Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Αληθινή Ταπείνωση: Μια Παρεξηγημένη Αρετή Η ταπείνωση δεν είναι να νιώθεις κατώτερος από τους άλλους, αλλά να μην νιώθεις ανώτερος από κανέναν.

Αυτή η απλή φράση κρύβει μια μεγάλη αλήθεια.

Ίσως μάλιστα ανατρέπει μια από τις πιο συνηθισμένες παρεξηγήσεις γύρω από μια από τις σπουδαιότερες αρετές της χριστιανικής ζωής.

Όταν πολλοί άνθρωποι ακούν τη λέξη «ταπείνωση», φαντάζονται έναν άνθρωπο που σκύβει συνεχώς το κεφάλι, που δεν τολμά να εκφράσει γνώμη, που αποδέχεται κάθε αδικία σιωπηλά και θεωρεί τον εαυτό του ανάξιο για τα πάντα.

Κάποιοι πιστεύουν ότι ταπεινός είναι εκείνος που μειώνει τον εαυτό του, που αυτοκατηγορείται διαρκώς ή που θεωρεί ότι όλοι οι άλλοι είναι καλύτεροι από αυτόν.

Όμως αυτό δεν είναι ταπείνωση.

Είναι συχνά έλλειψη αυτοεκτίμησης, ψυχολογική ανασφάλεια ή ακόμη και μια λανθασμένη πνευματικότητα που οδηγεί τον άνθρωπο να απαξιώνει τον εαυτό του. Ο Θεός δεν δημιούργησε τον άνθρωπο για να τον μισεί.

Τον δημιούργησε «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν Του». Η απαξίωση του εαυτού δεν είναι αρετή.

Είναι άρνηση του δώρου που μας χάρισε ο Δημιουργός.

Τι είναι πραγματικά η ταπείνωση Η αληθινή ταπείνωση είναι κάτι πολύ διαφορετικό.

Δεν σε κάνει να νιώθεις μικρός.

Σε απελευθερώνει από την ανάγκη να νιώθεις μεγάλος.

Ο ταπεινός άνθρωπος γνωρίζει τα χαρίσματά του, αλλά δεν τα θεωρεί προσωπικό του κατόρθωμα.

Αναγνωρίζει τις αδυναμίες του, αλλά δεν απελπίζεται εξαιτίας τους.

Δεν ζει συγκρίνοντας τον εαυτό του με τους άλλους.

Δεν αισθάνεται ανώτερος όταν πετυχαίνει ούτε κατώτερος όταν αποτυγχάνει.

Έχει ειρήνη μέσα του, γιατί έχει βρει την αξία του όχι στην ανθρώπινη επιδοκιμασία αλλά στην αγάπη του Θεού.

Η ταπείνωση δεν είναι χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Είναι σωστή αυτογνωσία.

Το παράδειγμα του Χριστού Η μεγαλύτερη απόδειξη ότι η ταπείνωση δεν είναι αδυναμία είναι ο ίδιος ο Χριστός.

Ποιος υπήρξε ισχυρότερος από Εκείνον; Και όμως, γεννήθηκε σε μια φάτνη.

Έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του.

Συνομίλησε με αμαρτωλούς, τελώνες και περιφρονημένους ανθρώπους.

Δέχθηκε ύβρεις, χλευασμούς και σταυρό.

Ήταν τόσο δυνατός ώστε δεν είχε ανάγκη να αποδείξει τίποτε σε κανέναν.

Η ταπείνωσή Του δεν προερχόταν από μειονεξία αλλά από την πληρότητα της αγάπης Του.

Γι’ αυτό και η Εκκλησία βλέπει στην ταπείνωση όχι μια ήττα, αλλά τη μεγαλύτερη νίκη της ανθρώπινης ύπαρξης.

Ας δουμε την διδασκαλία των Αγίων Οι Άγιοι της Εκκλησίας θεωρούσαν την ταπείνωση θεμέλιο κάθε αρετής. Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος την αποκαλεί «ένδυμα της Θεότητας». Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος γράφει ότι η ταπείνωση είναι ένα ανώνυμο χάρισμα, τόσο βαθύ ώστε δύσκολα μπορεί να περιγραφεί με λόγια. Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης δίδαξε ότι ο άνθρωπος βρίσκει αληθινή ειρήνη μόνο όταν πάψει να θεωρεί τον εαυτό του κέντρο του κόσμου και μάθει να εμπιστεύεται ολοκληρωτικά τον Θεό.

Όλοι οι Άγιοι συμφωνούν σε ένα σημείο: χωρίς ταπείνωση δεν μπορεί να υπάρξει αληθινή αγάπη.

Γιατί η υπερηφάνεια λέει: «Εγώ πρώτος». Η ταπείνωση λέει: «Όλοι είμαστε παιδιά του ίδιου Πατέρα». Γιατί είναι τόσο δύσκολη; Η εποχή μας δεν ευνοεί την ταπείνωση.

Μας διδάσκει συνεχώς να προβάλλουμε τον εαυτό μας, να κυνηγάμε τα «μου αρέσει», να αποδεικνύουμε πόσο επιτυχημένοι είμαστε, να επιζητούμε αναγνώριση.

Σχεδόν όλα γύρω μας μάς ωθούν να χτίσουμε μια εικόνα που θα θαυμάζουν οι άλλοι.

Η ταπείνωση πηγαίνει αντίθετα στο ρεύμα.

Μας καλεί να πάψουμε να εξαρτόμαστε από το χειροκρότημα.

Να μη θεωρούμε απειλή την επιτυχία του άλλου.

Να μπορούμε να πούμε «μπράβο» χωρίς να ζηλεύουμε.

Να μπορούμε να ακούμε χωρίς να ετοιμάζουμε αμέσως την απάντησή μας.

Να μπορούμε να παραδεχόμαστε το λάθος μας χωρίς να καταρρέουμε.

Αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο απ’ όσο φαίνεται.

Πώς μπορεί κάποιος να καταλάβει αν προοδεύει στην ταπείνωση; Ας θέσει στον εαυτό του μερικά απλά ερωτήματα: Όταν κάποιος με διορθώνει, θυμώνω ή εξετάζω μήπως έχει δίκιο; Όταν κάποιος άλλος πετυχαίνει, χαίρομαι ή ζηλεύω; Όταν βρίσκομαι σε διαφωνία, επιδιώκω να βρω την αλήθεια ή να αποδείξω ότι έχω δίκιο; Όταν με αδικούν, αναζητώ εκδίκηση ή αφήνω χώρο στη συγχώρηση; Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα αποκαλύπτουν πολλά για την κατάσταση της καρδιάς μας.

Η ταπείνωση ως καρπός της Χάριτος Η ταπείνωση δεν είναι απλώς μια ανθρώπινη προσπάθεια.

Δεν είναι μια τεχνική αυτοβελτίωσης.

Είναι καρπός της Χάριτος του Θεού.

Όσο περισσότερο πλησιάζει κάποιος τον Χριστό, τόσο περισσότερο καταλαβαίνει πόσο μεγάλη είναι η αγάπη Του και πόσο μικρή είναι η προσωπική του αυτάρκεια.

Τότε παύει να ζητά συνεχώς επιβεβαίωση.

Δεν έχει ανάγκη να αποδείξει ότι είναι καλύτερος από τους άλλους.

Δεν φοβάται να παραδεχθεί τα λάθη του.

Δεν τρομάζει μπροστά στην αλήθεια.

Γιατί γνωρίζει ότι η αξία του δεν εξαρτάται από τη γνώμη των ανθρώπων αλλά από το γεγονός ότι τον αγαπά ο Θεός.

Ο κόσμος θαυμάζει τους ισχυρούς, τους πλούσιους, τους διάσημους και τους επιτυχημένους. Ο Θεός όμως αναπαύεται στους ταπεινούς.

Γι’ αυτό και οι μεγαλύτεροι Άγιοι δεν ήταν εκείνοι που ύψωσαν τον εαυτό τους, αλλά εκείνοι που χαμήλωσαν τόσο πολύ, ώστε να χωρέσει μέσα τους ολόκληρος ο Χριστός.

Η ταπείνωση δεν μας μικραίνει.

Δεν μας αφαιρεί την αξιοπρέπεια.

Δεν μας κάνει ασήμαντους.

Αντίθετα, μας ελευθερώνει από το πιο βαρύ φορτίο: την ανάγκη να αποδεικνύουμε συνεχώς ποιοι είμαστε.

Και ίσως αυτή η ελευθερία να είναι ένα από τα μεγαλύτερα θαύματα που μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους