Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Λίγοι άνθρωποι γνωρίζουν ότι ο χορός «Σιρτάκι» εφευρέθηκε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας «Ζορμπάς ο Έλληνας» το 1964.

Ο ηθοποιός Άντονι Κουίν τραυμάτισε το πόδι του και, μαζί με τον χορογράφο Γιώργο Προβιά, εκτέλεσε τον χορό με μια συρόμενη κίνηση.

Όλος ο κόσμος πίστεψε ότι αυτός ήταν ο βασικός ελληνικός λαϊκός χορός. Οι Έλληνες δεν διαφώνησαν.

Ο «Χορός του Ζορμπά» έγινε αμέσως ο πιο δημοφιλής.

Σύντομα, αναγνωρίστηκε ως εθνικός ελληνικός χορός.

Η ιστορία του Σιρτάκι είναι μια ιστορία τυχαίας έμπνευσης. Ο Άντονι Κουίν, ο μεγάλος Μεξικανός ηθοποιός, είχε αναλάβει τον ρόλο του Αλέξη Ζορμπά.

Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, τραυμάτισε το πόδι του.

Δεν μπορούσε να χορέψει κανονικά.

Αλλά η σκηνή ήταν απαραίτητη.

Ο σκηνοθέτης Μιχάλης Κακογιάννης ήθελε μια στιγμή που να αποτυπώνει την ψυχή του Ζορμπά. Ο Κουίν δεν παραπονέθηκε.

Δεν είπε «δεν μπορώ». Μαζί με τον χορογράφο Γιώργο Προβιά, βρήκαν μια λύση.

Αντί να σηκώνει τα πόδια ψηλά, ο Κουίν θα σύριζε τα πόδια του στην άμμο.

Μια αργή, βαριά, σχεδόν τελετουργική κίνηση. Ο Κακογιάννης είδε τη σκηνή και κατάλαβε ότι είχε γεννηθεί κάτι μοναδικό.

Ο χορός δεν ήταν απλώς ένας χορός.

Ήταν η ίδια η ψυχή του Ζορμπά.

Ήταν η στιγμή που ο άνθρωπος που είχε χάσει τα πάντα, που είχε πονέσει, σηκωνόταν και χόρευε.

Όχι για να ξεχάσει.

Αλλά για να γιορτάσει.

Για να πει στη ζωή: «Είσαι σκληρή, αλλά εγώ είμαι πιο πεισματάρης». Η σκηνή έγινε θρύλος.

Οι θεατές σε όλο τον κόσμο σηκώνονταν όρθιοι όταν έβλεπαν τον Ζορμπά να χορεύει στην παραλία, με τα χέρια ανοιχτά, με το βλέμμα καρφωμένο στον ορίζοντα.

Δεν ήξεραν ότι ο χορός ήταν αυτοσχέδιος.

Δεν ήξεραν ότι ο Κουίν είχε τραυματιστεί.

Αλλά η μαγεία του Σιρτάκι ξεπέρασε την ταινία. Οι Έλληνες το υιοθέτησαν αμέσως.

Το χόρεψαν σε γιορτές, σε γάμους, σε ταβέρνες.

Το έκαναν δικό τους.

Και σύντομα, το ελληνικό κράτος το αναγνώρισε ως εθνικό χορό.

Μια παράδοξη απόφαση – ένας χορός που εφευρέθηκε από έναν Μεξικανό ηθοποιό, λόγω τραυματισμού, έγινε ο επίσημος χορός της Ελλάδας.

Αλλά ίσως αυτό είναι το πιο ελληνικό απ' όλα. Οι Έλληνες δεν είναι προσκολλημένοι στις φόρμες.

Είναι προσκολλημένοι στην ψυχή.

Και το Σιρτάκι είχε ψυχή.

Ανεξάρτητα από το πώς γεννήθηκε, μετέφερε αυτό που οι Έλληνες αγαπούν: την αίσθηση της κοινότητας, του μοιράσματος, ότι η ζωή, παρά τις δυσκολίες της, αξίζει να χορεύεται.

Σήμερα, το Σιρτάκι χορεύεται σε κάθε γωνιά της Ελλάδας.

Το χορεύουν τουρίστες, ντόπιοι, παιδιά.

Είναι το σήμα κατατεθέν της χώρας.

Κι όμως, λίγοι γνωρίζουν την ιστορία του.

Πολλοί νομίζουν ότι είναι αρχαίος χορός.

Η αλήθεια είναι πολύ πιο πρόσφατη – και πολύ πιο ανθρώπινη. Γεννήθηκε από έναν τραυματισμό, μια ανάγκη, μια στιγμή δημιουργικότητας. πηγή...Μαργαρίτα Τζαβάρα..

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους