Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Παρότι τις τελευταίες μέρες νιώθω οργή ή πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται στιγμές που δεν ήταν χαρούμενες, αποφάσισα να μην επιτρέψω στον εαυτό μου να μπαίνει σε αυτό το τριπάκι.

Θυμήθηκα λοιπόν μια όμορφη και αστεία ιστορία του Χάρη, τότε που ήμασταν και οι δυο νέοι.

Όταν πήρα τον Χάρη από το καταφύγιο ήταν περίπου δύο ετών κι εγώ 28. Στην πολυκατοικία που έμενα τότε, μια παλιά παραθεριστική πολυκατοικία, έμενε και ο κύριος Λ στον πρώτο όροφο, δυο σπίτια πιο δίπλα.

Του ανήκαν μάλιστα τα περισσότερα διαμερίσματα του συγκροτήματος.

Δύσκολος άνθρωπος, λίγο στριφνός, από αυτούς που δεν χαρίζουν εύκολα χαμόγελα. Ο Χάρης όμως είχε τον τρόπο του.

Εγώ τότε έπαιζα μουσική σε μαγαζιά.

Έφευγα γύρω στις 11 το βράδυ και γυρνούσα τα ξημερώματα.

Καλοκαίρι ήταν και το σπίτι είχε εκείνα τα παλιά παράθυρα, με λεπτό ξύλο και λεπτό τζάμι.

Τα βράδια λοιπόν που έφευγα, έκλεινα το παράθυρο και του άφηνα ανεμιστήρα ή κλιματιστικό, παρότι το σπίτι ήταν δροσερό.

Περνάει το πρώτο βράδυ, περνάει και το δεύτερο.

Έρχεται ο κύριος Λ το επόμενο μεσημέρι φουριόζος. «Ο σκύλος βγαίνει στο μπαλκόνι και γαβγίζει ασταμάτητα.

Δεν μας αφήνει να κοιμηθούμε!» «Μα κύριε Λ, κλείνω το παράθυρο.

Πώς βγαίνει;» «Δεν ξέρω πώς βγαίνει, αλλά να μη συνεχιστεί αυτή η κατάσταση γιατί θα έχουμε πρόβλημα.» Πάω λοιπόν να δω τι συμβαίνει.

Και τι είχε κάνει ο Χάρης; Έξυνε, έξυνε, έξυνε το παράθυρο μέχρι που το άνοιγε μόνος του και έβγαινε έξω.

Την επόμενη φορά λοιπόν έκλεισα τη μπαλκονόπορτα με εκείνο το γατζάκι που ασφαλίζει στην τρύπα.

Την επόμενη μέρα εμφανίζεται ξανά ο κύριος Λ, αυτή τη φορά έξαλλος. «Άστο ανοιχτόοοο! Θα γκρεμίσει την πολυκατοικία αυτός!» Όλο το βράδυ ο Χάρης έκανε ντάπα-ντάπα-ντάπα προσπαθώντας να ανοίξει την πόρτα.

Επειδή το ξύλο και τα κουφώματα ήταν παλιά και λεπτά, κοπανούσαν τα πάντα λες και γινόταν σεισμός.

Και κάπου εκεί άρχισε η μεγάλη ανατροπή.

Όταν εγώ έφευγα για δουλειά και ο Χάρης ξεκινούσε τις βραδινές του... διαμαρτυρίες, ο κύριος Λ σηκωνόταν μέσα στη νύχτα, πήγαινε στο πλάι του μπαλκονιού και του έλεγε: «Σταμάτα, Χάρη μου... σταμάτα...» Και μετά του πέταγε ζαμπονάκια και τυράκια.

Αυτό συνέχισε να γίνεται για πολύ καιρό.

Μάλιστα έφτασε στο σημείο να γίνεται και μέσα στη μέρα, ενώ ήμουν κι εγώ σπίτι και ο Χάρης δεν γάβγιζε καν.

Καθόμουν στον υπολογιστή και άκουγα απ' έξω: «Χαρούληηηη... Χαρούληηηη μου... Έλα έξω να σου δώσω να φας!» Σχεδόν τέσσερα χρόνια μείναμε εκεί.

Ο κύριος Λ αγάπησε τον Χάρη.

Άκουγα το γέλιο του όλο και πιο συχνά.

Γίναμε φίλοι, παρά τη μεγάλη διαφορά ηλικίας που είχαμε.

Κάποια στιγμή μού εξομολογήθηκε πως κι εκείνος είχε κάποτε έναν σκύλο.

Και ότι ο Χάρης του τον θύμιζε. «Κυρίως αυτά τα μάτια του», μου είπε.

Και ξέρω ακριβώς τι εννοούσε. ❤️ Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι ο Χάρης στο τότε μπαλκόνι μας, λίγο πριν τη μεσημεριανή του σιέστα. Πιθανότατα χορτάτος από τα ζαμπονάκια και τα τυράκια που του κερνούσε κρυφά ο κύριος Λ. ❤️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους