Πώς μπορεί να καταστραφεί ένας πολιτισμός; «Κάποιοι καταστρέφονται πολεμώντας ο ένας τον άλλον· κάποιοι πλέοντας στ’ ανοιχτά όπου θαλασσοπνίγονται· κάποιοι τρώγοντας ο ένας τον άλλον· κάποιοι...

Πλήρες Κείμενο:

Πώς μπορεί να καταστραφεί ένας πολιτισμός; «Κάποιοι καταστρέφονται πολεμώντας ο ένας τον άλλον· κάποιοι πλέοντας στ’ ανοιχτά όπου θαλασσοπνίγονται· κάποιοι τρώγοντας ο ένας τον άλλον· κάποιοι, αρκετοί, αυτοκτονώντας· κάποιοι άλλοι σαπίζοντας μέσα στην αδράνεια· κάποιοι σπαταλώντας το μυαλό τους σε άχρηστα βιβλία· κάποιοι βυθισμένοι στην ακολασία, απολαμβάνοντας χιλιάδες υπερβολές και, τέλος, κάποιοι εφευρίσκοντας κάθε είδους τρόπους να ενεργούν ενάντια στη φύση τους». Αυτά θα γράψει ο Giacomo Leopardi.

Κυρίως, αλλά όχι μόνο, στις δυο τελευταίες φράσεις του νομίζω ότι εντοπίζεται η αυτοκαταστροφική πορεία του δυτικού πολιτισμού, που εδώ και πολύ καιρό ενεργεί ενάντια στην ανθρώπινη φύση.

Ένας πολιτισμός βυθισμένος στην ακολασία, στην παρέκκλιση και στην ανωμαλία.

Ο γουοκισμός και ο γάμος των ομοφυλόφιλων, όπως και η επερχόμενη νομιμοποίηση της πολυγαμίας, είναι μόνο μερικά παραδείγματα από την πληθώρα των ανωμαλιών και παρεκκλίσεων που έχουν νομιμοποιηθεί υπό το μεταμοντέρνο πολιτικό καθεστώς που έχει κάνει κανονικότητα τη διαφθορά, ενώ ονομάζει «ανθρωπισμό» την πτώση του ανθρώπου.

Σε συνθήκες βαθιάς παρακμής ο θύτης έχει περισσότερη αξία και δικαιώματα από το θύμα, ενώ ένα σκοτωμένο σκυλί προκαλεί περισσότερη οργή και δάκρυα από ένα νεκρό παιδάκι από αδέσποτη μειονοτική σφαίρα. Το Ισλάμ και η λαθρομετανάστευση φαντάζουν όλο και περισσότερο ως η «φυσική» τιμωρία, όλων μας.

Όχι μόνον εκείνων που λάτρεψαν και υπηρέτησαν την παρά φύση ασχήμια, τράφηκαν από την (αυτό)καταστροφή ή δεν έκαναν τίποτα για να την ανακόψουν, ενώ μπορούσαν, αλλά και των απολύτως αθώων.

Δυστυχώς, έτσι λειτουργεί η ιστορία με πολλά αθώα θύματα, όπως τα 250.000 μικρά παιδιά στην Βρετανία που έγιναν κρέας για τις σεξουαλικές απολαύσεις των Πακιστανών.

Η θεία δίκη υπάρχει, αλλά έρχεται πάντα στη συνέχεια.

Ίπταται πάνω από τα ανθρώπινα ερείπια και σφάζει τους ενόχους με χρονοκαθυστέρηση.

Υπάρχει μια ακόμη ιστορική, σημειολογική, σταθερά.

Για πολλούς, κάθε φορά τα σημάδια της παρακμής, όπως τα παραπάνω ή ανάλογα με αυτά – σημάδια που βίωσε και η ύστερη ρωμαϊκή αυτοκρατορία πριν εξαφανιστεί - είναι απλά υπερβολές απαισιόδοξων και συντηρητικών που δεν αντέχουν την αξιωματικά υπέροχη πρόοδο.

Για αυτούς τους αέναα ηλίθιους της ιστορίας, ενώ οι πολιτισμοί καταστρέφονται περιοδικά, μέχρι την τελευταία στιγμή πιστεύουν ότι «όλα εν τέλει βαίνουν καλώς...». Αυτό ακριβώς είναι το μεγάλο και μεφιστοφελικό μυστικό της καταστροφής: αποκαλύπτεται πλήρως όταν πλέον είναι πολύ αργά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους