Ποιος από τους δυο λαούς έχει αποδείξει ιστορικά, και ακόμα αποδεικνύει, ότι δεν έχει πρόβλημα συμβίωσης με τον άλλο λαό; Ο ένας από τους δυο λαούς είπε 'Ναι' σε όλες τις συμφωνίες για συνύπαρξη...

Πλήρες Κείμενο:

Ποιος από τους δυο λαούς έχει αποδείξει ιστορικά, και ακόμα αποδεικνύει, ότι δεν έχει πρόβλημα συμβίωσης με τον άλλο λαό; Ο ένας από τους δυο λαούς είπε 'Ναι' σε όλες τις συμφωνίες για συνύπαρξη, είπε (και λέει ακόμα) 'Ναι' στις απευθείας συνεννοήσεις και κάνει συστηματικά προσφορές ειρήνης.

Και ο άλλος λαός συνεχώς απορρίπτει, συνεχώς λέει 'Οχι' και συνεχώς αρνείται να κάνει χώρο για τον άλλο.

Με κίνητρα ρατσιστικά, θρησκευτικά, και στο τέλος-τέλος φασιστικά.

Το πρόβλημα, συνολικά και σε βάθος, μπορεί να αποδοθεί με μια πολύ απλή παρατήρηση: Είναι πρόβλημα ρατσισμού και αντισημιτισμού.

Από τη μια ένας λαός κατασυκοφαντημένος και καταταλαιπωρημένος από χιλιάδες χρόνια διώξεων, και από την άλλη εκείνοι που λόγω ιδεοληψιών (δεν ενδιαφέρει κανέναν αν είναι θρησκευτικές, πολιτικές ή κοινωνικές) δεν μπορούν να κάνουν χώρο για το διαφορετικό. Οι Ισραηλινοί δεν την ξαναπατάνε.

Προτιμούν να είναι σε μια κατάσταση συνεχούς συναγερμού και έτοιμοι να απαντήσουν, παρά να ρισκάρουν τις ζωές των πολιτών τους. Ο Αμπάς πρέπει να το καταλάβει αυτό και να δείξει καλή πίστη.

Για την ακρίβεια, ο Αμπάς έχει δηλώσει ότι το έχει καταλάβει.

Λέξη προς λέξη, «Το ξέρω, το ξέρω.

Η άρνηση να δεχτούμε το Partition Plan το 1947 ήταν λάθος μας.

Ηταν ένα λάθος των Αράβων στο σύνολό τους». - 'Arab Rejection of 1947 Partition Plan Was an error', Mahmoud Abbas says, New York Times, 28/10/2011 https://nytimes.com/2011/10/29/world/middleeast/Arab-Rejection-of-1947-Partition-Plan-Was-Error-Mahmoud-Abbas-Says.html «Οι Άραβες έκαναν "λάθος" απορρίπτοντας μια πρόταση του ΟΗΕ του 1947 που θα δημιουργούσε ένα παλαιστινιακό κράτος δίπλα στο εκκολαπτόμενο Ισραήλ, δήλωσε ο Παλαιστίνιος πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς σε συνέντευξή του: "Το ξέρω, το ξέρω.

Ήταν δικό μας λάθος.

Ήταν ένα αραβικό λάθος στο σύνολό του"» Αν οι Παλαιστίνιοι την έδειχαν αυτή την καλή πίστη το 1947, τώρα θα γιόρταζαν τα 70 χρόνια του κυρίαρχου και ανεπτυγμένου κράτους τους, αφού είχαν όλες τις προϋποθέσεις γι' αυτό.

Προτίμησαν τον δρόμο του θρησκευτικού φανατισμού.

Πάντα ξεκινάνε πολέμους, πάντα τους χάνουν, και πάντα μετά κλαίγονται ότι ο κόσμος δεν τους καταλαβαίνει και τους αδικεί.

Είναι 'το χαλασμένο πικάπ' εκείνων που ισχυρίζονται ότι υποστηρίζουν τους Παλαιστινίους και ενεργούν για το καλό τους: - το 1947, λέγοντας στους Παλαιστινίους να απορρίψουν το Partition Plan και να αρχίσουν να εξοντώνουν τους αιρετικούς Εβραίους, που είχαν μάλιστα επιχειρήσει να σκοτώσουν τον Προφήτη, διότι απαγορεύεται οι επί 13-14 αιώνες υπάνθρωποι άπιστοι σκλάβοι dhimmi (υποτελείς μέσω λύτρων, κεφαλικού φόρου) να σηκώσουν κεφάλι και να απαιτήσουν να πατήσουν το πόδι τους στη γη του Αλλάχ, που ως γνωστόν δεν δίνεται με κανέναν τρόπο, - το 1948, λέγοντας στους Παλαιστίνιους ότι «οι Αραβες θα κερδίσουν τον πόλεμο, θα εξαλείψουν τους Εβραίους και θα γυρίσουν νικητές παίρνοντας και τις περιουσίες των Εβραίων, μάλιστα», με αποτέλεσμα να τους καταστήσουν πρόσφυγες, - το 1949, λέγοντας ότι οι πρόσφυγες δεν πρέπει να επανεγκατασταθούν στις γύρω χώρες και καλύτερα να μείνουν σαν εργαλείο εκβιασμού εναντίον των Εβραίων, - μεταξύ του 1949 και του 1964, λέγοντας στους Παλαιστινίους να μην φτιάξουν το κράτος τους διότι στόχος είναι η 'μεγάλη αραβική πατρίδα', - το 1964, λέγοντας στους Παλαιστινίους ότι η PLO ήταν ο αληθινός εκπρόσωπός τους και ότι πρέπει να πολεμήσουν για το μεγάλο αραβικό έθνος, - το 1967, λέγοντας στους Παλαιστινίους να μην δεχτούν τίποτε, όταν το Ισραήλ έδωσε πίσω στους Ιορδανούς το Temple Mount, μόλις 10 μέρες μετά το τέλος του Πολέμου των Εξι Ημερών, και προσφέρθηκε να δώσει πίσω όλα τα εδάφη που κατέκτησε προληπτικά στον αμυντικό πόλεμο των Εξι Ημερών, μια άνευ προηγουμένου κίνηση για να δείξει τη δέσμευσή του για συνύπαρξη και μια προσπάθεια να αποφύγει τη μελλοντική βία, αλλά η απάντηση ήταν και πάλι περισσότερη βία, - και αμέσως μετά, όταν το Ισραήλ έστειλε την προσφορά 'Land for Peace', οι αραβικές χώρες απάντησαν με τη διακήρυξη του Χαρτούμ στο Σουδάν και είπαν τα 'τρία Οχι': «Καμία ειρήνη με το Ισραήλ, καμία διαπραγμάτευση με το Ισραήλ, καμία αναγνώριση του Ισραήλ» ('no peace with Israel, no negotiations with Israel, no recognition of Israel'). - και ξανά το 1968, λέγοντας στους Παλαιστινίους ότι η PLO ήταν ο αληθινός εκπρόσωπός τους και ότι πρέπει να πολεμήσουν ξανά, αυτή τη φορά για το 'μεγάλο παλαιστινιακό έθνος' που δημιουργήθηκε στο μεταξύ, όταν είδαν ότι κάθε άλλη προσπάθεια να σβήσουν το μικρό εβραϊκό κράτος απ' τον χάρτη απέτυχε, - και ξανά από το 1974 και μετά, όταν άλλαξε πάλι η τακτική και οι Αραβες Ιορδανοί και Σύριοι και Αιγύπτιοι που κυκλοφορούν από το 1964 και μετά με το brand name 'Παλαιστίνιοι' πέρασαν στο σχέδιο για το σταδιακό ξερίζωμα και εξολόθρευση των Εβραίων, το γνωστό μας 'phased plan', ... και ούτω καθεξής.

Πάντα από το εξωτερικό και πάντα απορρίπτοντας συμβιβασμούς.

Θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι οι Παλαιστίνιοι δεν έχουν σήμερα καμία βιώσιμη εσωτερική ηγεσία, επειδή ποτέ δεν τους αντιμετώπισε κανείς με τρόπους που αρμόζουν σε ενήλικες. Οι Παλαιστίνιοι πρέπει κάποτε να ωριμάσουν και να ενηλικιωθούν.

Οι στόχοι που έχουν βάλει, να διαλυθεί το πιο ισχυρό κράτος της περιοχής για να επιστρέψουν 5.000.000 πρόσφυγες και να αυτοκτονήσει μόνο του το Ισραήλ είναι στόχοι ανέφικτοι και παράλογοι.

Οι έξυπνοι χρήσιμοι ηλίθιοι της Δύσης, που νομίζουν ότι κάνουν 'τον τελευταίο αντιαποικιακό αγώνα' τους, πρέπει να σταματήσουν να νταντεύουν τους Παλαιστίνιους και να τους πουν επιτέλους την αλήθεια, όπως κάνουν οι σοβαροί ενήλικες: Μόνοι τους θα φτιάξουν το κράτος τους και μόνοι τους θα αναπτύξουν οικονομία.

Αυτό που γίνεται σήμερα, να πληρώνει η Δύση (και το Ισραήλ) για όλα, και αυτοί να δίνουν τα χρήματα για να πληρώνουν ισόβιους μισθούς τρομοκρατών και καταδικασμένων για δολοφονίες αθώων http://www.thetower.org/5007-study-palestinians-authority-paid-over-1-billion-to-terrorists-in-4-years/ είναι η χειρότερη δυνατή επιλογή, και τους παίρνουν όλους στον λαιμό τους.

Οι παλαιστινιακές ψευδαισθήσεις είναι αποτέλεσμα ενός τοξικού συνδυασμού των ισλαμικών δογμάτων, της συνέχισης επ' αόριστον και χωρίς προϋποθέσεις της διεθνούς χρηματοδότησης βοήθειας και της ισραηλινής απέχθειας να μπλέκεται το Ισραήλ κάθε τρεις και λίγο σε εχθροπραξίες.

Δεν υπάρχει αμφιβολία: Δεν θέλουν να φτιάξουν κράτος, δεν τους ενδιαφέρει η λύση.

Εδώ όλες οι προσπάθειες για ειρήνη από το 1947 μέχρι το 2010 και ακόμα και τώρα που μιλάμε - Προτάσεις ειρήνης από την πλευρά των Ισραηλινών ('Israel’s Quest For Peace') http://www.stopbds.com/?page_id=64 - Πάνω από εκατό χρόνια, αραβική απόρριψη ('Over 100 Years of Chronic Arab Rejectionism') http://www.mythsandfacts.org/Conflict/6/Rejectionism.htm#A2 - What Has Israel Ever Done For Peace? - Χιουμοριστικό https://www.youtube.com/watch?v=Gc1kDE4jeHc Οι Παλαιστίνιοι, στην πραγματικότητα, προτιμούν να μένουν χωρίς κράτος, όσο υπάρχει το κράτος των Εβραίων, κι έτσι οι μοναδικοί συμβιβασμοί που μπορούν να κάνουν είναι με την ίδια τους τη φαντασία, πως κάποτε θα αποκτήσουν κράτος μέσω στρατιωτικών, οικονομικών και πολιτιστικών εκβιασμών στους γείτονες τους. Οι Παλαιστίνιοι θα κάνουν κράτος μόνο όταν αποφασίσουν να καθίσουν σαν ενήλικες άνθρωποι που είναι, και θα διαπραγματευτούν απευθείας με το Ισραήλ και τη διεθνή κοινότητα.

Αμέτρητες φορές τους προσφέρθηκε η δυνατότητα, με γενναίες παραχωρήσεις και συμβιβασμούς από την πλευρά όλων των άλλων εμπλεκομένων, και με εξαιρετικές οικονομικές προοπτικές και βοήθεια.

Υπόψη, προσφορές, ειδικά οι πρόσφατες, των τελευταίων ετών, που δεν προσφέρθηκαν ποτέ και σε κανέναν άλλο λαό που συντάχτηκε με τον ναζιστικό Αξονα στον Β'ΠΠ, και μάλιστα τόσο ενεργά.

Αν οι ίδιες προσφορές γίνονταν στους Κούρδους ή στους Θιβετιανούς, θα πετούσαν από τη χαρά τους. Οι Παλαιστίνιοι απλά απορρίπτουν. - David Horowitz, The First Terrorist People, 26/01/2006 http://soc.culture.jewish.narkive.com/g3RJFlZT/palestinians-the-first-terrorist-people-david-horowitz - Welcome to Palestine: Has Any Population Ever Been Less Suited for Statehood than the Palestinians?, 30/01/2007 http://jewishworldreview.com/0107/glick013007.php3 Αλλά εκείνοι περιμένουν, με έναν συνδυασμό εκβιασμών, πιέσεων, τρομοκρατίας και νομικών τραμπουκισμών μέσω των πλειοψηφιών που διαθέτουν σε διεθνή φόρα, να «κερδίσουν» το κράτος τους, χωρίς να «αγοράσουν το λαχείο», όπως σε εκείνο το εβραϊκό ανέκδοτο με τον τύπο που προσευχόταν κάθε μέρα να κερδίσει τη Λόττο, πριν φτάσει στα 80, και στα 80ά του γενέθλια, παραπονέθηκε στο Θεό ότι δεν τον αγαπάει αφού δεν έχει ακόμα κερδίσει, και ο Θεός του απάντησε «Πιστέ μου άνθρωπε, βοήθησέ με λίγο -αγόρασε κι εσύ κανένα λαχείο καμιά φορά» @ακόλουθοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους