Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι παλιές αλυσίδες έκαναν θόρυβο. Ήταν από σίδερο και τις έβλεπες.

Οι σημερινές είναι πιο ύπουλες.

Είναι φτιαγμένες από χειροκροτήματα που δίνονται επιλεκτικά, από σιωπές που επιβάλλονται οργανωμένα, από κύκλους ανθρώπων που κινούνται σαν αλυσίδα γύρω από κάθε ανεξάρτητο πνεύμα.

Δεν δένουν τα χέρια, δένουν τη φήμη, τη σκέψη, το δικαίωμα του ανθρώπου να περπατά μόνος.

Στη λογοτεχνία μιλάμε συχνά για την ελευθερία, αλλά πολλές φορές τη φοβόμαστε όταν εμφανίζεται μπροστά μας ζωντανή.

Ανακυκλώνουμε τα μεγάλα ονόματα του χθες, επαναλαμβάνουμε τα λόγια του Μπρεχτ, του Ναζίμ Χικμέτ και τόσων άλλων σπουδαίων δημιουργών, όμως δυσκολευόμαστε να κοιτάξουμε κατάματα έναν δημιουργό του σήμερα.

Όχι γιατί δεν τον καταλαβαίνουμε, αλλά γιατί η παρουσία του μάς αναγκάζει να μετρήσουμε το δικό μας ανάστημα.

Η ιστορία της Ιππατίας δεν τελείωσε στην Αλεξάνδρεια.

Απλώς άλλαξε ρούχα.

Τότε έσερναν το σώμα του ανθρώπου στους δρόμους.

Σήμερα προσπαθούν να σύρουν το όνομά του.

Τότε έκαιγαν βιβλία.

Σήμερα καίνε χαρακτήρες.

Τότε κατηγορούσαν κάποιον ως μάγο ή αιρετικό.

Σήμερα τον χαρακτηρίζουν υπερβολικό, επικίνδυνο, γραφικό, ακατάλληλο ή ξένο.

Η μέθοδος αλλάζει.

Ο φόβος παραμένει ο ίδιος.

Γιατί ο πραγματικά ελεύθερος άνθρωπος είναι πάντα ενοχλητικός.

Δεν υπακούει στα καλούπια.

Δεν ζητά άδεια να σκεφτεί.

Δεν περιμένει από τις επιτροπές να του επιτρέψουν να ονειρευτεί.

Και αυτό είναι που τρομάζει περισσότερο τους φουσκωμένους από την εξουσία, τους αυτάρεσκους της μετριότητας και τους επαγγελματίες κριτές των άλλων.

Έτσι συμβαίνει το παράδοξο.

Όσο ένας δημιουργός ζει, πολλοί προσπαθούν να τον μικρύνουν.

Τον κρίνουν από την καταγωγή του, από το χρώμα του, από τη γλώσσα του, από την προφορά του, ακόμη και από τον αέρα που αναπνέει.

Ψάχνουν οτιδήποτε εκτός από το έργο του.

Και όταν εκείνος φύγει, τότε καταθέτουν στεφάνια επάνω στη μνήμη του και μιλούν για το μεγαλείο που δεν μπόρεσαν να αναγνωρίσουν όσο ήταν παρών.

Ίσως επειδή η αληθινή ευφυΐα δεν φοβίζει τους σοφούς, φοβίζει τους βολεμένους. Η Ιππατία το πλήρωσε με τη ζωή της.

Άλλοι το πληρώνουν με απομόνωση, με συκοφαντίες, με σιωπή.

Όμως η ουσία δεν αλλάζει.

Ο φανατισμός, όποια μάσκα κι αν φορέσει, πάντοτε πολεμά το ίδιο πράγμα: το ελεύθερο μυαλό.

Και γι’ αυτό η ελευθερία δεν είναι δικαίωμα που κατακτήθηκε οριστικά.

Είναι καθημερινή μάχη.

Είναι η δύναμη να λες αυτό που πιστεύεις όταν οι πολλοί απαιτούν σιωπή.

Είναι η δύναμη να αναγνωρίζεις την αξία ενός ανθρώπου όσο ακόμη ζει.

Είναι η δύναμη να χειροκροτείς το φως αντί να το πολεμάς.

Γιατί, τελικά, το πιο επικίνδυνο πλάσμα πάνω στη γη δεν είναι ο επαναστάτης, ούτε ο ποιητής, ούτε ο φιλόσοφος.

Είναι ο άνθρωπος που έμαθε να σκέφτεται ελεύθερα και αρνείται να γονατίσει μπροστά στον φόβο.

Αυτός ήταν ο φόβος των διωκτών της Ιππατίας πριν από δεκαέξι αιώνες. Και αυτός παραμένει ο φόβος κάθε εποχής. ….. Σπίτι του ποιητή. Εκδ.ΒΚΠ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους