Όταν ο Παρατηρητής στρέφει το βλέμμα του προς τα μέσα, αρχίζει να βλέπει τη σκέψη όχι σαν κάτι αφηρημένο, αλλά σαν έναν χημικό και βιολογικό αρχιτέκτονα.Η σκέψη δεν μένει ποτέ μόνο στο κεφάλι,στάζει...
Όταν ο Παρατηρητής στρέφει το βλέμμα του προς τα μέσα, αρχίζει να βλέπει τη σκέψη όχι σαν κάτι αφηρημένο, αλλά σαν έναν χημικό και βιολογικό αρχιτέκτονα.Η σκέψη δεν μένει ποτέ μόνο στο κεφάλι,στάζει μέσα στο σώμα,στιγμή προς στιγμή,και το «τρέφει»είτε με φάρμακο είτε με δηλητήριο.
Όταν αρχίζεις να παρατηρείς αυτή τη ζωντανή σύνδεση(τη ψυχοσωματική γέφυρα),οι μηχανισμοί απογυμνώνονται Τι συμβαίνει όταν η σκέψη Συγκρίνει και Ανταγωνίζεται; Η σύγκριση και ο ανταγωνισμός βασίζονται στην ψευδαίσθηση της έλλειψης («για να είμαι καλά, πρέπει να είμαι καλύτερος από τον άλλον» ή «αυτός έχει κάτι που μου λείπει»). Στο σώμα,Ο Παρατηρητής βλέπει μια διαρκή,χαμηλής έντασης κατάσταση συναγερμούΤο σώμα σφίγγεται(συνήθως στους ώμους,τον αυχένα ή το σαγόνι),επειδή βιολογικά ο ανταγωνισμός μεταφράζεται ως «απειλή για την επιβίωση μέσα στην αγέλη». Η τροφή του σώματος,Είναι το άγχος της ανεπάρκειας.Το σώμα κουράζεται γιατί τρέχει σε έναν αόρατο μαραθώνιο που δεν τελειώνει ποτέ,αφού πάντα θα υπάρχει κάποιος «καλύτερος». Τι συμβαίνει όταν Διεκδικεί και Ακολουθεί Πιστά; Η διεκδίκηση (η ανάγκη να επιβληθείς,να έχεις δίκιο)και η πιστή,άκριτη ακολουθία (δογμάτων,ιδεών,ηγετών)είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος,η αναζήτηση ασφάλειας μέσα από την εξωτερική επιβεβαίωση.
Στο σώμα,Όταν διεκδικείς με πείσμα,η αναπνοή γίνεται ρηχή και ανεβαίνει ψηλά στο στήθος,έτοιμη για μάχη.
Όταν ακολουθείς πιστά, τυφλά,το σώμα συχνά βιώνει μια παράξενη «νάρκωση» ή μια παθητική ένταση παραδίδει την προσωπική του ενέργεια και ευθυγραμμίζεται με το άγχος του «ανήκειν». Η τροφή του σώματος,Η ακαμψία.Το σώμα χάνει την πλαστικότητά του, θωρακίζεται για να υπερασπιστεί μια ταυτότητα.
Τι συμβαίνει όταν Χρησιμοποιεί τους άλλους ή όταν τον Χρησιμοποιούν; Εδώ ο Παρατηρητής βλέπει το παιχνίδι της χρησιμοθηρίας,τη μετατροπή των ανθρώπινων σχέσεων σε συναλλαγή.
Όταν χρησιμοποιείς Υπάρχει μια υποδόρια ενοχή ή μια παγωμένη αποσύνδεση.
Για να χρησιμοποιήσεις κάποιον, πρέπει να «κλείσεις»την ενσυναίσθησή σου.Ο Παρατηρητής βλέπει την καρδιά να σφίγγει,να απομονώνεται.
Όταν σε χρησιμοποιούν,Εδώ το σώμα αντιδρά με βαθιά σωματική κόπωση, βάρος στο στομάχι,ή μια αίσθηση «αδειάσματος».Το νευρικό σύστημα νιώθει παραβιασμένο,αλλά επειδή η σκέψη (το μοτίβο) έχει μάθει να καλλιεργεί την ανοχή,το σώμα αναγκάζεται να σηκώσει το βάρος.Παράγει μια αίσθηση ανημποριάς,που συχνά μεταφράζεται σε θλίψη ή χρόνια εξάντληση. Κατάθλιψη.
Όταν τα παρατηρείς όλα αυτά, καταλαβαίνεις κάτι.Το σώμα δεν ξέρει να λέει ψέματα.
Το μυαλό μπορεί να εκλογικεύσει τον ανταγωνισμό(«είναι παραγωγικός»),να δικαιολογήσει («έτσι είναι η αγορά»),ή να ωραιοποιήσει την υπακοή(«είμαι πιστός»).Όμως το σώμα καταγράφει την απόλυτη αλήθεια της εμπειρίας.
Κάθε φορά που η σκέψη λειτουργεί με βάση τον φόβο,τον διαχωρισμό και την άμυνα,το σώμα λαμβάνει το σήμα«Κινδυνεύουμε».Και αρχίζει να φθείρεται.
Παρατηρώντας αυτή τη διαδικασία την ώρα που συμβαίνει,ο Παρατηρητής φέρνει τη μεγαλύτερη ανατροπή,Σπάει την τροφοδοσία.Τη στιγμή που λες «Α, κοίτα,το μυαλό μου πάλι συγκρίνει και το στομάχι μου σφίχτηκε»,« πάλι θέλω να ελέγχω όλους όσους είναι γύρω μου γιατί φοβάμαι το άγνωστο» η ενέργεια φεύγει από το μοτίβο.Το σώμα παίρνει μια βαθιά ανάσα.Το δηλητήριο σταματά να εκκρίνεται.
Αυτό συμβαίνει μόνο του χωρίς καμία πρόθεση από κανέναν να συμβεί.
Το σώμα κάνει αυτό που είναι φτιαγμένο από τη φύση να κάνει αναπνέει ελεύθερα έτσι το αφήνεις να αυτό θεραπεύεται. (Via Giwrgos Zwtos )
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους