Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με γεια σας και χαρά σας λοιπόν με το Φεστιβάλ Πηνειού.

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον άκουσα στο Δημοτικό Συμβούλιο ότι «η αντισυμβαλλόμενη δήλωσε πως δεν θα πήγαινε στο Φεστιβάλ Πηνειού , αν είχε σύμβαση, γιατί θα ήταν κουρασμένη». Άφησαμε το «αμειβόμενη καλλιτέχνιδα» και πιάσαμε το «αντισυμβαλλόμενη». Όνομα δεν έχω; Η αντισυμβαλλόμενη λοιπόν ουδέποτε έκανε τέτοια δήλωση.

Μαζί μιλάμε και χώρια καταλαβαίνουμε.

Πίσω απο τις λέξεις υπάρχουν ζωντανοί άνθρωποι, δουλειά και πραγματικός κόπος. Βασικά ΕΝΑΣ άνθρωπος για όλες τις δουλειές. Η Φωτεινή. Το Φεστιβάλ Πηνειού το έχω φάει με το κουτάλι.

Από τη δεύτερη κιόλας χρονιά του συμμετείχα με δράσεις και παραμύθια για παιδιά, αρχικά με τον Ερυθρό Σταυρό, έπειτα βοηθός στο Τιριτόμπα και στη συνέχεια με το Σπίτι του Σοφούλη με παιδικές δράσεις που εκείνα τα χρόνια πρωτοστατούσαν στο φεστιβάλ Πηνειού. Φυσικά και με το Τιριτόμπα ως … τα κάνει όλα και συμφέρει με δράσεις για χιλιάδες , μα ΧΙΛΙΑΔΕΣ παιδιά.

Γι’ αυτό μου προκαλεί εντύπωση να ακούω ανθρώπους να μιλούν για τη δική μου «κούραση». Γιατί εγώ θυμάμαι να φορτώνω μόνη μου το αυτοκίνητό μου ξανά και ξανά.

Να μεταφέρω δεκάδες τραπέζια και δεκάδες καρέκλες από την κεντρική σκηνή μέχρι το σημείο των δράσεων.

Να κάνω αμέτρητα δρομολόγια πίσω μπρος στο κουκλοθέατρο ΜΟΝΗ ΜΟΥ για να στηθεί ένας χώρος που θα φιλοξενούσε παιδιά και οικογένειες.

Χρόνια ζητούσα έναν χώρο κάτω από τη γέφυρα για τα παιδιά.

Όχι για προνόμιο, αλλά για σκιά, ασφάλεια και αξιοπρεπείς συνθήκες.

Φυσικά, δεν μου δόθηκε ποτέ.

Γιατί φαίνεται πως ήταν πιο εύκολο να κουβαλά η Φωτεινή μόνη της ολόκληρο το φεστιβάλ στην πλάτη της.

Θυμάμαι να προετοιμάζω επί εβδομάδες υλικά, κούκλες, κατασκευές και εργαστήρια.

Να κόβω, να κολλάω, να οργανώνω εκατοντάδες κατασκευές ώστε κάθε παιδί να έχει τη δική του εμπειρία.

Μόνο η προετοιμασία απαιτούσε σχεδόν έναν μήνα δουλειάς πριν καν ξεκινήσει το φεστιβάλ.

Θυμάμαι να πληρώνω από την τσέπη μου βοηθούς όταν μπορούσα και να στηρίζομαι σε φίλους και εθελοντές να βάλουν πλάτη όταν δεν έβγαινε αλλιώς η δουλειά.

Θυμάμαι επίσης ότι το επόμενο πρωί πολλές από τις καρέκλες και τα τραπέζια που είχα μεταφέρει μόνη μου ήταν γεμάτα λουκουμάδες, αναψυκτικά, σκουπίδια και βρωμιές.

Και πάλι εκεί ήμουν.

Να καθαρίζω, να μαζεύω, να στήνω από την αρχή και να υποδέχομαι τα παιδιά με χαμόγελο.

Κάτω από τον καυτό ήλιο, με σαραντάρια να λιώνω πίσω από τα φώτα, με αέρα να μου ρίχνει τα σκηνικά, με βροχή να μαζεύω τα πάντα ΜΟΝΗ ΜΟΥ.

Αυτό λοιπόν δεν το λέω κούραση.

Το λέω προσφορά. Της Φωτεινής.

Δεν κουράστηκα ποτέ να παίζω με τα παιδιά.

Δεν κουράστηκα ποτέ να δημιουργώ.

Δεν κουράστηκα ποτέ να υπηρετώ τον πολιτισμό και τις οικογένειες αυτής της πόλης.

Αυτό που κουράζει είναι να ακούς ανθρώπους που δεν σήκωσαν ούτε ένα τραπέζι, δεν έκοψαν ούτε ένα χαρτόνι και δεν πέρασαν ούτε μία μέρα από την προετοιμασία μιας τέτοιας δράσης να αποφασίζουν ΔΗΜΟΣΙΑ για εσένα , τι θα αισθάνεσαι, τι θα σκέφτεσαι και γιατί θα συμμετέχεις ή δεν θα συμμετέχεις.

Και γεννιέται ένα απλό ερώτημα: Αφού σήμερα πληρώνονται ξεχωριστά θεάματα, παραστάσεις και δράσεις για τα παιδιά του Φεστιβάλ Πηνειού, γιατί τότε θεωρούσατε αυτονόητο ότι η Φωτεινή θα τα κάνει όλα και θα συμφέρει; Ίσως τελικά να μην ήμουν και τόσο κουρασμένη.

Ίσως απλώς να έπαψα να θεωρώ υποχρέωσή μου να καλύπτω κενά που άλλοι πληρώνονται για να καλύπτουν.

Και καλά κάνουν φυσικά.

Και ακριβώς εκεί βρίσκεται η αδικία και η άνιση μεταχείριση.

Στο ότι για χρόνια θεωρούνταν αυτονόητο πως κάποιοι άνθρωποι θα προσφέρουν πολύ περισσότερα από όσα πληρώνονται, ενώ σήμερα τα ίδια πράγματα κοστολογούνται, αμείβονται και αναγνωρίζονται διαφορετικά.

Η δική μου προσφορά είναι δημόσια, πολυετής και γνωστή στους πολίτες της Λάρισας. Το Φεστιβάλ Πηνειού το γνωρίζω απέξω και ανακατωτά, γιατί έχω αφήσει εκεί αμέτρητες ώρες, κόπο, ιδέες, χρήματα και ψυχή.

Ο κόσμος ξέρει.

Και όσοι ήταν εκεί όλα αυτά τα χρόνια ξέρουν ακόμη καλύτερα. Εμείς ήμασταν εκεί κάθε χρόνο. Εσάς, πάλι, δεν σας είδαμε ποτέ. Με υπογραφή από την αντισυμβαλλόμενη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους