Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Τζεφ Μοντάνα καλεί κόσμο να πάνε στη δίκη του Λιγνάδη γιατί, όπως λέει, υπάρχει ο κίνδυνος να αθωωθεί.

Γιατί να πάει ο κόσμος; Οι δικαστικές αποφάσεις δεν βγαίνουν δια βοής, αυτό δεν συνέβαινε ούτε στον Μεσαίωνα.

Επίσης, η Τζεφ λέει συνειδητά ψέματα ότι ο Λιγνάδης κατηγορείται για βιασμούς παιδιών.

Η κατηγορία είναι σεξουαλική πράξη χωρίς συναίνεση, χωρίς όμως άσκηση βίας, σεξουαλικά ενήλικων.

Αποκλείεται να μην το ξέρει αυτό εφόσον παρακολουθεί τη δίκη.

Μάλιστα, λόγω έλλειψης αποδείξεων υπήρχαν σοβαρές μειοψηφίες στον πρώτο βαθμό υπέρ της αθώωσης.

Από που ξέρουν ακριβώς όλοι αυτοί ότι είναι ένοχος; Ήταν μπροστά; Η δικογραφία τουλάχιστον δεν έχει αποδεικτικά στοιχεία πέραν των όσων κατήγγειλαν τα φερόμενα ως θύματα.

Γι' αυτό κιόλας αποφυλακίστηκε μετά τη δίκη στον πρώτο βαθμό, ενώ ηταν προφυλακισμένος.

Αυτοί οι ακτιβιστές της pop culture τύπου Τζεφ Μοντάνα ειναι άτομα που σπέρνουν ηθικό πανικό με κύριο σκοπό να αντλήσουν δημοσιότητα και προβάλλοντας τους εαυτούς τους ως αγωνιστές της ηθικής και των δικαιωμάτων, στην ουσία όμως εις βάρος των δικαιωμάτων του κατηγορουμένου που από τη στιγμή που γίνεται κατηγορούμενος είναι ο πιο αδύναμος της υπόθεσης.

Με ποια ιδιότητα κάνει η Τζεφ Μοντάνα δηλώσεις στα ΜΜΕ για τη δίκη έξω από τα δικαστήρια; Ούτε νομικά ξέρει, ούτε τη διαδικασία καταλαβαίνει, ούτε εμπλέκεται προσωπικά στην υπόθεση με κάποιο τρόπο.

Απλώς βλέπει ότι πουλάει η δίκη στο συμβολικό πεδίο και σπεύδει να το εκματαλλευτεί.

Μιλάμε για άτομα που έχουν αποκτήσει μάστερ στην επικοινωνία.

Πέραν του σκοπού άντλησης αναγνωρισιμότητας, αυτό που παρατηρείται στην υπόθεση Λιγνάδη και σε άλλες συναφείς δίκες είναι η προσπάθεια ορισμένων ακτιβιστών και δημόσιων προσώπων να μετατρέψουν μια συγκεκριμένη ποινική δίκη σε συμβολική σύγκρουση για ευρύτερα κοινωνικά ζητήματα.

Όμως η ποινική δικαιοσύνη δεν έχει σκοπό να επιλύει συμβολικές συγκρούσεις να εκπέμπει κοινωνικά μηνύματα.

Υπάρχει για να απαντά σε ένα πολύ πιο συγκεκριμένο ερώτημα: τι συνέβη πραγματικά στη συγκεκριμένη υπόθεση και αν υπάρχουν ασφαλείς αποδειξεις για την πράξη.

Η στιγμή που το ερώτημα γίνεται "τι μήνυμα θα στείλει μια αθώωση;" αντί για "τι συνέβη πραγματικά;" είναι η στιγμή που χάνεται η ουσία της απονομής ποινικής δικαιοσύνης.

Διότι μια κοινωνία μπορεί να έχει δίκιο ως προς την ύπαρξη ενός προβλήματος και ταυτόχρονα να κάνει λάθος ως προς το πρόσωπο που θεωρεί υπεύθυνο γι' αυτό.

Αν η απόφαση αρχίσει να κρίνεται με βάση το κοινωνικό μήνυμα που εκπέμπει και όχι με βάση όσα αποδείχθηκαν, τότε απλώς ο κατηγορούμενος θυσιάζεται ως εργαλείο συμβολικής πολιτικής για κάτι που δεν έκανε ή δεν αποδείχθηκε ότι έκανε.

Εν τέλει, αν γνωρίζει κάποιος ακτιβιστής ότι ο κατηγορούμενος ενδέχεται να είναι αθώος, αλλά αξίζει να θυσιαστεί για να περάσει ένα συμβολικό μήνυμα, τότε αυτομάτως ο ακτιβισμός αυτός είναι ανήθικος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους