Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αϊβαλί. Κάνω κατά καιρούς μια σύντομη επίσκεψη για να τιμήσω την μνήμη των προγόνων που πήραν το επώνυμο τους από εδώ.

Αν και η παρουσία των παλιών γονιδίων εδώ ήταν σύντομη.

Ο συνεπώνυμος πρόγονος έφυγε από εδώ παιδάκι, 7 ετών, στην πρώτη καταστροφή του Αιβαλιου, το 1821, στην ελληνική επανάσταση.

Ως τότε το Αϊβαλί είχε δεν είχε ζωή 40-50 ετών, αφού φτιάχτηκε μετά τα Ορλωφικα όταν ο Καπουδαν Πασάς του έδωσε προνόμια ελεύθερου λιμανιού, αφορολόγητου, και μάζεψε κόσμο, Ελληνες, από όλη την ηπειρωτική χώρα.

Αϊβαλιώτης πρόσφυγας, όπως χιλιάδες άλλοι έφτιαξε την ζωή του στα νησιά, Σύρο πρώτα, μετά Ικαρια.

Το όνομα όμως του κόλλησε και έτσι με στοίχιωσε και μένα το μέρος, το Αϊβαλί.

Είχα να έλθω 20 χρόνια.

Η αλλαγή είναι μεγάλη, ο τουρισμός έχει οδηγήσει σε μια μεγάλη ανάπτυξη.

Αλλά και αρκετοί από τους εύπορους της Πόλης έρχονται εδώ να κτίσουν τα εξοχικά τους.

Μένει πάντα στοιχειωμένη η παλιά ελληνική πόλη, τα παραλιακά εργοστάσια, τα ελαιοτριβεία.

Η ανάπτυξη είναι πιο φανερή στα Μοσχονησια, ιδιαίτερα στην Κουντα.

Νοσταλγία εντυπωμένη στα γονίδια.

Δύο σημειώσεις που με εντυπωσίασαν.

Πρώτα η συγκοινωνία, μικρά λεωφορεία αλωνίζουν την περιοχή κάθε 2-3 λεπτά, πληρώνεις με κάρτα, (0,7 του ευρώ), οι οδηγοί σταματούν μόλις δουν άνθρωπο που κάτι σαν να ψάχνει, σχεδόν σαν ταξιτζήδες.

Το δεύτερο, η αναστήλωση του ναού του Ταξιάρχη στο Μοσχονησι.

Ο ναός ήταν ρημαγμένος όταν τον είχα ξαναδεί, με ρωγμές από σεισμούς, λεηλατημένος, με ζημιές από λαθραίες ανασκαφές που έψαχναν θησαυρούς («τις λίρες των Ελλήνων», διαδεδομένος Τουρκικος λαϊκός μύθος). Τώρα αναστηλώθηκε με χορηγία του βαθύπλουτου Τούρκου Ραχμι Κοτς ο οποίος τον μετέτρεψε σε μουσείο μηχανών (για να παρακάμψει τις ενστάσεις των ισλαμιστών συμπατριωτών του). Παρά την αλλαγή χρήσης του η αποκατάσταση έγινε με σεβασμό στην παλαιά ιερότητα αφού φτιάχτηκαν αρκετές από τις αγιογραφίες του.

Οι γείτονες κάνουν προόδους στην λεγόμενη «χαμηλή πολιτική» ώστε να φτιαχτεί κάποτε ένα πλαίσιο ομαλής συνύπαρξης.

Δεν γίνεται και αλλιώς. Η Λεσβος απέναντι, σήμερα πλημμυρίζει από Τούρκους τουρίστες, οι οποίοι έχουν την ευκαιρία (όπως και εμείς) να δουν πόσο τελικά όμοιοι είμαστε σαν άνθρωποι, σαν λαοί. Η επόμενη επίσκεψη, και το ρεπορτάζ, σε είκοσι ακόμα χρόνια. (Αν η Φύση θελήσει…)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους