Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το τραύμα Χρόνια το κουβαλούσε. Από μικρό παιδί. Το έπαιρνε μαζί της στη σχολική της τσάντα.

Το φορούσε άλλοτε στην πλάτη της σαν μπέρτα και άλλοτε στο κεφάλι της σαν καπέλο.

Της λέγανε ότι όλοι οι ήρωες φορούν μπέρτα και αφού και εκείνη ήταν δυνατό παιδί, ένας ήρωας, έπρεπε να φοράει τη δική της.Της λέγανε ότι όλα τα συνετά παιδιά φορούν καπέλο και αφού και εκείνη ήταν καλό και λογικό παιδί έπρεπε να φοράει και εκείνη το δικό της, να μη την πειράξει ο ήλιος.

Όσο για τη σχολική τσάντα; Ήταν αυτονόητο ότι έπρεπε να κουβαλάει πάντα μαζί τα μαθήματά της και το τραύμα της ήταν το μεγαλύτερο της μάθημα.

Αργότερα κουβαλούσε το τραύμα σαν σταυρό.

Το έσερνε από 'δω και από 'κει, το σύστηνε στους φίλους της, στις σχέσεις της, στους έρωτές της. «Παιδιά, από 'δω το τραύμα», έλεγε. «Τραύμα, από 'δω τα παιδιά». Άλλοι τρόμαζαν κι έφευγαν μακριά, κάποιοι τη λυπόντουσαν και την κοιτούσαν με συμπόνια και κάποιοι άλλοι, ελάχιστοι, αγκάλιαζαν και εκείνη και το τραύμα με αγάπη.

Όμως την αγκάλιαζαν τόσο σφιχτά που το τραύμα άρχιζε πάλι να αιμορραγεί.

Στο τέλος έμενε πάλι μόνη της με το τραύμα.

Να το αγκαλιάζει, να την αγκαλιάζει κι αυτό, να το κουβαλάει σαν σταυρό στην καθημερινότητά της και, ενίοτε, στον ύπνο της, μέσα σε σχολικές τσάντες, μπέρτες και καπέλα. ~ Εύα Κοτσίκου ~ 15/06/2025

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους