Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Nα μας ζήσουν οι Έλληνες πατεράδες που μεγαλώνουν άλλους Έλληνες με τέτοια ιδανικά.

Ο πατέρας του Ευαγόρα Παλληκαρίδη Μιλτιάδης, η μητέρα του Αφροδίτη, η αδελφή του Μαρούλλα και δύο μικροί ξάδελφοι του εισέρχοντε στον χώρο των Κεντρικών Φυλακών της Λευκωσίας για το τελευταίο αποχαιρετιστήριο πριν απο τον απαγχονισμό του. 13 Μαρτίου 1957. «Βγήκαν κάποτε από τη φυλακή ο γέρος κι η γριά μάνα.

Οι δημοσιογράφοι τους κύκλωσαν.

Βλέπουν τον πατέρα ακμαίο, μ’ ένα χαμόγελο ταπεινό και θριαμβευτικό και τρίβουν τα μάτια τους. “Τι σόι άνθρωποι είναι τούτοι;” ακούστηκε να λέει απορημένος ένας Εγγλέζος δημοσιογράφος. “Φαίνεται πως η ελληνική μυθολογία με τους τίτλους και τους ήρωας δεν είναι καθόλου μυθολογία!” “Έλληνες!” τ’ απάντησε κάποιος άλλος, που τον έπνιγε η αγανάκτηση. “Αλλ’ αυτή η λέξη δεν μεταφράζεται στ’ αγγλικά, κι αν μεταφρασθεί, δεν θα την καταλάβετε!” Ο γέρος αντί ν’ αναλυθεί σε δάκρυα, αντί να πει κάτι επαινετικό για τα τελευταία λόγια και τις τελευταίες ηρωικές στιγμές του παιδιού του, σταμάτησε.

Πήρε βαθιά ανάσα κι άρχισε ν’ απαγγέλλει τούτους τους στίχους, ενώ στο πρόσωπό του καθρεφτιζόταν όλο το μεγαλείο της αδάμαστης ελληνικής ψυχής: Το δέντρον, που φυτεύτηκεν ’εν τζι εν ματζιδονήσιν,* που θέλει κόπριν τζιαι νερόν για να καρποφορήσει! Τα δέντρα που φυτέψασιν για να καρποφορήσουν θέλουν λεβέντικα κορμιά γαίμαν να τα ποτίσουν! (*δεν είναι μαϊντανός) Τίποτε δεν κατάλαβαν οι ξένοι δημοσιογράφοι.

Έμειναν μόνο να τον κοιτάζουν εκστατικοί.

Μα οι Έλληνες έσκυψαν, του ’σφιξαν το χέρι, του το φίλησαν με βαθύ σεβασμό.

Αυτοί κατάλαβαν...» Εμείς μήπως καταλάβαμε έστω και κάτι; Έστω λάβαμε ένα χτύπο της καρδιάς τους; (Τροποποιημένη παλαιότερη αναφορά της σελίδας ΔEN ΞEXNΩ!!!)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους