Με ιδιαίτερη συγκίνηση και ευγνωμοσύνη συμμετέχω στο 25ο τεύχος του ηλεκτρονικού περιοδικού «Υδράνη e-movie magazine», αφιερωμένο στον Νίκο Καββαδία, τον ποιητή των θαλασσών, των μακρινών ταξιδιών...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ανάμεσα στις δημιουργίες αγαπημένων ομότεχνων, έχω τη χαρά και την τιμή να παρουσιάζω το ποίημά μου «Η θάλασσα θυμάται», ένα μικρό φόρο τιμής στον σπουδαίο μας ποιητή, που εξακολουθεί να ταξιδεύει τις ψυχές μας με τους αθάνατους στίχους του.

Κάποιοι ποιητές δεν φεύγουν ποτέ συνεχίζουν να αρμενίζουν στις καρδιές μας. Τα Θερμά μου συγχαρητήρια επίσης σε όλους τους δημιουργούς . Ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς στην εκλεκτή φίλη Μαρία Λίτσα, φιλόλογο και συνεργάτιδα του περιοδικού, για την τιμητική πρόσκληση και την εμπιστοσύνη της στο πρόσωπο μου. https://online.fliphtml5.com/lrfj/lpzp/?fbclid=IwdGRjcASjGMhjbGNrBKMYu2V4dG4DYWVtAjExAHNydGMGYXBwX2lkDDM1MDY4NTUzMTcyOAABHtjNUOnCDWaeZcjFlhdGebSQbBAt71Rq7h7HUG6ac0fIud_hpxxdfqBr1Sqz_aem_rKMfVBFIp-GCDcHM1a6D6w#p=1 Αφιέρωμα στον ποιητή Νίκο Καββαδία Η θάλασσα θυμάται(Αμμόχωστος) Δεν ξέρω αν οι θάλασσες ξεχνούν.

Αν περνούν τα χρόνια πάνω τους όπως περνά ο άνεμος πάνω από το νερό, χωρίς να αφήνει σημάδι.

Μα η θάλασσα της Αμμοχώστου θυμάται.

Το νιώθω κάθε φορά που κλείνω τα μάτια μου και επιστρέφω εκεί στην πόλη που έμεινε πίσω μισή, μα ποτέ σβησμένη.

Τη θυμάμαι τα καλοκαίρια.

Το φως να πέφτει πάνω στα νερά σαν χρυσή σκόνη, τις φωνές των παιδιών στις γειτονιές, τις μανάδες που άπλωναν σεντόνια στις αυλές κι ο αέρας τα φούσκωνε σαν πανιά έτοιμα για ταξίδι.

Θυμάμαι την άμμο να καίει τα πόδια μας και τη θάλασσα να μας δέχεται πάντα χωρίς ερωτήσεις.

Τότε δεν γνωρίζαμε τη λέξη "προσφυγιά". Δεν ξέραμε πως υπάρχουν άνθρωποι που μια μέρα φεύγουν από τα σπίτια τους κρατώντας μόνο ένα κλειδί και λίγες εικόνες.

Δεν ξέραμε πως η μνήμη μπορεί να γίνει πατρίδα όταν χάνεται η γη. Ύστερα ήρθε εκείνο το καλοκαίρι.

Κι από τότε η θάλασσα άλλαξε φωνή.

Δεν σταμάτησε ποτέ να χτυπά την ακτή, μα μέσα στον ήχο της μπήκε μια βαθιά σιωπή.

Σαν θρήνος που έμεινε μισός.

Σαν λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ.

Οι δρόμοι άδειασαν, τα σπίτια έκλεισαν, τα παράθυρα έμειναν να κοιτούν χωρίς μάτια προς το πέλαγος.

Μα η θάλασσα έμεινε εκεί.

Να φυλάει την πόλη.

Να περνά κάθε βράδυ κάτω από τα έρημα μπαλκόνια, σαν μάνα που δεν εγκαταλείπει τα παιδιά της ακόμη κι όταν χάνονται.

Και καμιά φορά πιστεύω πως τα κύματα γνωρίζουν τα ονόματά μας.

Πως τα ψιθυρίζουν σιγανά μέσα στη νύχτα, για να μην ξεχαστεί κανείς.

Όπου κι αν βρέθηκα αργότερα, όποτε μύριζα αρμύρα, επέστρεφα εκεί. Στην Αμμόχωστο των παιδικών μου χρόνων.

Στις αυλές με τις λεμονιές, στα καΐκια που γύριζαν το δειλινό, στις παρέες που γελούσαν χωρίς να γνωρίζουν πως η ευτυχία μπορεί να τελειώσει τόσο ξαφνικά.

Οι άνθρωποι της δικής μου γενιάς κουβαλούν μια παράξενη μνήμη.

Είμαστε ίσως οι τελευταίοι που προλάβαμε την πόλη ζωντανή.

Που ακούσαμε τις φωνές της πριν σκεπαστούν από τη σιωπή.

Και μεγαλώσαμε ύστερα με δύο πατρίδες, εκείνη που χάσαμε και εκείνη που μας φιλοξενεί-να κατοικούμε.

Μα υπάρχουν τόποι που δεν παραδίδονται στον χρόνο.

Ζουν μέσα σε μια μυρωδιά, σε έναν ήχο, σε μια γεύση αλατιού πάνω στα χείλη.

Ζουν μέσα στον παφλασμό ενός κύματος που φέρνει από μακριά όσα αγαπήσαμε.

Κι η Αμμόχωστος ζει ακόμη.

Μέσα στη θάλασσά της.

Μέσα στη μνήμη μας.

Μέσα σε εκείνο το καλοκαίρι που δεν τελείωσε ποτέ. "για την Αμμόχωστο που εξακολουθεί να κατοικεί μέσα μας" Μαρία Ιωάννου-Φίλη Πρόσφυγας από την Αμμόχωστο 11-5-2026

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους