Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ντροπιαστική απόφαση της Πάφου

———————————————————- Πλατεία Κένεντυ; Αλήθεια τώρα; Περπατωντας στο κέντρο της Πάφου το βλέμμα έπεσε στην επιγραφή: Πλατεία Κένεντυ. Πλατεία Κένεντυ; Σοβαρά;;; Στην πόλη του Ευαγόρα, Πλατεία Κένεντυ; Όχι, δεν έχω κάτι με τον Κένεντυ.

Ούτε θεωρώ πως ένας ξένος ηγέτης δεν δικαιούται να τιμηθεί κάπου στον κόσμο.

Μόνο που ξαφνικά ένιωσα πως αυτή η πινακίδα μας ξεγύμνωνε.

Όχι, δεν μου άρεσε αυτό που πραγματικά έλεγε. Η Πάφος δεν είναι μια οποιαδήποτε πόλη.

Είναι η πόλη του Ευαγόρα.

Είναι μια πόλη που κουβαλά αιώνες ελληνικής μνήμης.

Τη σημάδεψαν βασιλιάδες, Άγιοι, δεσποτάδες, αυτοκρατορίες, θεοί, δαίμονες… μα προ πάντων αιώνες πολιτισμού.

Κι όμως, στην κεντρική της πλατεία δεν βρήκαμε να βάλουμε έναν δικό μας.

Βάλαμε έναν ξένο. Γιατί; Γιατί αυτό κάνουμε.

Γιατί αυτοί είμαστε.

Γιατί έτσι καταντήσαμε.

Χρόνια τώρα περιμένουμε τους άλλους.

Χρόνια τώρα αρνούμαστε να αντικρίσουμε τον καθρέφτη μας.

Περιμένουμε από τους Άγγλους να μας ανταμείψουν.

Ελπίζουμε στους Αμερικάνους να νιώσουν τον πόνο μας.

Είμαστε βέβαιοι ότι οι Ευρωπαίοι θα μας δικαιώσουν.

Περιμέναμε τον ΟΗΕ να μας στείλει πίσω στα σπίτια μας.

Πάντα κάποιος άλλος.

Ποτέ εμείς.

Όχι, κανένας λαός δεν σώθηκε περιμένοντας.

Η ιστορία είναι γεμάτη από χαμένους λαούς που περίμεναν κάποιον ισχυρό να τους λυτρώσει.

Κανένας δεν δικαιώθηκε.

Δικαιώθηκαν μόνο όσοι βρήκαν τη δύναμη να σταθούν στα δικά τους πόδια, να πιστέψουν στις δικές τους αξίες και να αναλάβουν οι ίδιοι την ευθύνη της μοίρας τους.

Αυτό είναι που με ενόχλησε βλέποντας την πινακίδα της Πλατείας Κένεντυ.

Όχι το όνομα του Αμερικανού Προέδρου.

Η νοοτροπία που κρύβεται πίσω από αυτό.

Η μόνιμη ανάγκη μας να κοιτάζουμε προς τα έξω.

Σαν να μην έχουμε δικούς μας ανθρώπους να θαυμάσουμε.

Σαν να μην έχουμε δική μας σοφία να ακολουθήσουμε.

Σαν να μην έχει αυτός ο τόπος παραδείγματα που άντεξαν χιλιάδες χρόνια και συνεχίζουν να στέκουν όρθια μπροστά μας. Ο Αριστοτέλης δεν δίδαξε μόνο τους Έλληνες.

Δίδαξε ολόκληρο τον κόσμο τι σημαίνει αρετή, μέτρο και υπευθυνότητα. Ο Θουκυδίδης δεν έγραψε μόνο την ιστορία ενός πολέμου.

Έγραψε το εγχειρίδιο με το οποίο ακόμη και σήμερα ερμηνεύονται οι σχέσεις των κρατών και η συμπεριφορά των μεγάλων δυνάμεων. Ο Λεωνίδας, ο Διάκος, ο Αυξεντίου και ο Παλληκαρίδης δεν έγιναν σύμβολα επειδή νίκησαν.

Έγιναν σύμβολα επειδή έπεσαν.

Επειδή αρνήθηκαν να υποταχθούν.

Επειδή στο τέλος μας έσωσαν.

Κι όμως, εμείς συνεχίζουμε να συμπεριφερόμαστε σαν να μην υπήρξαν, σαν να μην μας δίδαξαν, σαν να μην μάθαμε.

Ψάχνουμε διαρκώς κάποιον ξένο να μας υποδείξει τον δρόμο, κάποιον ισχυρό να μας προστατεύσει, κάποιον τρίτο να μας λύσει τα προβλήματα.

Ίσως γι’ αυτό η πινακίδα της πλατείας να με τάραξε περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε.

Γιατί δεν είδα απλώς ένα όνομα.

Είδα μια ολόκληρη νοοτροπία χαραγμένη πάνω σε μια πινακίδα.

Είδα το μέλλον μας.

Είδα τα σπίτια μας να απομακρύνονται.

Είδα τον τόπο μας να σβήνει.

Και αναρωτήθηκα αν τελικά η Πλατεία Κένεντυ βρίσκεται στην καρδιά της Πάφου για τον ίδιο λόγο που η ήττα φωλιάζει στις καρδιές και κυριαρχεί στα μυαλά μας.

Αν θέλουμε πραγματικά να νικήσουμε την ήττα που φωλιάζει στα μυαλά μας, ας αρχίσουμε από το αυτονόητο: η κεντρική πλατεία της πόλης του Ευαγόρα πρέπει να λέγεται Πλατεία Ευαγόρας Παλληκαρίδης.

Πηγή: grothia.net

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Shameful decision by Paphos

———————————————— Kennedy Square? Really? Walking through the center of Paphos, my eyes fell on the sign: Kennedy Square. Kennedy Square? Seriously?? In the city of Evagoras, Kennedy Square? No, I have nothing against Kennedy.

Nor do I believe that a foreign leader does not have the right to be honored somewhere in the world.

It is just that I suddenly felt that this sign was stripping us naked. No, I did not like what it really said.

Paphos is not just any city.

It is the city of Evagoras.

It is a city that carries centuries of Greek memory.

It has been marked by kings, saints, despots, empires, gods, demons… but above all, centuries of civilization.

And yet, in its central square we couldn't find one of our own to put.

We put a foreigner. Why? Why do we do this.

Why are they who we are.

Why did we end up like this.

For years now we have been waiting for others.

For years now we have refused to face our own reflection.

We are waiting for the English to reward us. We hope for the Americans to feel our pain.

We are certain that the Europeans will vindicate us. We were waiting for the UN to send us back to our homes.

Always someone else.

Never us. No, no people has been saved by waiting.

History is full of lost peoples who waited for someone powerful to redeem them.

No one has been vindicated.

Only those who found the strength to stand on their own feet, to believe in their own values ​​and to take responsibility for their own destiny were vindicated.

That's what bothered me when I saw the Kennedy Square sign.

Not the name of the American President.

The mentality behind it. Our constant need to look outward.

As if we didn't have our own people to admire.

As if we didn't have our own wisdom to follow.

As if this place didn't have examples that have endured for thousands of years and continue to stand tall before us. Aristotle didn't just teach the Greeks.

He taught the entire world what virtue, moderation, and responsibility mean.

Thucydides didn't just write the history of a war.

He wrote the manual by which even today the relations of states and the behavior of great powers are interpreted. Leonidas, Diakos, Afxentiou, and Pallikaridis did not become symbols because they won.

They became symbols because they fell.

Because they refused to submit.

Because in the end they saved us. And yet, we continue to behave as if they didn’t exist, as if they didn’t teach us, as if we didn’t learn.

We are constantly looking for some stranger to show us the way, someone powerful to protect us, someone third to solve our problems.

Maybe that’s why the sign in the square shook me more than it should have. Because I didn’t just see a name.

I saw an entire mentality etched on a sign.

I saw our future.

I saw our homes moving away.

I saw our place fading away. And I wondered if Kennedy Square is in the heart of Paphos for the same reason that defeat nestles in our hearts and dominates our minds.

If we really want to overcome the defeat that nestles in our minds, let's start with the obvious: the central square of the city of Evagoras should be called Evagoras Pallikaridis Square.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους