Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γιορτή του Πατέρα σήμερα...

------------------------------------------------ Για πολλούς είναι μια μέρα γεμάτη χαμόγελα, αγκαλιές και ένα ζεστό «Χρόνια Πολλά» στον άνθρωπο που στάθηκε δίπλα τους από τα πρώτα τους βήματα γιατί είναι ευλογία να μπορείς να κοιτάζεις τον πατέρα σου στα μάτια και να του λες πόσο τον αγαπάς.

Εγώ, όμως, μετρώ ήδη είκοσι επτά χρόνια απουσίας του.

Κι όμως, είναι μια απουσία που δεν κατάφερε ποτέ να γίνει κενό.

Γιατί η παρουσία σου ζει μέσα μου, σε κάθε βήμα, σε κάθε απόφαση, σε κάθε στιγμή της ζωής μου.

Η σημερινή Γιορτή του Πατέρα φέρνει τη σκέψη και τη μνήμη πίσω, σε έναν άνθρωπο που, αν και έφυγε από τη ζωή σχεδόν τρεις δεκαετίες πριν, εξακολουθεί να είναι ο σιωπηλός συνοδοιπόρος μου.

Ένας άνθρωπος που μου χάρισε όχι πλούτη, αλλά τον μεγαλύτερο θησαυρό: την αγάπη, τη σοφία, το ήθος, την αξιοπρέπεια και την πίστη ότι ο άνθρωπος αξίζει μόνο όταν πορεύεται με καθαρή συνείδηση.

Δεν βρίσκεσαι πια εδώ για να ακούσεις τις ευχές αυτής της ημέρας.

Βρίσκεσαι όμως παντού γύρω μου, στις αξίες που μου κληροδότησες, στον τρόπο που αντιμετωπίζω τη ζωή, στις αρχές που έγιναν πυξίδα μου και στους δρόμους που μου έδειξες να ακολουθήσω.

Πόσες φορές, άραγε, δεν έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται: «Τι θα έλεγε ο μπαμπάς μου γι' αυτό;» Γιατί έτσι σε αποκαλούσα πάντα, «μπαμπά». Και ακόμη σήμερα, μέσα στη σιωπή, πολλές φορές νομίζω πως ακούω τη φωνή σου να με συμβουλεύει με εκείνη τη γαλήνια σοφία που σε χαρακτήριζε.

Έφυγες νωρίς.

Άφησες όμως πίσω σου ρίζες βαθιές, που άντεξαν στον χρόνο.

Ρίζες που συνεχίζουν να δυναμώσουν την ψυχή μου , με και όλης της οικογένειας με δύναμη, ελπίδα και αγάπη.

Λένε πως ο χρόνος γιατρεύει τα πάντα.

Η αλήθεια, όμως, είναι κάπως διαφορετική.

Ο χρόνος δεν σβήνει την απουσία.

Απλώς μας μαθαίνει να ζούμε μαζί της, να μετατρέπουμε τη νοσταλγία σε ευγνωμοσύνη και τη θλίψη σε μια γλυκιά ανάμνηση.

Το αποτύπωμά σου παραμένει ανεξίτηλο.

Είναι στις σκέψεις μου, στις αγωνίες μου, στο γέλιο μου, στις μικρές και μεγάλες επιτυχίες μου, στον τρόπο της συμπεριφοράς μου μα και στο πως πορεύομαι στη ζωή.

Οι άνθρωποι που αγαπάμε δεν χάνονται ποτέ πραγματικά.

Συνεχίζουν να ζουν μέσα στις αναμνήσεις μας, στις πράξεις μας και στις αξίες που μας κληροδότησαν.

Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη μέρα, η καρδιά μου ταξιδεύει κοντά σου αξέχαστε Νίκο Γ. Μυσιρλάκη . Σε ευχαριστώ για όλα, μπαμπά . Για την αγάπη που μου χάρισες, για τη σοφία που μου δίδαξες χωρίς μεγάλα λόγια, για το φως που άφησες να φωτίζει ακόμη τον δρόμο μου. Χρόνια Πολλά σε όλους τους πατέρες που βρίσκονται κοντά στα παιδιά τους, αλλά και σε εκείνους που συνεχίζουν να ζουν μέσα στις καρδιές μας. (Η φωτογραφία είναι τον Οκτώβριο του 1985 στον Άγιο Νικόλαο Λασιθίου στο Minos Palace)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους