Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η αγάπη δεν διδάσκεται με μαθήματα, ούτε γράφεται σε τετράδια, ούτε αποστηθίζεται σαν κανόνας γραμματικής.

Μπαίνει αθόρυβα στην ψυχή, όπως μπαίνει το φως από ένα μισάνοιχτο παράθυρο, και μια μέρα ανακαλύπτεις πως κατοικεί μέσα σου από πάντα.

Οι ταπεινοί γονείς μου δεν μου άφησαν κληρονομιά χρυσάφια, ούτε κτήματα, ούτε τίτλους,έλεγε η Χαιδιτσα.Μου άφησαν κάτι βαρύτερο από όλα αυτά: την αδυναμία να μισήσω.

Κι όσο μεγάλωνα, έβλεπα γύρω μου ανθρώπους να με γεμίζουν αγάπη χωρίς να το γνωρίζουν.

Έναν γείτονα που μοίραζε το ψωμί του.

Μια γιαγιά που σταύρωνε τα παιδιά του δρόμου σαν να ήταν δικά της.

Έναν εργάτη που γύριζε κουρασμένος και χαμογελούσε ακόμη.

Έτσι έμαθα πως η αγάπη δεν είναι ποσότητα.

Δεν είναι συσσίτιο για να τελειώσει η κατσαρόλα.

Δεν είναι μερίδα που κάποιος θα πάρει περισσότερη και κάποιος λιγότερη.

Δεν είναι ουρά πεινασμένων όπου ο τελευταίος θα μείνει με άδεια χέρια.

Η αγάπη είναι το μοναδικό αγαθό που όσο μοιράζεται τόσο μεγαλώνει.

Κι εγώ πήρα τόση από τους ανθρώπους γύρω μου, ώστε να έχω αρκετή για να χαρίσω σε άλλους τόσους και ακόμη περισσότερους.

Γι’ αυτό και ποτέ δεν κατάφερα να κρατήσω κακία για πολύ.

Όχι γιατί δεν είδα τις προθέσεις των ανθρώπων.

Τις είδα.

Τις βλέπω ακόμη.

Απλώς πολλές φορές κάνω πως δεν καταλαβαίνω.

Κι εκείνοι, από την άλλη, συνεχίζουν να πιστεύουν πως πράγματι δεν καταλαβαίνω.

Εγώ γνωρίζω.

Εκείνοι νομίζουν.

Κι ανάμεσα στη γνώση και στην ψευδαίσθηση κυλάει η ζωή, σαν ποτάμι που δεν σταματά για να εξηγήσει σε κανέναν προς τα πού πηγαίνει.

Υπάρχουν και κάποιοι άλλοι.

Οι αιώνιοι φρουροί της έχθρας.

Εκείνοι που κάθε μέρα ανάβουν μικρές φωτιές στις γωνιές του κόσμου και ύστερα απορούν γιατί μυρίζει καπνός.

Γράφουν, φωνάζουν, καταγγέλλουν, χωρίζουν τους ανθρώπους σε στρατόπεδα και χτίζουν σύνορα ακόμη και εκεί όπου δεν υπάρχουν ποτάμια ούτε βουνά.

Μόνο που οι λαοί ξέρουν περισσότερα από αυτούς.

Οι λαοί θυμούνται.

Θυμούνται πως κάποτε μυρίζαμε όλοι μαζί το αρνί του Πάσχα να ψήνεται στις αυλές.

Θυμούνται πως λίγες εβδομάδες αργότερα δοκιμάζαμε από τον ίδιο δίσκο τον μπακλαβά της γιορτής του γείτονα.

Θυμούνται πως το ψωμί δεν ρωτούσε θρήσκευμα πριν χορτάσει την πείνα.

Ούτε το νερό ζητούσε διαβατήριο πριν ξεδιψάσει τον ταξιδιώτη.

Γι’ αυτό και όσοι επενδύουν στο μίσος γερνούν μόνοι.

Βλέπουν τους ανθρώπους να συνεχίζουν να αγκαλιάζονται και τους πιάνει μια θλίψη που δεν ομολογούν.

Γιατί η ζωή επιμένει να ανθίζει εκεί όπου εκείνοι σπέρνουν αγκάθια.

Και υπάρχει κάτι ακόμη πιο παράξενο.

Πολλές φορές εκείνοι που φωνάζουν περισσότερο για την ειρήνη είναι οι ίδιοι που τη ματώνουν καθημερινά.

Όχι με όπλα.

Αλλά με τις μικρές δόσεις περιφρόνησης.

Με τη συκοφαντία.

Με τη χαιρεκακία.

Με την αλαζονεία.

Με εκείνη τη σκοτεινή ευχαρίστηση που νιώθει κανείς όταν βλέπει τον άλλον να πέφτει.

Κι έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνουν, τραβούν τον ήλιο από το χέρι και τον οδηγούν προς τα σοκάκια της έχθρας.

Μα ο ήλιος δεν μένει εκεί.

Ο ήλιος πάντα δραπετεύει.

Όπως δραπετεύει το χελιδόνι από το κλουβί.

Όπως δραπετεύει η αγάπη από τις φυλακές που της χτίζουν οι άνθρωποι.

Κι ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο μάθημα που μου έδωσαν οι γονείς μου ,έλεγε η Χαιδιτσα, και όλοι εκείνοι οι απλοί άνθρωποι που συνάντησα στον δρόμο.

Ότι ο κόσμος δεν σώζεται από εκείνους που φωνάζουν δυνατότερα.

Σώζεται από εκείνους που αγαπούν βαθύτερα.

Κι όταν κάποτε φύγουμε όλοι από αυτόν τον κόσμο, δεν θα μετρηθούν οι κραυγές μας.

Θα μετρηθούν οι αγκαλιές που αφήσαμε πίσω.

Θα μετρηθούν τα χέρια που κρατήσαμε.

Θα μετρηθούν οι ψυχές που δεν αφήσαμε μόνες.

Και τότε ίσως καταλάβουμε πως η αληθινή πατρίδα των ανθρώπων δεν ήταν ποτέ η έχθρα.

Ήταν πάντοτε εκείνη η μικρή, φωτεινή γωνιά όπου ο άνθρωπος αναγνωρίζει τον άνθρωπο και του λέει: «Έλα. Υπάρχει χώρος και για σένα » …… Σπίτι του ποιητή. Εκδ. ΒΚΠ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους