Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ! . Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στου Πάτση! Αυτό ήταν παλιά, το σλόγκαν του εμβληματικού βιβλιοπωλείου της Δράμας.

Αλήθεια ήταν.

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 που το θυμάμαι, όποτε θα κατεβαίναμε από το χωριό για κάποια δουλειά στη Δράμα, έπρεπε απαραίτητα να περάσουμε από το μαγικό αυτό κατάστημα.

Όλα τα άλλα εμπορικά καταστήματα δεν μου έκαναν καμία εντύπωση, ήταν λίγο ως πολύ σαν κι αυτά που είχαμε στο χωριό, απλά ήταν μεγαλύτερα.

Βιβλιοπωλείο όμως δεν είχαμε.

Είδαν και οι δικοί μου πόσο μου άρεσαν τα βιβλία και όποτε ήταν να με πάνε για βατσίνωμα στο Νοσοκομείο, ή σε κανέναν γιατρό, έβαζαν και το σχετικό δόλωμα: Άντε, θα πάμε να σου πάρουμε και ένα βιβλίο! Είχε τότε η Δράμα ένα-δυο βιβλιοπωλεία, αλλά κανένα δεν έφτανε τον Πάτση.

Πρώτα-πρώτα, είχε μια τεράστια βιτρίνα, με ειδικό στολισμό το Πάσχα και τα Χριστούγεννα, πραγματικό μαγνήτη για εμάς τα παιδιά.

Με παιχνίδια, με είδη γραφείου και υδρόγειες σφαίρες, εγκυκλοπαίδειες και ό,τι βάλει ο νους σου.

Οι κασετίνες ήταν από δερματίνη με φερμουάρ, που χωρούσαν ολόκληρη συλλογή από μπογιές, μολύβια, σβήστρες και ξύστρες, τα πάντα.

Είχε και κάτι σάκες δερμάτινες με γυαλιστερούς τοκάδες και μεταλλικά κουμπώματα, που έκαναν τις δικές μας τις υφασμάτινες να μοιάζουν με τουρβάδες.

Η πολυτέλεια χαρακτήριζε και το εσωτερικό του καταστήματος.

Οι υπάλληλοι ήταν πάντα πρόθυμοι, υπομονετικοί και εξυπηρετικοί κι ο αείμνηστος ο Παναγιώτης Πάτσης, ένας μειλίχιος άνθρωπος, πραγματικός αριστοκράτης, ήταν πάντα με κουστούμι και γραβάτα, στην πένα.

Όταν άλλοι είχαν για χαρτί περιτυλίγματος εφημερίδες ή χασαπόχαρτα, το χαρτί του Πάτση ήταν ιλουστρασιόν, αποκλειστικής εισαγωγής όπως έμαθα πρόσφατα, που έδινε από μόνο του μια αίσθηση πολυτέλειας σε ό,τι κι αν αγόραζες.

Δεν το πετούσαμε.

Ανοίγαμε τη συσκευασία με προσοχή και το φυλούσαμε για να ντύσουμε τα κυπαρισσόμηλα που βάζαμε για στολίδια στο χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Από του Πάτση αγόρασα την πρώτη πλάκα και το κοντύλι μου, από εκεί πήρα το πρώτο μελανό μολύβι, και αργότερα την πένα, το στυπόχαρτο και το καλαμάρι με το μελάνι Μενούνου.

Και όταν αργότερα βγήκαν οι πένες με σύριγγα, που απλοποιούσαν και νοικοκύρευαν το γράψιμο, στου Πάτση μπορούσες να τις βρεις.

Εκεί πρωτοείδα τα θαυμαστά στυλό διαρκείας, κάτι μπλε ήταν θυμάμαι, που δεν χρειαζόταν να τα βουτάς στο μελάνι, εκεί τους πρώτους μαρκαδόρους (γραμμοσύρτες τους λέγαμε) και αργότερα τα στυλό πολυτελείας Parker.

Από εκεί αγόρασα το πρώτο αριθμητήριο/άβακα, τον πρώτο λογαριθμικό κανόνα, το πρώτο κομπιουτεράκι.

Με συνοδοιπόρο και συμπαραστάτη το βιβλιοπωλείο Πάτσης ζήσαμε την εξέλιξη της γραφής και του αριθμητικού λογισμού.

Τι να πω και για τα βιβλία! Ήταν μια εποχή που η γνώση και η πληροφορία για τον κόσμο που μας περιβάλει ερχόταν σχεδόν αποκλειστικά από τις εγκυκλοπαίδειες, τα βιβλία και λίγο από τον κινηματογράφο.

Και είχε βιβλία για κάθε ηλικία.

Κάθε ένα που διάβαζες, σου άνοιγε τους ορίζοντες.

Διάβαζες τον “Δεκαπενταετή Πλοίαρχο” του Ιούλιου Βερν και μάθαινες τα προβλήματα και τις δυσκολίες της ναυσιπλοΐας, διάβαζες “Τον γύρο του κόσμου σε 80 μέρες” και μάθαινες για το παράδοξο του περίπλου της Γης, διάβαζες “Τα Κλειδιά της Βασιλείας” του Κρόνιν και μάθαινες πώς ψάρευαν οι Κινέζοι στον ποταμό Γιανκ-Τσέ με κορμοράνους, βάζοντας δαχτυλίδι στο λαιμό τους.

Μάθαινες πολλά θαυμαστά πράγματα, που σε έβγαζαν από τη μιζέρια της αγροτικής ζωής εκείνα τα χρόνια και σου έλεγαν ότι εκεί, πέρα από το Παγγαίο και το Φαλακρό, υπάρχει ο υπόλοιπος κόσμος που σε περιμένει να τον ανακαλύψεις.

Στα χρόνια που ακολούθησαν η διεύθυνση του βιβλιοπωλείου πέρασε στον Κώστα, τον γιο και διάδοχο στην επιχείρηση, του αξέχαστου Παναγιώτη Πάτση.

Δεν υπάρχει Δραμινός, που να μην γνωρίζει τον Κώστα, αλλά δεν υπάρχει και κανείς πελάτης του βιβλιοπωλείου, που να μην τον γνωρίζει προσωπικά ο ίδιος.

Μεγαλωμένος μέσα στο βιβλιοπωλείο αυτό, με μέντορα τον πατέρα του, ο Κώστας ο Πάτσης έχει ανεβάσει τον πήχη ακόμη ψηλότερα.

Δεν είναι ένας απλός επιχειρηματίας.

Είναι ο μαιτρ των δημοσίων σχέσεων, το μεγάλο ταλέντο στις πωλήσεις και ο γκουρού στις γνώσεις χαρτικών και βιβλίων.

Θα σε χαιρετίσει όχι με τυπική αλλά με αληθινή ευγένεια αλλά και με αληθινό ενδιαφέρον, όχι επίπλαστο.

Ξέρει ποιος είσαι, ξέρει για την οικογένειά σου και για τα παιδιά σου τα ίδια και πώς προοδεύουν στο σχολείο.

Έχει να σου προτείνει λύσεις για όλα και να καλύψει κάθε ανάγκη σου.

Σε κάνει να απολαμβάνεις την επίσκεψη στο βιβλιοπωλείο του και να χαίρεσαι την προσωπική επαφή των αγορών.

Είναι ο άνθρωπος ορχήστρα.

Είναι multi tasking, για να το πω πιο απλά! Μπορεί να έχεις την προσοχή του, όταν σου μιλάει, αλλά θα ρίξει και στιγμιαίες ματιές να δει ποιος μπήκε ή ποιος φεύγει, αν εξυπηρετείται ο πελάτης στην άλλη γωνία του καταστήματος και να δώσει σύντομες οδηγίες για μικροδιευθετήσεις της δουλειάς.

Όσα και να πω για τον Κώστα είναι λίγα.

Έχει σφραγίσει με την προσωπικότητά του μια ολόκληρη εποχή της πόλης μας και μόνο καλά λόγια ακούς γι’ αυτόν απ’ όλους.

Το ίδιο και για τη σύζυγό του την Εύη, που κλείνει κι αυτή το καλαίσθητο και μοντέρνο κατάστημά της με τα είδη δώρων.

Κώστα και Εύη, αγαπημένοι μου φίλοι, σας ευχαριστούμε για την προσφορά σας στην πόλη μας.

Σας ευχόμαστε από καρδιάς, να απολαύσετε τη ζωή του συνταξιούχου και να χαίρεστε την ωραία σας οικογένεια!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους