Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«…Αν ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος είχε διεξαχθεί με τον τρόπο που διεξάγονται οι πόλεμοι αυτών των ετών κατά του τζιχάντ και του Ιράν και της τρομοκρατίας - οι Σύμμαχοι θα είχαν κατηγορηθεί για εγκλήματα πολέμου και οι Ναζί θα είχαν κυβερνήσει τον κόσμο…» Ιδεολογία της Καταστροφής Του Ben Dror Yemini Σε έναν πόλεμο ενάντια σε μια ιδεολογία, όλοι οι υπολογισμοί σχετικά με την ισορροπία δυνάμεων καθίστανται λιγότερο σχετικοί.

Έτσι, ο ισχυρισμός ότι αν το Ισραήλ απαντήσει με μεγάλη δύναμη και η Τεχεράνη καεί - τότε θα παρακαλέσουν για κατάπαυση του πυρός - ήταν μια ψευδαίσθηση και έλλειψη κατανόησης.

Πρόκειται για ένα ιδιαίτερο εχθρός.

Δεν είναι μόνο εχθρός του Ισραήλ, αλλά ολόκληρου του κόσμου, ακόμα κι αν ο κόσμος αρνείται να το αναγνωρίσει.

Δεν πρόκειται για μια χώρα που στρέφεται εναντίον μιας άλλης χώρας.

Δεν πρόκειται για έναν στρατό απέναντι σε έναν άλλο στρατό.

Δεν πρόκειται για έναν αγώνα εναντίον μιας χώρας, αλλά εναντίον μιας ιδεολογίας, η οποία βασίζεται στην καταστροφή και στη θυσία.

Όταν η Χεζμπολάχ εξαπέλυσε τους πρώτους πυραύλους της σε αυτόν τον γύρο, στις 2 Μαρτίου, ενάντια στη θέληση των περισσότερων Λιβανέζων, γνώριζε ότι ανεξάρτητα από τη ζημιά που προκλήθηκε στο Ισραήλ - και η ζημιά προκλήθηκε - η ζημιά στον ίδιο τον Λίβανο θα ήταν τουλάχιστον εκατό φορές μεγαλύτερη.

Τα περισσότερα χωριά στο νότιο Λίβανο καταστράφηκαν.

Εξ αιτίας της Χεζμπολάχ.

Μετρούν χιλιάδες νεκρούς.

Εξ αιτίας της Χεζμπολάχ.

Υπάρχουν σχεδόν ένα εκατομμύριο πρόσφυγες.

Εξ αιτίας της Χεζμπολάχ. Ο Λίβανος βρίσκεται στα πρόθυρα εμφυλίου πολέμου.

Εξ αιτίας της Χεζμπολάχ.

Πτοήθηκαν από όλα αυτά; Το Ιράν και η Χεζμπολάχ, και σε κάποιο βαθμό και το κίνημα Χούθι της Υεμένης - είναι οντότητες με μια ιδεολογία.

Το ίδιο και όλα τα κινήματα της τζιχάντ, σουνιτικά και σιιτικά.

Το ίδιο και η Χαμάς.

Είναι αλήθεια ότι υπήρχαν αυταπάτες για την κατάκτηση του Ισραήλ, αλλά ο Σινουάρ και οι φίλοι του στην ηγεσία γνώριζαν εκ των προτέρων ότι το αποτέλεσμα θα ήταν η καταστροφή της Λωρίδας της Γάζας.

Ακόμα και όταν οι αυταπάτες διαλύθηκαν και μπορούσαν να σώσουν κάτι απελευθερώνοντας τους ομήρους και αποδεχόμενοι μια εκεχειρία - προτίμησαν να συνεχίσουν.

Επειδή η ιδεολογία είναι πιο σημαντική.

Μια ιδεολογία καταστροφής.

Ένας πόλεμος ενάντια στην ιδεολογία είναι ένα πολύ περίπλοκο ζήτημα.

Επειδή όλοι οι υπολογισμοί σχετικά με την ισορροπία δυνάμεων γίνονται λιγότερο σχετικοί.

Έτσι, ο ισχυρισμός ότι αν το Ισραήλ απαντούσε με μεγάλη δύναμη και η Τεχεράνη καιγόταν - τότε θα παρακαλούσαν για κατάπαυση του πυρός - ήταν μια ψευδαίσθηση και έλλειψη κατανόησης.

Άλλωστε, αυτό ακριβώς έκαναν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, με μεγάλη ισχύ πυρός, σε διάστημα 38 ημερών.

Βοήθησε αυτό; Οι Ιρανοί γελούν… Καταφέρνουν να βλάψουν την παγκόσμια οικονομία κλείνοντας το Στενό του Ορμούζ, από το οποίο περνάει το ένα πέμπτο της παγκόσμιας ενέργειας.

Όταν σε αυτό προστίθεται η προθυμία του Τραμπ να καταλήξει σε συμφωνία, το Ιράν αισθάνεται ότι είναι στην κορυφή.

Όπως ακριβώς το Ισραήλ δεν ολοκλήρωσε ποτέ το έργο κατά των τρομοκρατικών οργανώσεων και πάντα αναγκαζόταν να σταματήσει, αυτό συμβαίνει και σε αυτό τον γύρο.

Όχι επειδή πρέπει να σταματήσει, αλλά επειδή η πίεση της κοινής γνώμης στέκεται με πλήρη ισχύ στο πλευρό της Χαμάς, της Χεζμπολάχ και του Ιράν.

Αν ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος είχε διεξαχθεί με τον τρόπο που διεξάγονται οι πόλεμοι αυτών των ετών κατά του τζιχάντ και του Ιράν και της τρομοκρατίας - οι Σύμμαχοι θα είχαν κατηγορηθεί για εγκλήματα πολέμου και οι Ναζί θα είχαν κυβερνήσει τον κόσμο.

Και κανείς δεν έχει ακόμη εφεύρει την πατέντα για μια στείρα επίθεση στο καθεστώς που δεν θα βλάψει τον λαό.

Αν επιτεθείς όχι μόνο σε μια αποθήκη πυραύλων, αλλά και σε υποδομές, ο λαός βλάπτεται.

Ο πόλεμος είναι κάτι σκληρό.

Ήταν κάποτε ξεκάθαρο.

Όταν έγινε σαφές στον Χάρι Τρούμαν, τότε πρόεδρο των ΗΠΑ, ότι οι Ιάπωνες συνέχιζαν να χύνουν το αίμα των Συμμάχων στρατιωτών, αποφάσισε να λάβει τα πιο βάναυσα μέτρα, από βομβαρδισμούς του Τόκιο μέχρι ατομικές βόμβες στο Ναγκασάκι και τη Χιροσίμα. Σήμερα; Η Χεζμπολάχ μπορεί και πρέπει να απομονωθεί με διπλωματικό στραγγαλισμό, με την ηγεσία του Λιβάνου και τον λαό του Λιβάνου, που είναι έτοιμοι για μια ειρηνευτική συμφωνία.

Αυτό είναι ένα ιστορικό σημείο καμπής, και με την τρέχουσα Συρία, η οποία τραγουδά νέες μελωδίες και βλέπει τη Χεζμπολάχ ως εχθρό, υπάρχει ένα παράθυρο ευκαιρίας εδώ.

Και υπάρχει ένα ερωτηματικό: Θα μπορέσει ο Νετανιάχου να το εκμεταλλευτεί; Το Ιράν και οι αντιπρόσωποί του πρέπει να εξαλειφθούν.

Αυτό είναι καρκίνος.

Βλάπτει το Ισραήλ και οι μεταστάσεις εξαπλώνονται σε όλο τον κόσμο.

Ο πόλεμος του Ισραήλ είναι δίκαιος.

Αλλά είναι ένας δύσκολος πόλεμος.

Είναι ένας παγκόσμιος πόλεμος, αλλά δεν υπάρχουν σύμμαχοι. Δεν έχει τελειώσει και δεν θα τελειώσουμε. Η συνέχεια θα έρθει. Η πηγή στα σχόλια

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους