Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Πούτιν “έφαγε τα μούτρα του” στην Ουκρανία και ο Τραμπ “έφαγε τα μούτρα του” στο Ιράν.

Και οι δυο μαζί έκαναν την παγκόσμια οικονομία ευάλωτη.

Τόσο, που κινδυνεύει να καταρρεύσει.

Αυτοί οι δυο τρελοί που, όπως κι ο Χίτλερ, αναρριχήθηκαν στην εξουσία με την ψήφο του λαού, απειλούν ευθέως τον πλανήτη.

Η παράταση της εξουσίας τους μπορεί και να τον κατεδαφίσει.

Η ζημιά που ήδη προκάλεσαν, είναι ανυπολόγιστη.

Αν μετριόταν, θα έφτανε σε τρισεκατομμύρια δολάρια.

Με άλλη οπτική, θα έφταναν για να κάνουν τον πλανήτη παράδεισο.

Θυμίζω ότι, κάπου στο 2018, οι φίλοι του ενός και του άλλου τρελού στην Ελλάδα, υπερέβαιναν το ένα τρίτο του Ελληνικού πληθυσμού.

Αυτό είναι το κύριο θέμα: Ποια εμπιστοσύνη να έχω τώρα εγώ στην κρίση του λαού; Κυρίως, ποια εκτίμηση να έχω σε αυτήν, όταν ο λαός αρνείται “να βάλει μυαλό”, ακόμα και όταν διαψεύδεται από τα ίδια τα γεγονότα.

Εκείνα, σημειωτέον, για τα οποία (στο μέτρο του δυνατού) τον προειδοποίησες, ο λαός όμως σε σταύρωσε που τον ενόχλησες.

Ακόμα κι ένας κύριος με τα ούλα του που πρόσφατα υπέγραψε το μανιφέστο του (νέου τάχα) Τσίπρα.

Κι όμως.

Ο στοχαστής οφείλει να είναι μεγάθυμος και πολυέλαιος με το λαό.

Ποτέ δεν του κρατάει κακία.

Γι' αυτό και αντιδρώ (μερικές φορές άσχημα) όταν κάποιος μου αποδίδει μίσος για τον Τσίπρα (τότε που του ασκούσα κριτική) ή για την Καρυστιανού που - όψιμα κάπως – ξεκάμπισε.

Τι μίσος να έχω εγώ για ποιον; Μου είναι αδύνατο να μισήσω ακόμα κι εκείνον που μου έκανε προσωπική ζημιά.

Θα μισήσω κάποιον που εγκαλώ για τα κοινά; Ότι ο λόγος μου είναι ευθύβολος και “ελεύθερος βαρών”, δεν σημαίνει ότι μισώ το αντικείμενο της κριτικής μου.

Απόδειξη, ότι ποτέ δεν άσκησα δημόσια κριτική σε ιδιώτη.

Άσκησα κριτική μόνο σε πολιτικούς.

Εκείνους που διεκδικούν την ψήφο του λαού.

Είναι ένα ήθος αυτό, αλλά δεν του δώσατε ποτέ σημασία.

Ιδιαίτερα με απασχολούν εκείνοι που επικαλούνται το λαό.

Αυτοί, ναι, με διαολίζουν.

Για λόγους που θεωρώ φλυαρία να εκθέσω.

Δηλώνω ξεκάθαρα σε όσους δεν με ξέρουν: Δεν μ' ενδιαφέρει η εξουσία.

Μ' ενδιαφέρει όμως πολύ αυτός που - στο όνομα του λαού - θέλει να γίνει εξουσία.

Η πιο άδικη κριτική που άσκεφτα έχουν κάνει στην δημοσιογραφική κριτική μου, είναι ότι δεν επιδεικνύω την ίδια οξύτητα κατά του Μητσοτάκη, ανάλογη εκείνης που επιδεικνύω απέναντι στον Τσίπρα ή στον Ανδρουλάκη.

Και την Καρυστιανού, τελευταία. Μα... ΔΕΝ μ' ενδιαφέρει ο Μητσοτάκης.

Πόσες φορές θα το εξηγήσω αυτό; Γιατί δεν το μετράς ρε φίλε; Δεν το μετράς γιατί θέλεις - ντε και καλά - να με κατατάξεις στους εχθρούς. Κάνε ό,τι νομίζεις. Αλλά με χάνεις. Ήμουν φίλος σου και δεν το κατάλαβες ποτέ. ...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους