Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Το ματωμένο Σάββατο": Σαν σήμερα, 21 Ιουνίου 1919, η αστυνομία του Καναδά επιτίθεται σε μεγάλη συγκέντρωση 30.000 απεργών εργατών στην πόλη Γουίνιπεγκ.

Δολοφονεί δύο εργάτες και τραυματίζει δεκάδες.

Την άνοιξη του 1919, η πόλη Γουίνιπεγκ βρισκόταν σε αναβρασμό.

Η ανεργία ήταν μεγάλη, οι μισθοί χαμηλοί και οι εργασιακές συνθήκες άθλιες.

Οι εργάτες που είχαν γυρίσει απο το μέτωπο του Πρώτου Παγκόσμιου Ιμπεριαλιστικού Πολέμου είχαν διαπιστώσει με οργή πως όλο το διάστημα που ρίσκαραν την ζωή τους στον πόλεμο, εταιρείες είχαν βγάλει αμέτρητα κέρδη απο τα αιματοβαμμένα "πατριωτικά" συμβόλαια της πολεμικής βιομηχανίας (ενω οι ίδιοι ήταν άνεργοι η δούλευαν με άθλιους μισθούς). Η Οκτωβριανή επανάσταση που είχε γίνει πριν απο δύο χρόνια είχε ενθουσιάσει και ξεσηκώσει πολλούς εργάτες και στον Καναδά (όπως και σε όλο τον κόσμο). Κέρδιζε έδαφος η ιδέα του συνδικαλισμού όλων των εργατών σε ένα μεγάλο Σωματείο, κατά τα πρότυπα των "Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου" στις γειτονικές ΗΠΑ.

Σε αυτές τις συνθήκες, τον Μάρτιο του 1919, οι συνδικαλιστές οικοδόμοι και μεταλλεργάτες αποφάσισαν να ενώσουν την συνδικαλιστική οργάνωση των κλάδων τους σε ένα κοινό σωματείο.

Επειδή εκείνη την περίοδο (1919) δεν υπήρχε εργατική νομοθεσία στον Καναδά, ο μόνος τρόπος να αναγνωριστεί ένα σωματείο αν το αποφάσιζε..εθελοντικά ο εργοδότης, δηλαδή (στην πραγματικότητα) αν επέβαλε το ίδιο την αναγνώριση του με απεργία και αγώνα.

Η απεργία ξεκίνησε την 1η Μαίου 1919.

Όταν οι εργοδότες αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν το σωματείο, οι οικοδόμοι και μεταλλεργάτες απευθύνθηκαν στο Συμβούλιο των Συνδικάτων της πόλης (στο οποίο ανήκαν όλες οι υπόλοιπες ενώσεις εργαζομένων). Το Συμβούλιο κάλεσε όλα τα Συνδικάτα να πραγματοποιήσουν ψηφοφορία για την στήριξη του απεργιακού αγώνα των οικοδόμων και των μεταλλεργατών.

Τα αποτελέσματα ήταν συντριπτικά υπέρ της συμμετοχής στην απεργία. 15 Μαίου 1919, μια λαοθάλασσα 30.000 απεργών απο όλους τους κλάδους (ανάμεσα τους χιλιάδες εργάτες που δεν ήταν μέλη των σωματείων), πλημμύρισε την πόλη.

Η αστική τάξη πανικοβλήθηκε.

Σχεδόν αμέσως, στήθηκε μια "αντιαπεργιακή επιτροπή" (γνωστή ως "επιτροπή πόλης των 1000") στην οποία έτρεξαν να συμμετάσχουν όλοι οι βιομήχανοι, τραπεζίτες, μεγαλοδικηγόροι και αστοί πολιτικοί της πόλης.

Σε συνεργασία με τους ιδιοκτήτες των τοπικών εφημερίδων (οι περισσότεροι εργαζόμενοι των οποίων επίσης απεργούσαν) άρχισαν να χρηματοδοτούν και να οργανώνουν μια εκστρατεία λάσπης ενάντια στα Συνδικάτα τους οποίους αποκαλούσαν "μπολσεβίκους", "αποβράσματα", "αναρχικούς" ενω κυκλοφόρησαν παντού σκίτσα που έδειχναν τους απεργούς να ρίχνουν..βόμβες και να προκαλούν χάος.

Ο πανικός της εργοδοσίας ξεπέρασε τα σύνορα του Καναδά και οι New York Times εμφανίστηκαν με τίτλο "Ο Μπολσεβικισμός εισβάλλει στον Καναδά" (φυσικά, καμία ανάμειξη δεν είχαν ούτε οι Μπολσεβίκοι ούτε γενικά Ευρωπαίοι εργάτες στην απεργία). Επίσης, η αντιαπεργιακή επιτροπή των εργοδοτών της πόλης αποφάσισε να απαλλάξει το μεγαλύτερο μέρος των τοπικών αστυνομικών αφού είτε έδειχνε απροθυμία να συγκρουστεί με τους απεργούς είτε έπαιρνε ανοιχτά το μέρος τους.

Στην θέση τους χρηματοδότησαν και προσέλαβαν μια "πολιτοφυλακή" απο μισθοφόρους μπράβους, οι οποίοι εξοπλίστηκαν απο την εργοδοσία της πόλης με όπλα και ρόπαλα.

Τα νέα μαθεύτηκαν σε όλη την χώρα και απο παντού Συνδικάτα άρχισαν να απεργούν σε 20 πόλεις του Καναδά για αλληλεγγύη στους εργάτες της πόλης Γουίνιπεγκ.

Η εργοδοσία κάλεσε την κυβέρνηση να επέμβει.

Η κυβέρνηση διέταξε όλους τους τοπικούς υπαλλήλους να επιστρέψουν αμέσως στην δουλειά ενω ενεργοποίησε και μέτρα απέλασης για όσους εργάτες είχαν γεννηθεί στην Βρετανία.

Όμως, 30 Μαίου 1919, βρέθηκε μπροστά σε μια μεγάλη ήττα: Όταν διέταξε τους αστυνομικούς να σταματήσουν οποιαδήποτε υποστήριξη και ένταξη σε οποιοδήποτε σωματείο, αυτοί αρνήθηκαν.

Σε λίγες μέρες, η κυβέρνηση και οι τοπικές αρχές απέλυσαν όλο το αστυνομικό σώμα της πόλης. 1η Ιουνίου 1919, 100.000 στρατιώτες που μόλις είχαν επιστρέψει απο το μέτωπο οργάνωσαν μεγάλη πορεία προς το γραφείο του Δημάρχουν για να δηλώσουν την υποστήριξη τους στους απεργούς.

Η κυβέρνηση, σε συνεργασία με τους εργοδότες, κινητοποίησε όλους τους μηχανισμούς καταστολής και συνέλαβε δέκα συνδικαλιστές που είχαν ηγετικό ρόλο στην απεργία στις 17 Ιουνίου.

Ακολούθησαν μεγάλες κινητοποιήσεις για την απελευθέρωση τους. 21 Ιουνίου,μια κινητοποίηση δεκάδων χιλιάδων απεργών κατευθύνθηκε στο Δημαρχείο για συμπαράσταση στους συλληφθέντες συναδέλφους τους. Ο Δήμαρχος διέταξε το παραστρατιωτικό σώμα της έφιππης αστυνομίας να επιτεθεί στην κινητοποίηση.

Οι απεργοί έτρεξαν στα στενά κυνηγημένοι απο τους δολοφόνους της εργοδοσίας και της κυβέρνησης.

Εκεί, τους είχαν στήσει ενέδρα οι μπράβοι και τραμπούκοι "πολιτοφύλακες" που είχαν προσλάβει οι βιομήχανοι και οι τραπεζίτες.

Δολοφονήθηκαν δύο εργάτες και τραυματίστηκαν δεκάδες.

Κάτω απο το βάρος της καταστολής, η απεργία σταμάτησε 25 Ιουνίου.

Όσοι συνδικαλιστές δεν αφέθηκαν ελεύθεροι, καταδικάστηκαν σε φυλάκιση για "συνομωσία με στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης". Όμως, οι εργατικές κινητοποιήσεις συνεχίστηκαν τα επόμενα χρόνια.

Το "ματωμένο Σάββατο" στην πόλη Γουίνιπεγκ, η μεγαλύτερη απεργιακή εργατική κινητοποίηση στην ιστορία του Καναδά, έθεσε τα θεμέλια για τους εργατικούς αγώνες και ότι κέρδισε η εργατική τάξη της χώρας τα επόμενα 30 χρόνια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους