Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δωρικός και διακριτικός και την ίδια ώρα επίμονος κι αλύγιστος. Δίπλα σε κάθε διαδήλωση, σε κάθε δράση, σε συναυλίες, σε δικαστικούς αγώνες, σε πράξεις αλληλεγγύης.

Τον καταλαβαίνεις σαν αίσθηση, μοιάζει σα φωνή από το ασυνείδητο, νιώθεις την παρουσία του σχεδόν χωρίς να την αντιλαμβάνεσαι με τις αισθήσεις, δε μιλάει ο ίδιος, μιλάει σπάνια, ίσα ίσα να θυμάσαι την φωνή του, ξεχωρίζει όμως το πλακάτ που κρατάει.

Κάθε φορά κι ένα καινούργιο μήνυμα με τον ίδιο στόχο.

Ένας σύγχρονος τραγικός Οδυσσέας, καταπίνει χιλιάδες χιλιόμετρα, έχει κάνει όλη την χώρα πατρίδα του, για να βρίσκεται παντού, περιμένοντας να φτάσει σε μια Ιθάκη που δε θα έχει τον Τηλέμαχο, μια Ιθάκη που θα μοιάζει με την Νέκυια, που θα σκάψει με τα νύχια του το χώμα, να δώσει για λίγο ζωή στις ψυχές που έφυγαν, να βρει τον Βασίλειο, να του δείξει την οριστική δικαστική απόφαση και να τον πάρει αγκαλιά να του πει «Κι ας μη νικήσουμε ποτέ, θα πολεμάμε πάντα, έτσι όπως μου έλεγες». Αν δεν ήταν άνθρωπος θα ήταν στίχος του Ρίτσου, ήρωας του Μπρεχτ ή βασιλιάς σε κάποια αρχαία τραγωδία, η σπασμένη φωνή του Μπιθικώτση, ένας κίονας σε έναν ναό που βλέπει ντουγρού το Αιγαίο πέλαγος, τα μαύρα πανιά του Θησέα.

Είναι ο πόνος του πατέρα, η αγέλαστος πέτρα, τα μάτια που δεν έκλαψαν και χώρεσαν μέσα τους όλα τα δάκρυα της γης, για όλους τους αδικοχαμένους, για όσους δεν πρόλαβαν να θρηνήσουν.

Είναι το θάρρος κι η αξιοπρέπεια μπροστά στον πόνο, είναι η σαρωτική νίκη της αγάπης απέναντι στην αδικία, την παλιανθρωπιά, το μίσος και την οργή των βασανιστών του γιου του.

Είναι αυτά τα μάτια που σε κοιτάνε πάντα στην καρδιά.

Αν η ημέρα του πατέρα ήταν μια εικόνα θα ήταν αυτή του Γιάννη Μάγγου σε ένα πεζοδρόμιο της Αθήνας, να κρατάει το πλακάτ, να καίει η ψυχή του σαν ηφαιστειακή πέτρα, να αγαπάει όπως μόνο ένας πατέρας μπορεί να αγαπήσει τον γιο του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους