Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γράφει ο Θανάσης Τριαρίδης: ΜΕ ΤΟΝ ΙΑΣΟΝΑ... Ο Ιάσονας Αποστολόπουλος είναι ένας από τους φωτεινότερους ανθρώπους στην Ελλάδα της τελευταίας δεκαετίας.

Για την ακρίβεια είναι ένας από τους πολύ λίγους που βάζει εξακολουθητικά την ζωή του και την ασφάλειά του σε εξακολουθητικό κίνδυνο για να υπερασπιστεί τους κατετρεγμένους του κόσμου.

Αυτούς που αφανίζονται δίχως να τους αναγνωριστεί το δικαίωμα να έχουν καν όνομα.

Τον θαυμάζω και τον αγαπάω αφάνταστα.

Άνθρωποι σαν τον Ιάσονα σώζουν την τιμή μιας ναρκωμένης και (συχνάεξαγορισμένης) κοινωνίας.

Μας ξεντροπιάζουν - όπως μου είπε μια κυρία στο θέατρο πριν από μερικές μέρες.

Αυριο το βράδυ μετά την παράσταση ΠΩΣ ΝΑ ΠΕΤΑΤΕ ΕΝΑ ΜΩΡΟ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ ΝΑ ΘΡΙΑΜΒΕΥΕΙ (σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Καρατζιά) θα συζητήσουμε με τον Ιάσονα Αποστολόπουλο για την κρατική θανατοπολιτική και του διωγμούς των μεταναστών. Στο Θέατρο Εν Αθήναις, στην οδό Ιάκχου 19 (η παράσταση αρχίζει στις 21.30 - η είσοδος για την συζήτηση που θα ακολουθήσει είναι φυσικά ελεύθερη.

ΘΤ. 20-6-2026 ~ ΚΙ ΟΜΩΣ, ΗΤΑΝ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΑΝ Κάποια στιγμή βγήκε η ανακοίνωση: Τα πτώματα δεν είναι πτώματα, το αίμα δεν είναι αίμα, οι άνθρωποι δεν είναι άνθρωποι.

Όλα τα payroll συμφώνησαν με ενθουσιασμό: Μα φυσικά - ανθρωποι είναι μονάχα αυτοί που η κυβέρνηση λογαριάζει για ανθρώπους.

Υστερά βγήκε η επόμενη ανακοίνωση: Τα παιδιά που πνίγονται στο αμπάρι ενός πλοίου μεταναστών φυσικά δεν είναι παιδιά, είναι αέρας κοπανιστός, και ο τρόμος ετούτων των παιδιών δεν είναι τρόμος, ούτε οι κραυγές τους είναι κραυγές, είναι μια ασήμαντη μπουρμπουλήθρα κάτι που έκανε ένα σιγανό πλαφ στην επιφάνεια και χάθηκε για πάντα.

Όλα τα payroll συμφώνησαν με ενθουσιασμό: Η θάλασσα είναι λάδι είναι επιτέλους ώρα να κάνουν το μπάνιο τους τα δικά μας παιδιά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους