Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χτες το βράδυ βρέθηκα σε ένα σχολικό πάρτυ. Έφηβοι, γεμάτοι ορμόνες, αλλά χωρίς διάθεση, χωρίς όνειρα.

Σιγά ρε φίλε βλέπεις και τα όνειρα; Ναι, φαίνεται στην ματιά ενός παιδιού να τον έχει όνειρα, όταν θέλει να κατακτήσει τον κόσμο.

Και δυστυχώς ελάχιστα είχαν αυτή την ματιά.

Βλέπεις εμείς ως γενιά, μπορεί να κάναμε πολλά καλά, αλλά κάναμε ένα τεράστιο κακό.

Στερήσαμε τα όνειρα από τους επόμενους.

Χαθήκαμε κάπου στην μετάφραση για το πώς πρέπει να τους συμπεριφερθούμε, τους δώσαμε όσα μπορούσαμε και ακόμη παραπάνω, αλλά ύπουλα, υπόγεια, ίσως δεν το κατάλαβαμε κιόλας, τους στερήσαμε τα όνειρα.

Καμαρώσαμε με τις επιτυχίες τους, και ταυτόχρονα κριτικάραμε τις επιλογές τους.

Τον τρόπο που επικοινωνούν, τον τρόπο που διασκεδάζουν, την μουσική που ακούν, τον τρόπο που χορεύουν.

Κάπως έτσι στην παραμικρή ευκαιρία τους κόβαμε τα φτερά.

Εν τελεί πιο μεγάλη σημασία έχει για εμάς να είμαστε οι γαμάτοι, παρά να αφήσουμε τα παιδιά μας να προσπαθήσουν να γίνουν και αυτοί γαμάτοι.

Και έπειτα χύνουμε κροκοδείλια δάκρυα γιατί κάποια παιδιά δεν αντέχουν την πίεση.

Γιατί κάποια παιδιά ασκούν bullying σε άλλα. Γιατί κάποια παιδιά είναι παραβατικά. Γιατί πολλοί απλά είμαστε ΕΜΕΙΣ ΛΑΘΟΣ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους