Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Για πολύ καιρό, πίστευα ότι η φωνή μου υπήρχε μόνο για να με καταλαβαίνουν.

Για να εξηγώ καλύτερα.

Για να λέω πιο σωστά αυτό που νιώθω.

Για να αποφεύγω τις παρεξηγήσεις.

Για να μπορώ να συνεννοούμαι.

Και έτσι, πρόσεχα πολύ πώς μιλώ.

Μαλάκωνα τη θέση μου.

Διόρθωνα τις λέξεις μου.

Μίκραινα την ένταση της αλήθειας μου.

Έλεγα τα πράγματα με τρόπο που να χωρούν πιο εύκολα στους άλλους. Στον Χώρο άρχισα να βλέπω κάτι πιο βαθύ.

Ότι η φωνή μου δεν ήταν μόνο ένα μέσο επικοινωνίας.

Ήταν ήδη μέρος της δημιουργίας μου.

Γιατί κάθε φορά που μιλούσα από φόβο, από μάζεμα, από απολογία, από την ανάγκη να μη φανώ πολύ, η φωνή μου δεν περιέγραφε απλώς τη ζωή μου.

Της έδινε μορφή.

Έδινε μορφή στις σχέσεις μου.

Στην ορατότητά μου.

Στη θέση μου.

Στο πόσο χώρο επέτρεπα στον εαυτό μου να καταλαμβάνει.

Και τότε κατάλαβα ότι η φωνή μου είχε ήδη δώσει μορφή σε αυτό που ζω. Όχι επειδή κάτι πήγαινε “λάθος” με εμένα.

Αλλά επειδή ο λόγος που εκφέρεται από μια συγκεκριμένη βάση συνεχίζει να μορφοποιεί την αντίστοιχη πραγματικότητα. Στον Χώρο δεν προσπάθησα να μιλήσω πιο όμορφα.

Δεν προσπάθησα να βρω πιο έξυπνα λόγια.

Έμεινα στη στιγμή που κάτι μέσα μου πήγαινε να με μαζέψει λίγο πριν μιλήσω.

Και εκεί άρχισε να αλλάζει κάτι βαθύ.

Η φωνή μου έπαψε να είναι μόνο τρόπος να με καταλαβαίνουν.

Άρχισε να γίνεται τόπος ευθύνης.

Τόπος αλήθειας.

Τόπος δημιουργίας.

Δεν πήρε χρόνο.

Πήρε επιστροφή.» — Μαρτυρία από γυναίκα στον Χώρο (συμπυκνωμένη/ενδεικτική φωνή) Για πολλές γυναίκες, η φωνή μοιάζει απλώς με ένα μέσο επικοινωνίας.

Κάτι για να εξηγήσουν καλύτερα.

Για να γίνουν κατανοητές.

Για να αποφύγουν τη σύγκρουση.

Για να πουν αυτό που νιώθουν με τρόπο που να χωρά.

Μέσα στον Χώρο αρχίζει να φαίνεται κάτι βαθύτερο: ότι η φωνή δεν είναι μόνο κάτι που “λέει”. Είναι και κάτι που μορφοποιεί.

Γιατί όταν μια γυναίκα μιλά από φόβο, από μάζεμα, από απολογία, από την ανάγκη να μη φανεί πολύ, η φωνή της δεν εκφράζει μόνο αυτή τη βάση.

Της δίνει και μορφή.

Και τότε, πολλές φορές, αυτό που ζει δεν είναι άσχετο με τον τρόπο που εκφέρει τον λόγο της.

Μέσα στη Μέθοδο, αρχίζει να φαίνεται ότι η φωνή δεν είναι ουδέτερη.

Ο λόγος είτε εκφέρει μνήμη είτε εκφέρει παρουσία.

Και όταν η γυναίκα επιστρέφει, όταν μένει αρκετά μέσα στο σώμα της, όταν δεν αποσύρει την αλήθεια της λίγο πριν τη μιλήσει, η φωνή παύει να είναι μόνο ανάγκη να την καταλάβουν.

Αρχίζει να γίνεται μέσο δημιουργίας. Χώρος Παραμονής & Ενσωμάτωσης «Η Δημιουργός». Εκεί όπου η παραμονή αρκεί. #ΗΔημιουργός #ΕπιστροφήΤηςΔημιουργού #Παραμονή #Ενσωμάτωση #Επιστροφή

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους