"Δικαιοσύνη για τις γυναίκες": Σαν σήμερα 21 Ιουνιού 1908, πραγματοποιείται στο Λονδίνο η ιστορική "Κυριακή των γυναικών" όταν περίπου 300.000 γυναίκες συγκεντρώθηκαν στο Χάιντ Παρκ για να...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στις δύσκολες συνθήκες της εποχής, οι σουφραζέτες της Κοινωνική και Πολιτική Ένωση Γυναικών (WSPU)" με ηγετική μορφή την Έμελιν Πάνκχερστ κατάφεραν να οργανώσουν την μεγαλύτερη πολιτική συγκέντρωση που είχε πραγματοποιηθεί έως τότε στο πάρκο. Η WSPU οργάνωσε μεγάλες πορείες από συνοικίες του Λονδίνου προς το Χάιντ Παρκ.

Υπήρχαν δεκάδες εξέδρες ομιλητών, ώστε το πλήθος να μπορεί να ακούει τις ομιλίες.

Πολλές γυναίκες συμμετείχαν με τα χρώματα του κινήματος: μωβ (αξιοπρέπεια), λευκό (αγνότητα), πράσινο (ελπίδα). Υπήρχαν επίσης μουσικές μπάντες και χορωδίες, που προσέδιδαν εορταστικό αλλά και μαχητικό χαρακτήρα στην κινητοποιήση.

Αυτή η ιστορική διαδήλωση αποτέλεσε σημαντικό σταθμό στον αγώνα για την κατοχύρωση του εκλογικού δικαιώματος των γυναικών στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Όμως παρά την εντυπωσιακή επίδειξη δύναμης, η Βρετανική κυβέρνηση δεν προχώρησε άμεσα στην ικανοποίηση των αιτημάτων των γυναικών και ουσιαστικά τις αγνόησε.

Το αποτέλεσμα ήταν η ριζοσπαστικοποίηση ενός τμήματος των σουφραζετών, οι οποίες τα επόμενα χρόνια κατέφυγαν σε πιο συγκρουσιακές μορφές δράσης με ηγέτιδα την κόρη της Έμελιν Πανκχέρστ, Σύλβια Πάνκχερστ, αργότερα κομμουνίστρια και ακτίβίστρια του αντιαποικιοκρατικού αγώνα. Η Σύλβια Πανκχερστ άρχισε να οργανώνει διαδηλώσεις, διακοπές πολιτικών συγκεντρώσεων σεξιστών συντηρητικών πολιτικών και αργότερα επιθέσεις σε καταστήματα και κτίρια-σύμβολα των διακρίσεων σε βάρος των γυναικών.

Οι σουφραζέτες στόχευαν και εκκλησίες γιατί πολλοί ιερείς υποστήριζαν με κηρύγματα την κοινωνική και πολιτική τάξη που απέκλειε τις γυναίκες από την ψήφο και κάθε δημόσια θέση και ρόλο.

Επιτιθέμενες σε άδεια κτίρια, βάζοντας φωτιές ή τοποθετώντας βόμβες (προγραμματισμένες ώστε να μην υπάρχουν ανθρώπινα θύματα), προσπαθούσαν να δημιουργήσουν δημοσιότητα και να ασκήσουν πίεση στην κυβέρνηση. Η Πάνκχερστ φυλακίστηκε επανειλημμένα και απαντούσε με απεργία πείνας, οδηγώντας την κυβέρνηση στην πρακτική της βίαιης σίτισης γεγονός που προκάλεσε διεθνείς αντιδράσεις.

Σταδιακά η Σύλβια Πανκχέρστ ήρθε σε ρήξη με την μητέρα της Έμελιν για τον χαρακτήρα του κινήματος για τα δικαιώματα των γυναικών.

Ζητούσε άμεση συνεργασία με το εργατικό κίνημα και τα συνδικάτα και σύνδεση της γυναικείας χειραφέτησης με την κοινωνική ισότητα.

Αντίθετα, η Έμελιν ήθελε ένα κίνημα χωρίς σοσιαλιστικές διακηρύξεις και χωρίς σχέση με το εργατικό κίνημα που θα δίνει προτεραιότητα αποκλειστικά στο αίτημα της ψήφου.

Το 1913 (χρονιά που κορυφώνονται οι πολιτικοί ακτιβισμοί όπως συμβολικές εμπρηστικές επιθέσεις) η Συλβια ουσιαστικά απομακρύνθηκε από την οργάνωση και συνέχισε τη δράση της μέσω της Ομοσπονδίας Σουφραζετών του Ανατολικού Λονδίνου.

Η ρήξη κορυφώθηκε με το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκόσμιου Ιμπεριαλιστικού Πολέμου. Η Έμελιν (και η μεγαλύτερη κόρη της Κρισταμπελ) υποστήριξαν ότι θα πρέπει να σταματήσουν κάθε δράση και να στηρίξουν την ιμπεριαλιστική σφαγή στο όνομα της "πατρίδας" γιατί έτσι το γυναικείο κίνημα θα μπορούσε να αναγνωριστεί ως ισότιμο μέρος του "έθνους" και να διεκδικήσει το δικαίωμα ψήφου απο καλύτερες θέσεις.

Η οργάνωσή τους ανέστειλε τις κινητοποιήσεις, κάλεσε τις γυναίκες να εργαστούν στην πολεμική βιομηχανία, συμμετείχε σε εκστρατείες στρατολόγησης υπέρ του πολέμου και άρχισε φιλοπόλεμα και εθνικιστικά κηρύγματα στις γυναίκες. Η Συλβια πήρε την αντίθετη θέση.

Υποστήριζε ότι: ο πόλεμος ήταν ιμπεριαλιστικός και διεξαγόταν προς όφελος των κυρίαρχων τάξεων.

Ότι οι εργάτες όλων των χωρών δεν είχαν συμφέρον να αλληλοσκοτώνονται για τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών και προτεραιότητα έπρεπε να είναι η καταπολέμηση της φτώχειας και η ειρήνη.

Στο ανατολικό Λονδίνο οργάνωσε λαϊκά εστιατόρια,, βρεφονηπιακούς σταθμούς, διανομή γάλακτος και τροφίμων και αντιπολεμικές εκστρατείες.

Σύντομα, άρχισε να υποστηρίζει ανοιχτά τον Κομμουνισμό.

Η ομάδα της Σύλβια Πανκχέρστ ήταν απο τις λίγες φωνές στην Ευρώπη, μαζί με τους Σπαρτακιστές, τους Μπολσεβίκους κ.α που αντιτάχθηκαν στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο που οδήγησε τις γυναίκες της εργατικής τάξης να δουλεύουν σε άθλιες συνθήκες στην πολεμική βιομηχανία ενώ οι άντρες τους, τα αδέλφια τους, οι συγγενείς τους, σκοτώνονταν η έμεναν ανάπηροι για τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους