Μετά τις ακροδεξιές ιδέες της για τις αμβλώσεις και το ότι πρέπει να θέσουμε υπό διαβούλευση κατοχυρωμένα ανθρώπινα δικαιώματα, η Καρυστιανού θεωρεί ότι ο όρος γυναικοκτονία επιφέρει διχασμό ανάμεσα...

Πλήρες Κείμενο:

Μετά τις ακροδεξιές ιδέες της για τις αμβλώσεις και το ότι πρέπει να θέσουμε υπό διαβούλευση κατοχυρωμένα ανθρώπινα δικαιώματα, η Καρυστιανού θεωρεί ότι ο όρος γυναικοκτονία επιφέρει διχασμό ανάμεσα στους άντρες και τις γυναίκες και είναι επομένως λάθος, αφού κατά την ίδια τοποθετεί τη γυναίκα στις ευάλωτες ομάδες, υπό το χαρακτηριστικό του αδύναμου φύλου.

Για τις αμβλώσεις τα είπαμε τότε.

Σήμερα θα πούμε πόσο προβληματική είναι η άρνηση του όρου γυναικοκτονία με το φαιδρό επιχείρημα ότι δήθεν διχάζει.

Όπως το βλέπω εγώ, εδώ έχουμε ένα τυπικό παράδειγμα φιλελεύθερης αφηρημένης τάχα ισότητας που αρνείται να δει τις συγκεκριμένες κοινωνικές σχέσεις μέσα στις οποίες παράγεται η ανισότητα και η βία.

Ο όρος γυναικοκτονία ονομάζει μια μορφή βίας που ήδη υπάρχει.

Επομένως δεν είναι αυτός που κατασκευάζει τον διχασμό.

Ο όρος δεν λέει φυσικά ότι κάθε άνδρας είναι θύτης ούτε ότι κάθε γυναίκα είναι αδύναμη.

Λέει ότι ορισμένες (πολλές) δολοφονίες γυναικών τελούνται επειδή οι γυναίκες αντιμετωπίζονται ως ιδιοκτησία, ως σώματα προς έλεγχο, ως υπάρξεις που τιμωρούνται όταν διεκδικούν την αυτοδιάθεση και την αυτονομία τους, μέσα σε αυτή την καθαρά πατριαρχική κοινωνία.

Επομένως αν αρνείσαι τον όρο επειδή τάχα χωρίζει άνδρες και γυναίκες, στην πράξη ζητάς από τις γυναίκες να σιωπήσουν για τον έμφυλο (και όχι φυλετικό κυρία Καρυστιανού - κάνε ένα κόπο να διαβάσεις αυτό που αρνείσαι) χαρακτήρα της βίας ώστε να διατηρηθεί η ψευδαίσθηση μιας ουδέτερης και ισότιμης, δίκαιης κοινωνίας.

Και αφού της Καρυστιανού της αρέσει να μιλάει για ισότητα και δικαιοσύνη, ας κάνουμε πράγματι μια κριτική να δούμε τι ακριβώς σημαίνουν αυτές οι λέξεις όταν κατεβαίνουν από το επίπεδο της διακήρυξης στο πεδίο της πολιτικής.

Που είναι η ισότητα όταν απλώς πετάμε αφηρημένες γνώμες και δεν εξετάζουμε ποιοι πλήττονται, πώς πλήττονται, μέσα σε ποιες σχέσεις εξουσίας και με ποιες υλικές συνέπειες στη ζωή τους; Πού ακριβώς βρίσκεται η δικαιοσύνη; Στις ηθικολογίες και τα συνθήματα της Καρυστιανού; Στις γενικές επικλήσεις της ισότητας, της ενότητας και της ανθρωπιάς, όταν την ίδια στιγμή αρνείται να ονομάσει τη συγκεκριμένη μορφή υπαρκτής αδικίας που βρίσκεται μπροστά της; Από όσο ξέρω, η δικαιοσύνη απαιτεί να ονομάζεις την αδικία εκεί όπου παράγεται.

Και η έμφυλη βία δεν παράγεται στο κενό.

Παράγεται μέσα σε μια κοινωνία όπου η γυναικεία ζωή αντιμετωπίζεται ακόμη ως ελέγξιμη και τιμωρήσιμη.

Επιπλέον, το πρόβλημα δεν είναι ότι οι γυναίκες είναι αδύναμες, όπως ακούστηκε σαν αντεπιχείρημα.

Το πρόβλημα είναι ότι η κοινωνία εξακολουθεί να οργανώνει σχέσεις εξουσίας που τις καθιστούν ευάλωτες σε συγκεκριμένες μορφές απειλής, κακοποίησης και εντέλει δολοφονικής βίας.

Όλα αυτά δείχνουν καθαρά τον πολιτικό αναλφαβητισμό της Καρυστιανού και μαζί της ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας, ο οποίος δεν μπορεί να κρυφτεί πια, παρόλο τον δήθεν ανθρωπισμό που προσπαθούν να τον τυλίξουν.

Το αποτέλεσμα είναι μια θέση που θέλει να εμφανίζεται συμφιλιωτική, αλλά καταλήγει συντηρητική και ακροδεξιά. Η ίδια η Καρυστιανού, δυστυχώς, συνεχίζει να εξευτελίζει τον σκοπό που δήθεν υπηρετεί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους