Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χθες βράδυ είχα την τύχη να παρακολουθήσω την παράσταση "Αίθουσα Αναμονής" από την Πειραματική Θεατρική Σκηνή του εργαστηρίου "θέARTο", σε σκηνοθεσία της θεατρολόγου Μαρίας Μπιτσικάκη.

Και πραγματικά, ακόμα προσπαθώ να διαχειριστώ την ενέργεια αυτού που είδα. ​Πρόκειται για μια παράσταση βαθιά πολιτική, δοσμένη με έναν απολύτως μοναδικό τρόπο.

Ένα ευφυές θεατρικό κολάζ από κείμενα σπουδαίων συγγραφέων (Ρεμί ντε Βος, Χάρολντ Πίντερ, Πέτερ Χάντκε, Λόλικε) που σε μεταφέρει σε έναν γυμνό, αποστειρωμένο χώρο.

Εκεί, δέκα άνθρωποι,υπάλληλοι, επόπτες, ανακριτές,προσπαθούν να επιβιώσουν κάτω από ένα αόρατο μάτι που τους παρακολουθεί, επιχειρώντας να γίνουν "αόρατοι μέσω της τέλειας υπακοής"για να μη χάσουν την ταυτότητά τους. ​Η σκηνοθεσία σε όλη την παράσταση ήταν απλά μοναδική.

Χωρίς φαντασμαγορικά σκηνικά να κρύβουν τις αδυναμίες, η Μαρία Μπιτσικάκη κατάφερε να ενώσει διαφορετικά κείμενα σε μια ενιαία, συγκλονιστική ροή, βασιζόμενη αποκλειστικά στην κίνηση, τον ρυθμό και την ατμόσφαιρα. ​Όσο για τους ηθοποιούς; Ήταν όλοι τους υπέροχοι.

Άνθρωποι που κατέθεσαν την ψυχή τους στη σκηνή με τέτοιο πάθος, πειθαρχία και μεράκι, που το αποτέλεσμα δεν είχε τίποτα απολύτως ερασιτεχνικό.

Αντίθετα, παρέδωσαν μια επαγγελματικότατη δουλειά που μας υπενθυμίζει ότι το μεγάλο θέατρο δεν χρειάζεται τεράστια μπάτζετ, αλλά καθαρή ματιά, δυνατό κείμενο και αληθινή ομάδα. ​Πολλά συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους