Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Παρατηρώ πολλά σχόλια τις τελευταίες ώρες για το ελληνικό ζαχαροπλαστείο Τσίμπο στο Ρόιτλινγκεν.

Θα πω ξεκάθαρα τη δική μου εμπειρία, γιατί βλέπω ότι αρκετοί διαφωνούν μαζί μου.

Καταρχάς, το Τσίμπο στο Μπαντ Κάνστατ της Στουτγάρδης το εκτιμώ πολύ.

Τα παιδιά εκεί έχουν ελληνικά προϊόντα, καλή διάθεση και μπορείς να απολαύσεις τον καφέ, τα γλυκά και τη μπουγάτσα σου σε ένα πραγματικά όμορφο περιβάλλον.

Το μόνο πρόβλημα για εμάς που μένουμε πιο μακριά είναι η απόσταση.

Μιλάμε για πάνω από 50 χιλιόμετρα από το σπίτι μου.

Δεν πας εύκολα για έναν καφέ ή για μια μπουγάτσα.

Για το κατάστημα στο Ρόιτλινγκεν όμως, έχω εκφράσει πολλές φορές ένα συγκεκριμένο παράπονο.

Και το έχω πει και στους ανθρώπους του μαγαζιού.

Όσες φορές πήγα εγώ, τουλάχιστον μέχρι πριν από περίπου έναν χρόνο, δεν μου μιλούσε κανείς ελληνικά.

Οι εργαζόμενοι που βρίσκονταν μπροστά στο ταμείο και στα γλυκά ήταν άνθρωποι από άλλες χώρες, μιλούσαν γερμανικά, κάποιες φορές αγγλικά, αλλά όχι ελληνικά.

Μάλιστα, μου είχαν πει ξεκάθαρα ότι εκεί μιλάνε μόνο γερμανικά.

Για μένα αυτό είναι πρόβλημα.

Όταν μπαίνω σε ένα ελληνικό ζαχαροπλαστείο, δεν πηγαίνω μόνο για να αγοράσω ένα γλυκό.

Πηγαίνω γιατί θέλω να νιώσω λίγο Ελλάδα.

Θέλω να ακούσω τη γλώσσα μου.

Θέλω να αισθανθώ ότι μπήκα σε έναν χώρο που κουβαλάει ένα κομμάτι από τον τόπο μου.

Και ναι, κάποιες φορές που πήγα, η ποικιλία στα γλυκά ήταν περιορισμένη.

Αυτό όμως μπορεί να συμβεί παντού.

Μπορεί να έτυχε.

Μπορεί να ήταν η ώρα, η μέρα ή η περίοδος.

Δεν το θεωρώ το βασικό ζήτημα.

Το βασικό για μένα είναι η γλώσσα.

Βλέπω πολλούς να μου γράφουν ότι το μαγαζί είναι γεμάτο και ότι ο κόσμος είναι ευχαριστημένος.

Δεν το αμφισβητώ.

Ούτε είπα ποτέ ότι το μαγαζί έχει κακή ποιότητα.

Δεν μίλησα ποτέ για την ποιότητα.

Μίλησα για κάτι άλλο.

Μίλησα για το γεγονός ότι, όσες φορές πήγα εγώ, δεν άκουσα ελληνικά.

Και εδώ θέλω πραγματικά να ρωτήσω όσους ζείτε στο εξωτερικό.

Είμαι εγώ ο παράξενος; Όταν πηγαίνετε σε ένα ελληνικό γυράδικο, σε ένα ελληνικό ζαχαροπλαστείο, σε μια ελληνική καφετέρια ή σε οποιοδήποτε ελληνικό κατάστημα, δεν θέλετε να μιλήσετε τη γλώσσα σας; Δεν είναι και αυτός ένας λόγος που επιλέγετε ένα ελληνικό μαγαζί; Γιατί εγώ, όπου έχω πάει σε τουρκικά, αραβικά ή ιταλικά μαγαζιά, οι άνθρωποι μιλούν τη γλώσσα τους.

Δεν ντρέπονται.

Δεν φοβούνται.

Την κρατούν ζωντανή.

Σε εμάς, δυστυχώς, σε αρκετές περιπτώσεις δεν το βλέπω.

Και επειδή κάποιοι μου έγραψαν το αμίμητο «μπες στην κουζίνα να μιλήσεις ελληνικά», θα πω το εξής: Κανείς δεν μπαίνει στην κουζίνα ενός μαγαζιού για να ακούσει ελληνικά.

Ο πελάτης κρίνει αυτό που βλέπει μπροστά του.

Αυτό που ζει.

Αυτό που βιώνει.

Σήμερα στο Έσλινγκεν ένιωσα Ελλάδα.

Άκουσα ελληνικά, είδα ελληνικά πρόσωπα, ένιωσα οικειότητα.

Το ίδιο ένιωθα παλιότερα και στο Enjoy της Μαρίας και του Βασίλη στο Γκόμαρινγκεν και στο Τυμπιγκεν, πριν δυστυχώς κλείσει.

Το ίδιο νιώθω και σε άλλα συγκεκριμένα ελληνικά μαγαζιά της περιοχής. Στο Ρόιτλινγκεν, τουλάχιστον με βάση τη δική μου εμπειρία, δεν το ένιωσα ποτέ.

Αν έχει αλλάξει κάτι τον τελευταίο χρόνο, θα είμαι ο πρώτος που θα βγει δημόσια να το πει.

Δεν έχω κανένα πρόβλημα να παραδεχτώ ότι έκανα λάθος.

Δεν μου αρέσει να αδικώ κανέναν.

Αλλά αν συνεχίζει να ισχύει αυτό που ίσχυε όταν πήγαινα εγώ, τότε ναι, θεωρώ μεγάλο λάθος ένα ελληνικό μαγαζί να μην μιλάει ελληνικά.

Και το θεωρώ μεγάλο λάθος γιατί ο λόγος που πολλοί από εμάς περνάμε την πόρτα ενός ελληνικού καταστήματος δεν είναι μόνο τα προϊόντα.

Είναι η μυρωδιά.

Είναι οι λέξεις.

Είναι οι αναμνήσεις.

Είναι η αίσθηση ότι, έστω για λίγα λεπτά, βρίσκεσαι ξανά σπίτι σου.

Αν χαθεί και αυτό, τότε πείτε μου ειλικρινά: Ποια ακριβώς είναι η διαφορά από το να μπεις σε οποιοδήποτε άλλο μαγαζί;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους