Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Άρθρο μου στον σημερινό Φιλελεύθερο ΜΕΛΩΔΙΚΗ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΜΈΡΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ... Με θύμισες και έγνοιες για τον ζεστό Ιούλη που μας έρχεται! Είναι ιδιαίτερη η σημερινή μέρα, είναι Μέρα Μουσικής... “...Όμορφη πόλη, φωνές μουσικές, απέραντοι δρόμοι κλεμμένες φωνές θα γίνεις δική μου…”. Μα η πόλη είναι πάντα δική μας, μέσα από τις μνήμες, τη νοσταλγία, την αγάπη, τις αναφορές των μεγαλύτερων... Είναι η μεγαλύτερη Μέρα του Χρόνου! Το φως της μέρας μάς χαρίζει λίγα ακόμα δευτερόλεπτα! Είναι μάλιστα Κυριακή κι έχουμε όλη τη μέρα δική μας – όσοι τυχεροί την έχουν... Η μέρα είναι ζεστή και πολλοί αναζητούν διαδρομές προς τις παραλίες και τα ορεινά.

Και πρέπει, επιστρέφοντας, να αντέξουμε να δούμε αργά το βράδυ ένα-δυο παιχνίδια του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Η πολλαπλότητα τηλεοπτικών μεταδόσεων ποδοσφαιρικών αγώνων, όλο τον χρόνο κι όχι μόνο με συνδρομητική πρόσβαση, έχει απομυθοποιήσει ακόμα και αγώνες παγκοσμίου κυπέλλου, ειδικά αυτούς του αρχικού ξεκαθαρίσματος.

Πίσω από το θέαμα, δεν έλειψαν και οι “εξυπνάδες” του σερίφη που, παραβιάζοντας τα στοιχειώδη μιας φιλοξενίας που είναι επιλογή της κάθε χώρας, απαγόρευσε την είσοδο σε όσους θεωρούσε επικίνδυνους - ένα Σομαλό διαιτητή, τον πρόεδρο και μέλη της Παλαιστινιακής ομοσπονδίας, ένα Ιρακινό δημοσιογράφο και άλλους - σερίφης είναι, ότι θέλει κάνει... Πριν λίγους μήνες είχε, πάλι ετσιθελικά κι ανενόχλητος, εμποδίσει την παρουσία του Προέδρου της Παλαιστινιακής Αρχής στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ... Το πρώτο “δικό μας” σκάνδαλο συνέπεσε με την έναρξη της ευρω-προεδρίας, το δεύτερο με την κορύφωση της προεκλογικής περιόδου, τούτο το τελευταίο βγήκε με το πόρισμα της Αρχής κατά της Διαφθοράς, με το κλείσιμο της ευρω-προεδρίας.

Όλα είχαν διάρκεια και ...αρχαιότητα αλλά μια σημαντική φάση του καθενός προέκυψε σε ώρα σημαδιακή.

Με τούτο το τελευταίο, θα περάσουμε αρκετό καιρό μέχρι που να μας πάρει ο ύπνος και να ξεχαστούμε, όπως στις βραδινές τηλεταινίες που, όταν ξυπνήσεις, δεν θυμάσαι πώς τέλειωσαν.

Πού να μας μείνει χρόνος να δούμε αν το “παράθυρο ευκαιρίας” άνοιξε και μπήκε φρέσκος αέρας ή αν ο αέρας το έκλεισε με δύναμη και θόρυβο… Συγκρατημένη, λένε όλοι, η κάποια αισιοδοξία των τελευταίων βδομάδων που, αν το σκεφτείς, δεν έχει ούτε λογική, ούτε προοπτική.

Το να αποχωρεί ο Γενικός Γραμματέας δεν δίνει ελπίδες αποτελεσματικότητας του διεθνούς οργανισμού επειδή τώρα μένουν έξι μόνο μήνες.

Νωρίτερα υπήρχαν δώδεκα και είχαμε κάποια χρόνια αλλά η κατοχική Τουρκία πάντα ήθελε (και θέλει) να διασφαλίσει όσα κέρδισε με τη βία.

Τώρα μάλιστα που αναβαθμίζεται η “γαλάζια πατρίδα” τι μπορεί να περιμένει κανείς, όση “κατανόηση” κι αν δείξει στις προσταγές του κατακτητή; Μια προσπάθεια, λοιπόν, ακόμα για λύση του Κυπριακού.

Έτσι καθιερώθηκε να περιγράφεται η διεκδίκηση.

Δευτερευόντως αναφέρονται στον τερματισμό της κατοχής.

Αν, πάλι, τους ρωτήσεις θα σου πούνε πως αυτό είναι αυτονόητο.

Έλα όμως που δεν είναι! Το να τερματιστεί η κατοχή σημαίνει να απαλλαγούμε από τις συνέπειες και τα απομεινάρια τους.

Είναι όμως έτσι; Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας το είπε (σημ.: Καθημερινή, 14.6.2026) πως η λύση δεν θα είναι δίκαιη.

Είναι αυτό που λέμε “επανένωση” - εκεί να δεις την ουδόλως εποικοδομητική ασάφεια. Η Κύπρος δεν χωρίστηκε μόνο γεωγραφικά ώστε αυτή μόνο η θεραπεία να είναι αρκετή.

Ο διαχωρισμός που ...επανενώνει! Υπήρξε βίαιος εκτοπισμός των Ελληνοκυπρίων και ακολούθησε, μεθοδευμένα υποβοηθούμενη από τους Βρετανούς, μετακόμιση Τουρκοκυπρίων στα κατεχόμενα και διαμοιρασμός των κλεμμένων ελληνοκυπριακών περιουσιών.

Παράλληλα ξεκίνησε ο εποικισμός των κατεχομένων με έποικους πολλαπλάσιους των Τουρκοκυπρίων.

Εννοιολογικά, ο όρος “επανένωση” είναι ατυχής ή τουλάχιστον ανεπαρκής εκτός κι αν όσοι τον χρησιμοποιούν εννοούν πράγματι αυτό που δηλώνει, δηλαδή την απλή συγκόλληση δυο οντοτήτων που αποδέχονται σαν τέτοιες.

Μέχρι πρόσφατα όσοι μιλούσαν για (τον μόνο σωστό όρο) “απελευθέρωση” σήμαινε πως ...δεν ήθελαν λύση.

Τώρα περάσαμε σε ένα ανειλικρινή συνδυασμό “απελευθέρωση-επανένωση” που αναιρείται από τη συνταγή της “διεκδίκησης”... Μέσα σε όλα αυτά τι να σου κάνει και η Προσωπική Απεσταλμένη που, από τις αρχές του χρόνου, ανεξήγητα μάς χαιρέτισε και “θα τα πούμε τον Ιούλιο” και τώρα συνεχίζει τους επαναλαμβανόμενους κύκλους επισκέψεων που δεν μπορούν να οδηγήσουν οπουδήποτε όσο οι όροι της κατοχής παραμένουν.

Η επιμονή του ΟΗΕ σε ρόλο διαιτητή (και μάλιστα χωρίς VAR!) προσβάλλει τον ίδιο τον Οργανισμό και τις προθέσεις του.

Ο ήλιος έδυσε από αρκετή ώρα. Προλαβαίνουμε τον αγώνα (ποδοσφαίρου)… Κι από αύριο, η μέρα θα αρχίσει πάλι να μικραίνει...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους