου κλάμα.

Με ναζιάρικο τρόπο μου μαθαίνεις καθημερινά τη ζωή με το μυαλό σου.

Με ανάγκασες να γίνω πιο μεθοδικός, πιο λογικός και κάποιες φορές με τις αταξίες και τις σκανδαλιές σου με λυτρώνεις καταφέρνοντας με να αποβάλω τεράστιες ποσότητες από την υπερπροστατευτικότητα που θρόνιασε στο μυαλό μου από την μέρα που γεννήθηκες.

Δεν ξέρω πως να στο περιγράψω ακριβώς αυτό το συναίσθημα.

Δεν είναι ακριβώς υπερπροστατευτικότητα, φόβος είναι μην πάθεις κάτι, αγωνία είναι αν θα τα καταφέρεις και όταν δεν θα είμαι εδώ, τρόμος είναι από μια πιθανή μελλοντική μου απουσία.

Όταν με βασανίζουν όλα αυτά τα συναισθήματα στο μυαλό μου γυρνάει θριαμβευτικά ο δικός μου μπαμπάς.

Ναι, εκείνος που κάποτε μου έλεγε όταν γίνεις πατέρας θα καταλάβεις.

Να τον προσέχεις και να τον αγαπάς τον παππού Αντωνάκη κόρη μου.

Είναι για σένα δεύτερος μπαμπάς έτσι που μας κατάντησε η ζωή να δουλεύουμε δεκατέσσερεις ώρες την μέρα.

Εκείνος είναι εκεί μαζί σου όλες τις "πρώτες σου φορές". Πόσο τον ζηλεύω να ξέρες που είδε πρώτος το πρώτο σου δόντι να βγαίνει, το πρώτο δόντι να φυτρώνει, την πρώτη σου απογοήτευση, τον πρώτο σου θυμό...και εγω απόν, παρόν στην δουλειά για ένα καλύτερο μέλλον... Να τον προσέχεις και να τον αγαπάς τον παππού.

Θέλω να ξέρεις πως τον θαυμάζω πολύ κι ας ντρέπομαι να του το πω, κι ας φαίνεται κάποιες φορές πως αγαπώ περισσότερο τη μαμά μου, την γιαγιά Ευαγγελία.

Δεν είναι αλήθεια! Τον αγαπώ το ίδιο, απλά όταν αρχίζω να του το λέω αισθάνομαι σαν να σκληραίνει, λες και φοβάται μη σταματήσει για κάποιο λόγο να το ακούει από τα χείλη μου! Έτσι είμαστε εμεις οι άντρες κόρη μου.

Ηλίθια όντα και βόδια.

Σας αγαπάμε από την φύση μας και ας μην μπορούμε να συμφωνήσουμε τι μέρα είναι! Αντωνάκη μου, παπάκι μου καλέ, παππού μας αγαπημένε.

Πλέον μεγάλωσα, έγινα εγω ο παπάκις μιας άλλης ψυχής.

Μεγάλωσα αλλά δεν ξεχνώ ποτέ όλες τις φορές που ξαγρύπνησες για χάρη μου.

Θυμάμαι όλες τις φορές που διέκοψες τον ύπνο σου για να έρθεις να με πάρεις από την βραδινή μου έξοδο.

Η ψυχή μου κουβαλάει όλες τις υπερωρίες που δούλεψες εξτρά για να μην μου στερήσεις κάτι.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ το κρυμμένο δάκρυ σου όταν πήρα το πτυχίο μου, την υπερηφάνεια σου όταν με είδες να σηκώνομαι όρθιος και να ανεβαίνω στο βάθρο για να εκφωνήσω το λόγο σαν αριστούχος φοιτητής.

Στο μυαλό μου κράτησα για πάντα εκείνο το χτύπημα στην πλάτη έξω από την πύλη του στρατοπέδου όταν κατατάγηκα στο στρατό.

Την βουβή αποχαιρετιστήριά μας αγκαλιά όταν έφευγα για τις σπουδές μου στο εξωτερικό.

Σε καμία στιγμή δεν μίλησες, δεν μου επέβαλες κάτι.

Μου έμαθες μόνο να έχω ένα μέτωπο καθαρό και να τιμάω τα παντελόνια που φοράω.

Οι συμβουλές σου ελάχιστες αλλά πολύτιμες και σταθερές αξίες.

Διαχρονικές σαν το χρυσό! Πάνω από όλα μου δίδαξες να μην τα παρατάω στις πρώτες δυσκολίες και να επιμένω γιαυτό που αγαπώ! Να το διεκδικώ με κάθε τίμημα και κάθε θυσία! Το να είμαι ο πατέρας μιας κόρης σαφώς και δεν είναι το ίδιο.

Θα προσπαθήσω όμως να ακολουθήσω τα χνάρια σου.

Θα ζητάω από την Ευαγγελία καλή συμπεριφορά και όχι καλούς βαθμούς.

Να είναι καλός και τίμιος άνθρωπος και ας μην είναι αριστούχα.

Θα την μάθω να αγαπάει με πάθος όλες τις πτυχές της ζωής και να δίνεται ολοκληρωτικά σε ότι και αν κάνει.

Οι μισές δουλειές δεν αρμόζουν στους παθιασμένους.

Θα την μάθω, όπως μου έμαθες και εσυ να ονειρεύεται, να βάζει στόχους, να προχωράει με το κεφάλι ψηλά και καθαρή την ψυχή της γιατί μόνο αυτό αξίζει στους Θεοδοσίου.

Αγαπημένε μου παπά, παπάκι, daddy cool! Ήσουν, είσαι και θα είσαι η αρχή και το τέλος μου.

Το σημείο αναφοράς μου, το στίγμα μου στο χρόνο, το πρότυπό μου! Θα σε αγαπώ πάντα με τον μοναδικό μου τρόπο, αυτόν που ταιριάζει μόνο σε εσένα! Το παντοτινά παιδί σου, ο παπάκις της Ευαγγελίας σου...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους