Από το Σκοτάδι των Ανθρωποθυσιών στο Φως του Χριστού: Τι Ξεχνούν να μας Πουν οι Σύγχρονοι Ειδωλολάτρες; Το Φως του Χριστού και η Κατάρρευση των «Θεών» της Ανθρωποφαγίας Ακούμε συχνά στις μέρες μας...

Πλήρες Κείμενο:

Από το Σκοτάδι των Ανθρωποθυσιών στο Φως του Χριστού: Τι Ξεχνούν να μας Πουν οι Σύγχρονοι Ειδωλολάτρες; Το Φως του Χριστού και η Κατάρρευση των «Θεών» της Ανθρωποφαγίας Ακούμε συχνά στις μέρες μας από διάφορους «νεοειδωλολάτρες» ή επικριτές του Χριστιανισμού την κατηγορία ότι η Εκκλησία έφερε τον «σκοταδισμό» και κατέστρεψε τον αρχαίο κόσμο.

Η ιστορική και θεολογική αλήθεια όμως είναι τελείως διαφορετική: Ο Χριστιανισμός δεν έσβησε το φως· έσβησε το σκοτάδι μιας δαιμονικής τυραννίας. 1. «Οι θεοί των εθνών εισί δαιμόνια» – Η δίψα για ανθρώπινο αίμα Η Αγία Γραφή και η Πατερική Θεολογία είναι ξεκάθαρες. Ο Ψαλμός 95,5 το λέει ρητά: «Ότι πάντες οι θεοί των εθνών δαιμόνια, ο δε Κύριος τους ουρανούς εποίησεν». Οι αρχαίοι θεοί δεν ήταν απλώς αθώα μυθολογικά παραμύθια ή όμορφα μαρμάρινα αγάλματα.

Πίσω από τα είδωλα κρύβονταν πνευματικές οντότητες, δαιμόνια, που ζητούσαν την απόλυτη υποταγή του ανθρώπου μέσα από τον τρόμο.

Ποια είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της δαιμονικής τους φύσης; Οι ανθρωποθυσίες. Τα δαιμόνια απαιτούσαν αίμα για να ικανοποιήσουν τον εγωισμό τους ή για να «επιτρέψουν» στους ανθρώπους μια επίγεια επιτυχία: Η θυσία της Ιφιγένειας: Ο ίδιος ο Αγαμέμνονας αναγκάζεται να σφάξει την ίδια του την κόρη στο βωμό της θεάς Αρτέμιδος, απλώς και μόνο για να φυσήξει ο άνεμος και να πάει καλά η έκβαση του Τρωικού Πολέμου. Οι θυσίες στον Λυκαίο Δία και αλλού: Η ιστορική έρευνα επιβεβαιώνει ότι σε κρίσιμες στιγμές (πολέμους, επιδημίες), η σφαγή ανθρώπων στους βωμούς ήταν η έσχατη προσφορά προς τους «θεούς». Ένας αληθινός, στοργικός Θεός δεν ζητά ποτέ τη σφαγή ενός παιδιού για να στείλει άνεμο.

Αυτό είναι έργο του διαβόλου, που «ανθρωποκτόνος ην απ' αρχής». 2. Όργια, Τελετές και η Θεοποίηση της Ανηθικότητας Πέρα από το αίμα, τα δαιμόνια ζητούσαν την ηθική εξαθλίωση του ανθρώπου.

Οι διονυσιακές τελετές, τα μυστήρια της Αφροδίτης και τα ρωμαϊκά βακχικά όργια δεν ήταν «πολιτισμός»· ήταν η πλήρης απώλεια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Μέσα από τη μέθη, την κτηνωδία και τις οργιαστικές τελετές, ο άνθρωπος έχανε το λογικό του και γινόταν υποχείριο των παθών του.

Οι δαίμονες είχαν καταφέρει το απόλυτο τέχνασμα: να κάνουν την αμαρτία και την ανηθικότητα πράξη λατρείας. Ας αναρωτηθούμε με ειλικρίνεια: Αν οι θεοί του Ολύμπου ζούσαν ανάμεσά μας σήμερα με βάση τις πράξεις τους, δεν θα βρίσκονταν σε ναούς, αλλά θα κοσμούσαν καθημερινά τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και τις σελίδες του Ποινικού Κώδικα για παιδοκτονίες (Κρόνος), βιασμούς και μοιχειές (Δίας), φόνους και εκδίκηση (Ήρα, Άρης). 3. Η Μεγάλη Ανατροπή: Με μια Προσευχή τα Είδωλα Γκρεμίζονταν Όταν οι Μεγαλομάρτυρες του Χριστού (ο Άγιος Γεώργιος, ο Άγιος Δημήτριος, η Αγία Μαρίνα, η Αγία Παρασκευή) οδηγούνταν με τη βία στους ναούς των ειδώλων για να προσκυνήσουν, συνέβαινε το εξής συγκλονιστικό: Με μια μόνο προσευχή στο όνομα του Ιησού Χριστού, τα αγάλματα έπεφταν κάτω και γίνονταν σκόνη. «Τα γαρ είδωλα ταύτης, Σωτήρ, μη ενέγκαντά σου την ισχύν πέπτωκεν» (Ακάθιστος Ύμνος). Τα δαιμόνια ένιωθαν την παρουσία του Αγίου Πνεύματος και έτρεχαν να κρυφτούν, αφήνοντας τα νεκρά μάρμαρα να γκρεμίζονται.

Η πτώση των ειδώλων ήταν η ορατή απόδειξη ότι το σκοτάδι δεν μπορεί να σταθεί μπροστά στο Φως.

Αντί για θεούς-τυράννους που απαιτούσαν το αίμα των ανθρώπων, εμφάνισε τον Αληθινό Θεό που έχυσε το δικό Του Αίμα επάνω στο Σταυρό για να σώσει τον άνθρωπο. 4. Ποιος διέσωσε τελικά τον Αρχαίο Κόσμο; Η νοητική κατεύθυνση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας άλλαξε ριζικά.

Η «Ρωμιοσύνη» γεννήθηκε όταν η σκληρή, ειδωλολατρική Ρώμη υποτάχθηκε στο Ευαγγέλιο. Η Εκκλησία όμως έκανε μια τεράστια και σοφή θεολογική διάκριση: Απέρριψε και πολέμησε τη θρησκεία των αρχαίων (τα δαιμονικά είδωλα, τις ανθρωποθυσίες και τα όργια). Διέσωσε, αντέγραψε και μελέτησε τη φιλοσοφία, την επιστήμη και τη γλώσσα τους. Αν δεν υπήρχαν οι Βυζαντινοί μοναχοί στα μοναστήρια να αντιγράφουν μέρα-νύχτα τα χειρόγραφα, σήμερα δεν θα ξέραμε ούτε το όνομα του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη ή του Ομήρου. Οι Μέγαλοι Πατέρες (Μέγας Βασίλειος, Ιωάννης Χρυσόστομος) κράτησαν τη σοφία των αρχαίων ως εργαλείο (όπως η μέλισσα παίρνει μόνο το μέλι από το λουλούδι) και πέταξαν το δηλητήριο, που ήταν η ειδωλολατρία. Συμπέρασμα Ο Χριστιανισμός δεν έφερε σκοτάδι· ελευθέρωσε την ανθρωπότητα από τον τρόμο των δαιμόνων που ζητούσαν αίμα και ανθρωποθυσίες.

Όσοι σήμερα κατηγορούν την Εκκλησία, ουσιαστικά νοσταλγούν έναν κόσμο όπου το δίκαιο του ισχυρού, η ηθική ασυδοσία, ο φόβος και ο θάνατος κυβερνούσαν τις ψυχές των ανθρώπων. Το Φως του Χριστού νίκησε, γιατί η Αλήθεια είναι πάντα πιο ισχυρή από το ψέμα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους