Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Kurt Schwitters - Ο άνθρωπος που μάζεψε τον κόσμο από το πάτωμα και τον ξανάστησε όρθιο.

Υπάρχουν καλλιτέχνες που δουλεύουν με υλικά.

Κι υπάρχουν καλλιτέχνες που δουλεύουν με το ίδιο το νόημα της ύλης. Ο Kurt Schwitters ανήκει στη δεύτερη κατηγορία, εκεί όπου το χαρτάκι του εισιτηρίου, το σκισμένο κουτί, το κομμάτι ξύλο που ξέφυγε από την καθημερινότητα, αποκτούν μια νέα βαρύτητα, όχι επειδή είναι όμορφα, αλλά επειδή κουβαλούν ίχνη ζωής. Στο Αννόβερο, μέσα στο σπίτι του, άρχισε να χτίζει το Merzbau, έναν καθεδρικό ναό από θραύσματα.

Ένα έργο που δεν τελείωσε ποτέ, γιατί δεν ήθελε να τελειώσει.

Ήταν μια αρχιτεκτονική της μνήμης, μια γεωλογία από καθημερινές στιγμές, ένα δωμάτιο που μεγάλωνε όπως μεγαλώνει μια σκέψη που δεν χωρά πια στο κεφάλι. Ο Schwitters δεν ήταν Dada, δεν ήταν εξπρεσιονιστής, δεν ήταν κονστρουκτιβιστής. Ήταν Merz, μια λέξη που έκοψε από μια διαφήμιση και την έκανε κοσμοθεωρία. Η Merz δεν είναι τεχνική, είναι τρόπος να βλέπεις τον κόσμο, να αναγνωρίζεις την ποίηση εκεί όπου άλλοι βλέπουν μόνο υπόλειμμα.

Και όταν η Ευρώπη βυθίστηκε στον πόλεμο, εκείνος πήρε μαζί του ό,τι μπορούσε να σωθεί, την επιμονή του να δημιουργεί. Στη Νορβηγία, στην Αγγλία, στην εξορία, συνέχισε να φτιάχνει μικρά Merz, σαν φορητές εκδοχές ενός κόσμου που δεν τον χωρούσε πια. Η Ursonate του, μια συμφωνία από συλλαβές χωρίς νόημα, είναι η απόδειξη ότι η γλώσσα μπορεί να γίνει καθαρός ρυθμός, όπως ένα σώμα που χορεύει χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσει τίποτα.

Κι έτσι ο Schwitters έμεινε στην ιστορία όχι ως ο καλλιτέχνης των απορριμμάτων, αλλά ως ο καλλιτέχνης της μεταμόρφωσης.

Εκείνος που μας έμαθε ότι το ασήμαντο δεν είναι ποτέ πραγματικά ασήμαντο, απλώς περιμένει το βλέμμα που θα το αναστήσει (όπως πολύ συχνά συμβαίνει και στις ανθρώπινες σχέσεις).

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους