ΑΥΤΟΙ, ΑΝ ΚΑΙ ΟΡΝΙΘΟΜΑΥΛΟΙ, ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΤΙ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ. ΚΑΙ ΓΕΛΑΝΕ! ΕΜΕΙΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΤΙ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ; Όσο θα ζούμε σε μια παραίσθηση ζωής, όσο η σκέψη μας θα είναι νωθρή, όσο θα επιτρέπουμε...

Πλήρες Κείμενο:

ΑΥΤΟΙ, ΑΝ ΚΑΙ ΟΡΝΙΘΟΜΑΥΛΟΙ, ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΤΙ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ. ΚΑΙ ΓΕΛΑΝΕ! ΕΜΕΙΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΤΙ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ; Όσο θα ζούμε σε μια παραίσθηση ζωής, όσο η σκέψη μας θα είναι νωθρή, όσο θα επιτρέπουμε τους εαυτούς μας να είναι απλοί "περιπατητές" του διαστήματος της σιγής, όσο θα διαβάζουμε και θα συλλαβίζουμε αμέτρητους μύθους, που παράγονται από τους αυτόκλητους πολιτικούς "σωτήρες", τους ίδιους που ευθύνονται για την κατάντια του τόπου, τα "πτώματα" της κοινωνίας θα συμπορεύονται με τους ζωντανούς! Τι δεν καταλαβαίνουμε, όσοι δεν καταλαβαίνουμε; Τι δεν καταλαβαίνουμε υποτίθεται ως ενεργοί πολίτες και εμφανιζόμαστε με καταρράκτη στους οφθαλμούς και βαρειάς μορφής κώφωση στην ακοή μας, ώστε να είμαστε ανίκανοι να ατενίσουμε και να "αφουγκραστούμε" ακόμα κι ό,τι απορρέει από τη βιομέριμνα και την ανθρωπομέριμνα, αποδεχόμενοι τις "οριακές καταστάσεις" του κοινωνικού πόνου, της ανοχής και της ενοχής μας; Να καταλάβουμε τον απελπισμό, που στη διαδικασία της κοινωνικής ύπαρξης, ορθώνεται κραταιός και εθνικά επιζήμιος... Τι δεν καταλαβαίνουμε, όταν η πολιτική ανικανότητα συνεπικουρούμενη από την πολιτική πονηρία δίκην οδοστρωτήρα ισοπεδώνει την ατομική υπόσταση του πολίτη, ενώ ο πολίτης κατακρημνίζεται σε υπαρξιακή κοινωνική κατάπτωση; Και από αυτή την κατάπτωση μπορεί να ανασηκωθεί τότε μόνον, όταν στρέψει την μέριμνά του προς τον ίδιο τον εαυτό του.

Τι δεν καταλαβαίνουμε; Δεν καταλαβαίνουμε ότι η ύψιστη ζώσα αξία είναι ο άνθρωπος; Κι αυτή η υπέρτατη αξία ως "ωραιότητα", αλήθεια, ηθικότητα, δύναμη, ελευθερία και ανάγκη, γίνεται αντικείμενο πολιτικού εμπαιγμού και πολιτικό παίγνιο.

Και μια ολόκληρη κοινωνία ανθρώπων μετατρέπεται σ' ένα τεράστιο "παιχνιδότοπο" πολιτικής αυθαιρεσίας.

Τι δεν καταλαβαίνουμε; Δεν καταλαβαίνουμε ότι η ασκούμενη πολιτική κατάντησε τον Έλληνα "αίνιγμα" στη διασταύρωση του χρόνου, όπου το καθημερινό του τραγικό βίωμα τον καθιστά "σκιά" του ιστορικού παρελθόντος, παράδειγμα προς αποφυγήν του παρόντος και ταυτισμένο με την τέφτα του μέλλοντος... Τι δεν καταλαβαίνουμε; Δεν καταλαβαίνουμε ότι ο άνθρωπος από τη φύση του ορίζεται ως προς τη θέση του και ότι η ευθύνη αποτελεί το ιδιότυπον του πολίτη; Τι δεν καταλαβαίνουμε; Δεν καταλαβαίνουμε ότι οι όσοι συγκροτούν την αθλιότητα της πολιτικής υπηρετούν ατιμωρητί το δόγμα " ατην πολιτική άλλα λέμε κι άλλα κάνουμε;" Τι δεν καταλαβαίνουμε; Δεν καταλαβαίνουμε ότι η Ελλάδα εμφανίζει σύνολο πολιτικών νεμόμενων απλώς κυβερνητικά αξιώματα. Οι Έλληνες διαβουκουλούνται με ψευδείς υποσχέσεις και αφαιμάσσονται οικονομικά.

Πτωχεύουν καθημερινά και εκπίπτουν διεθνώς.

Τι δεν καταλαβαίνουμε; Δεν καταλαβαίνουμε ότι οι θεσμοί και το Σύνταγμα έγιναν "κουρέλια". Και διδακτορία δεν είναι μόνον, όταν βιαίως καταληφθεί η εξουσία, αλλά κι όταν κατά τον Αριστοτέλη "Δι' απάτης άρξη τις ή βίας, ήδη, δοκεί τούτο είναι τυραννίς". Τι δεν καταλαβαίνουμε; Δεν καταλαβαίνουμε ότι η "γραβατωμενη" πολιτική βλακεία και απαιδευσία του Κυριάκου Μητσοτάκη, διανθισμένη με καιροσκοπική πονηρία, αυταρέσκεια και ψυχονευρωτικά στοιχεία, έχει μετατρέψει την ΝΔ σε "ενδιαίτημα" κηφήνων, Πασοκικών αποφύσεων και αμφιβόλου ηθικού έρματος στελεχών, και προκαλεί το δημοκρατικό αίσθημα.

Όπως και η επανεμφάνιση του "αγραβάτωτου" Αλέξη Τσίπρα, με αυτό το δήθεν "στυλάκι" της αριστερίζουσας ιδεοληψίας και της παχύρευστης θρασύτητας και αμάθειας, δεν καταλαβαίνουμε ότι "εξαθλιώνει" την νοημοσύνη μας.

Δεν καταλαβαίνουμε! Ας σκεφτούμε, λοιπόν! Και ίσως έτσι καταλάβουμε ότι οι πράξεις μας είναι εκείνες που υποστηλώνουν τις ιδέες και αναδύουν προτάσεις και τα πρόσωπα.

Και μην ξεχνάμε: Η ιστορία προχωρεί αυτοδύναμα.

Απόλυτο κακό και απόλυτο καλό συμψηφίζονται.

Και στις δύο εκδοχές βρισκόμαστε δέσμιοι μιας ανυπερπήδητης οριακής ανάγκης: Να απορρίψουμε ολοκληρωτικά την πραγματικότητα ή να την αποδεχθούμε.

Η συμπεριφορά που προκύπτει είναι παθητική, στατική.

Έχουμε εν πολλοίς "συμμορφωθεί" με την κατάσταση της απάθειας, όσο κι αν μας φαίνεται εξανδραποδιστική.

Αν η δημοκρατία πάθαινε αποπληξία θα υπήρχαν μήπως ερωτηματικά για τα αίτια της κατάρρευσης; "Της δημοκρατίας ιδεώδες", έλεγε ο Γεώργιος Παπανδρέου, "δεν είναι να εξισώσωμεν την αθλιότηταν, αλλά να εξυψώσωμεν την ευημερίαν". Κι όμως έχουμε "εξισώσει την αθλιότητα". Έχουμε στις ψυχές μας τη χωματερή γεύση του περαιτέρου κοινωνικού δράματος; Κι αν το είχαμε, θα το καταλαβαίναμε;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους