Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάπου διάβασα ότι: «Τα παιδιά είναι ο παράδεισος των γονιών.» Και, ναι.

Για εμένα αυτό ισχύει.

Όμως όσο περισσότερο σκέφτομαι τη γονεϊκότητα, τόσο περισσότερο πιστεύω πως υπάρχει κάτι ακόμη σημαντικότερο: «Οι γονείς πρέπει να είναι ο παράδεισος των παιδιών.» Να είμαστε το μέρος όπου νιώθουν ασφάλεια.

Όπου μπορούν να κλάψουν, να φοβηθούν, να κάνουν λάθη και να επιστρέψουν χωρίς να νιώθουν ότι πρέπει να αποδείξουν την αξία τους.

Γιατί ως γονείς έχουμε ίσως τη σημαντικότερη δουλειά όλων.

Όχι μόνο να μεγαλώσουμε παιδιά που μας αγαπούν.

Αλλά και να μεγαλώσουμε ανθρώπους που θα μπορούν να πορευθούν ύστερα στον κόσμο.

Ανθρώπους με αυτοπεποίθηση, όρια, ενσυναίσθηση και δύναμη.

Ανθρώπους που δε θα διαλύονται με την πρώτη δυσκολία, αλλά ούτε θα φοβούνται να ζητήσουν βοήθεια όταν τη χρειάζονται.

Και εκεί βρίσκεται η λεπτή ισορροπία.

Να παρέχουμε ασφάλεια, χωρίς να τα κρατάμε μακριά από κάθε δυσκολία.

Να τα αγαπάμε βαθιά, χωρίς να τα προστατεύουμε από ευθύνες και συνέπειες.

Να τα φροντίζουμε, χωρίς να τους παίρνουμε την ευκαιρία να μάθουν να φροντίζουν τον εαυτό τους.

Να είμαστε δίπλα τους, χωρίς να ζούμε τη ζωή αντί για εκείνα.

Γιατί ο κόσμος δε θα είναι πάντα εύκολος.

Αλλά ένα παιδί που μεγαλώνει νιώθοντας ότι έχει ένα ασφαλές μέρος να επιστρέψει, μπορεί να βγει στον κόσμο πιο δυνατό.

Δε χρειάζεται να είμαστε τέλειοι γονείς.

Χρειάζεται να είμαστε παρόντες, σταθεροί και αρκετά σοφοί ώστε να δίνουμε και μια μεγάλη αγκαλιά και τη σωστή κατεύθυνση.

Να γίνουμε ο παράδεισός τους.

Όχι για να μείνουν εκεί για πάντα.

Αλλά για να έχουν τη δύναμη να φύγουν, να ζήσουν και να δημιουργήσουν το δικό τους.

Χρόνια πολλά σε όλους τους μπαμπάδες.

Σε εκείνους που προσπαθούν κάθε μέρα να είναι ένα ασφαλές μέρος, μια αγκαλιά, ένα παράδειγμα και μια δύναμη για τα παιδιά τους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους