Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καφετέρια στην Λίμνη Ιωαννίνων: ο νεαρός στο διπλανό τραπέζι μιλά δυνατά με φίλο του στο τηλέφωνο.

Παραπονιέται πως τα χρήματα που παίρνει στην Αθήνα, δεν του φτάνουν να ζήσει μόνος.

Πιάνει δουλειά 8 το πρωί σε ένα λογιστικό γραφείο και επιστρέφει στο σπίτι στις 6, κάνοντας υπερωρίες.

Μένει με τους γονείς του καθώς δεν μπορεί να διαθέσει 400-500 ευρώ για ενοίκιο.

Κάποια άλλα παιδιά που γνωρίζει, χάνουν 1.30 ώρα το πρωί και 1.30 ώρα το απόγευμα να γυρίσουν απ' τις δουλειές τους, γιατί τα γραφεία της εταιρείας τους είναι στον Κηφισό.

Ανέβηκε 3 μέρες στο χωριό του στο Ζαγόρι για να ηρεμήσει και να αλλάξει παραστάσεις «δεν παλεύεται φίλε η Αθήνα.

Οι περισσότεροι μοιάζουν να παίρνουν ψυχοφάρμακα». Η κουβέντα τελειώνει λέγοντας πως θα αναζητήσει την τύχη του στο εξωτερικό.

Τον κοιτάζω και σκέφτομαι όσα συζήτησα με τους επιχειρηματίες στη Περιφέρεια Ηπείρου.

Την ερημοποίηση των γύρω χωριών, την έλλειψη κινήτρων για να επιστρέψουν όσοι το επιθυμούν στην επαρχία, αλλά και την ευλογία του να μένεις σε μια πόλη όπως τα Ιωάννινα όπου σε λίγη ώρα μπορείς να βρεθείς στα βουνά.

Μίλησα με επαγγελματίες και από τα Ιωάννινα και από την Άρτα.

Τα προβλήματα που ανέφεραν υφίστανται, και φυσικά όσοι μένουμε εκτός βλέπουμε μόνο την ομορφιά της κάθε περιοχής, αλλά όχι την βαθύτερη ουσία.

Στο βάθος όμως, πιστεύω πως κατανοούν το πόσο τυχεροί είναι.

Γιατί το επίπεδο ζωής δεν αφορά μόνο το οικονομικό.

Αφορά και τον περιβάλλοντα χώρο.

Το πόσο γρήγορα κάνεις τις καθημερινές σου εργασίες.

Το πόσο κοντινά φαίνονται όλα.

Τους ανθρώπους που θα συναντήσεις στο δρόμο και ίσως κανονίσετε να βρεθείτε αργότερα.

Πράγματα που σε μια πόλη όπως η Αθήνα, μοιάζουν δύσκολα.

Περπατώντας στα Ιωάννινα είδα ανθρώπους λιγότερο παχύσαρκους.

Είδα κίνηση, παλμό, ζωή.

Από το μπαλκόνι μου στις 6 το πρωί, ο μόνος ήχος ήταν ο ήχος των πουλιών.

Ο νεαρός είναι απαισιόδοξος.

Σε μια γενιά που δεν μπορεί να πληρώσει ενοίκιο για να φτιάξει την ζωή της, δεν έχει νόημα να μιλάς συνεχώς ούτε για την Αθηναϊκή Ριβιέρα, ούτε για projects τύπου Voria, ούτε για καινοτομία.

Σαν χώρα χρειαζόμαστε μεγαλεπήβολα πλάνα.

Για τις επενδυτικές ευκαιρίες, για τις χιλιάδες, νέες θέσεις εργασίας που θα δημιουργηθούν.

Αυτό όμως που πρωτίστως έχουμε ανάγκη είναι μια αξιοπρεπή καθημερινότητα και μια νέα γενιά που θα έχει επιλογές, προοπτικές και αισιοδοξία. Ανθρώπους χαρούμενους και ψυχικά ήρεμους. Αυτή είναι και η ουσιαστική έννοια ενός βιώσιμου κράτους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους