Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν ξέρω αν μου λείπει εκείνο το συναίσθημα της κομμένης ανάσας λόγω ακραίας αμοιβαίας έλξης κι έρωτα "μοιραίου". Γαμάει, ναι.

Και το έχω ζήσει.

Νιώθω τυχερή, ναι.

Νομίζω, βλέπεις, ότι δεν αποτελεί βίωμα που έχουν όλοι οι άνθρωποι την τύχη να γνωρίσουν γενικά σε τούτη τη ζωή.

Δεν ξέρω παρ' όλα αυτά αν μου λείπει.

Κι ας γαμάει.

Απωθημένα δεν έχω.

Όχι πολλά τουλάχιστον.

Δεν ξέρω καν αν μπορείς δύο φορές στην πορεία σου να μοιραστείς με δύο διαφορετικές υπάρξεις κάτι που η πλειοψηφία δε συναντά ούτε μία φορά.

Και δεν ξέρω τελικά αν αυτό θα είχε την ίδια αξία.

Λένε οι ρομαντικές ψυχές ότι οι "δίδυμες φλόγες" πολλές φορές δεν καταλήγουν μαζί ακριβώς εξαιτίας της ακραίας ανεξέλεγκτης αμοιβαιότητας η οποία μεσα στην ατέλειά τους καταλήγει να τους κάνει στάχτη προκείμενου να αναγεννηθούν από αυτή μαθαίνοντας κι εξελίσσοντας τον εαυτό τους.

Ίσως η μόνη μου ένσταση να είναι αυτή, λοιπόν.

Αν υπήρχε δεύτερη ευκαιρία πού ξέρεις τι θα γινόταν σε περίπτωση που οι "φλόγες" αυτές διασταυρώνονταν εκ νέου συνδυάζοντας το αρχέγονο ένστικτο του έρωτα που παραμένει με την εξελιγμένη πλέον εκδοχή τους; Σε ακούω ήδη να λες ότι αυτά δε γίνονται.

Ότι δε θα ήταν το ίδιο γιατί δε θα ήταν οι ίδιοι άνθρωποι.

Ότι αλλάζουν οι ανάγκες, οι ουσίες, τα πάντα. Κουραφέξαλα.

Όλα σχετικά είναι.

Μπορεί όχι, μπορεί ναι, μπορεί το οτιδήποτε.

Ας μη βαφτίζουμε νομοτελειακές αλήθειες κάποιες λογικοφανείς ερμηνείες οι οποίες συχνά βασίζονται κυρίως στις ανασφάλειές μας. Αρκετά τις έχουμε αφήσει ξαμολυμένες να καθορίζουν σχεδόν τα πάντα μας, δε νομίζεις; #παρενθεσεις

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους