Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάτι τέτοιες ώρες ήταν οι πολύ δικές μας στιγμές. Οι ώρες που τα παιδιά είχαν κοιμηθεί και η Αλεξάνδρα είχε πάει κι εκείνη για ύπνο.

Αλλά και παλιότερα, όταν ήμασταν μόνο οι δυο μας.

Πριν μπω για μπάνιο, μετά από μια μέρα γεμάτη τρέξιμο, κούραση και σκέψεις, ερχόμουν στην αγκαλιά σου.

Ξάπλωνα σχεδόν πάνω σου, περνούσα τα χέρια μου κάτω από το πόδι και το κεφάλι σου και σε χάιδευα.

Ακόμα κι αν είχες καιρό να κάνεις μπάνιο, πάλι έβαζα το πρόσωπό μου στον λαιμό σου.

Εκεί, στο πυκνό σου τρίχωμα.

Σε μύριζα και γέμιζε το πρόσωπό μου τρίχες.

Και μου άρεσε.

Καθόμασταν έτσι για λίγα λεπτά.

Εσύ λαγοκοιμόσουν κι εγώ ένιωθα σαν να έφευγε από πάνω μου άλλη μία δύσκολη μέρα.

Τώρα σε βλέπω παντού.

Πηγαίνω στην κουζίνα και γυρίζω το κεφάλι μου για να δω αν με κοιτάζεις.

Κάθομαι στο σαλόνι, στο σημείο που καθόμασταν μαζί, και σηκώνομαι ασυναίσθητα ήσυχα για να μη σε ξυπνήσω.

Μόνο που δεν είσαι εκεί.

Κι ας είμαι άνθρωπος λογικός.

Κι ας ξέρω ότι κανείς δεν μπορεί να κρατήσει για πάντα κάποιον που αγαπά.

Κάπου μέσα μου πίστευα πως, μετά από τόσες μάχες που δώσαμε μαζί, ίσως είχαμε βρει το cheat.

Ίσως μπορούσαμε να ξεγελάσουμε λίγο ακόμα τον χρόνο και την αρρώστια.

Ακόμα και σήμερα πιάνω τον εαυτό μου να φαντάζεται την κόρη μου να μεγαλώνει δίπλα σου.

Να έρχεται στο μαξιλάρι σου, γεμάτο τρίχες, και να κοιμάται πάνω σου.

Είναι μόλις η δεύτερη μέρα χωρίς εσένα και ήδη βλέπω πόσο μεγάλο αποτύπωμα έχεις αφήσει παντού.

Πόσο δεμένες ήταν οι ζωές μας.

Τέτοια ώρα ετοιμαζόμασταν για τη βραδινή μας βόλτα.

Ούτε εσύ ήθελες πια ιδιαίτερα να βγεις, ούτε εγώ είχα πάντα τη δύναμη.

Κι όμως βγαίναμε.

Και τώρα αυτή η βόλτα, που μέχρι πριν δύο μέρες μου φαινόταν δύσκολη, μου λείπει περισσότερο απ' όλα.

Γιατί οι δρόμοι ήταν άδειοι.

Και ήμασταν πάλι μόνο εσύ κι εγώ.

Από χθες όλη η ζωή μας μοιάζει σαν μία βόλτα που τελείωσε πολύ γρήγορα.

Σαν να πέρασαν μόλις δέκα λεπτά από την πρώτη μέρα που σε είδα.

Μέσα σε αυτά τα «δέκα λεπτά» γίναμε και οι δύο άντρες.

Εσύ μεγάλωσες πιο γρήγορα απ' όσο θα ήθελα.

Και μέσα σε αυτά τα δέκα λεπτά χωρέσαμε μια ολόκληρη ζωή. Τόσες ιστορίες. Τόσες μάχες. Τόσες στιγμές. Πάντα μαζί. Συνοδοιπόροι σε όλα. ❤️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους