🏛️ΦΩΚΙΩΝ Ο ΑΘΗΝΑΙΟΣ – Ο χρηστός Έλληνας που εκλέχθηκε 45 φορές στρατηγός, τον οποίο σεβόταν και θαύμαζε ακόμη και ο Μέγας Αλέξανδρος, αλλά καταδικάστηκε σε θάνατο από τους ίδιους τους Αθηναίους...

Πλήρες Κείμενο:

🏛️ΦΩΚΙΩΝ Ο ΑΘΗΝΑΙΟΣ – Ο χρηστός Έλληνας που εκλέχθηκε 45 φορές στρατηγός, τον οποίο σεβόταν και θαύμαζε ακόμη και ο Μέγας Αλέξανδρος, αλλά καταδικάστηκε σε θάνατο από τους ίδιους τους Αθηναίους Ελάχιστοι σήμερα γνωρίζουν το όνομα του Φωκίωνα και όμως, αν η ιστορία αποδίδει πραγματικά την τιμή σε εκείνους που υπηρέτησαν την πατρίδα τους με ανιδιοτέλεια, δικαιοσύνη και αρετή, το όνομα αυτού του μεγάλου Αθηναίου θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία δίπλα σε εκείνα των επιφανέστερων μορφών της αρχαίας Ελλάδας.Πόσοι άραγε γνωρίζουν ότι υπήρξε ένας Έλληνας πολιτικός και στρατηγός που εξελέγη σαράντα πέντε φορές στο ανώτατο στρατιωτικό αξίωμα της Αθήνας, ένα επίτευγμα σχεδόν αδιανόητο για τα δεδομένα της αρχαιότητας; Πόσοι γνωρίζουν ότι ένας από τους ισχυρότερους άνδρες της παγκόσμιας Ιστορίας, ο Μέγας Αλέξανδρος, έτρεφε τόσο βαθύ σεβασμό για τον χαρακτήρα του ώστε επιχείρησε να τον τιμήσει με εκατό τάλαντα, τα οποία εκείνος απέρριψε χωρίς δεύτερη σκέψη; Πόσοι γνωρίζουν ότι αυτός ο άνθρωπος, που θα μπορούσε να είχε συγκεντρώσει πλούτη και προνόμια, επέλεξε να ζήσει λιτά και φτωχικά, παραμένοντας πιστός στις αρχές του μέχρι το τέλος της ζωής του; Τέλος πόσοι γνωρίζουν την τραγική ειρωνεία ότι ο ίδιος λαός που τον τίμησε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον στρατηγό της εποχής του, παρασυρμένος από πολιτικά πάθη και συγκρούσεις, τον καταδίκασε τελικά σε θάνατο; Ο Φωκίων, ο άνθρωπος που η αρχαιότητα αποκάλεσε «Χρηστό», δεν υπήρξε ένας συνηθισμένος πολιτικός.

Υπήρξε η προσωποποίηση μιας ξεχασμένης πολιτικής αρετής της υπηρεσίας προς την πόλη χωρίς ιδιοτέλεια, χωρίς φιλοχρηματία και χωρίς την ανάγκη να κολακεύει το πλήθος.

Γεννημένος γύρω στο 402 π.Χ. στην Αθήνα, μαθητής του Πλάτωνα και συμπολεμιστής του Χαβρία, διακρίθηκε από νεαρή ηλικία για την στρατιωτική του ικανότητα αλλά ακόμη περισσότερο για τον χαρακτήρα του.

Δεν ήταν χαρισματικός ρήτορας όπως ο Δημοσθένης, ούτε άνθρωπος των θεατρικών χειρονομιών.

Η δύναμή του βρισκόταν στην σοβαρότητα, την ψυχραιμία και την αδιαπραγμάτευτη εντιμότητά του.

Η δωρική λιτότητά του έγινε θρύλος.

Δεν αναζητούσε πολυτέλειες, δεν χρησιμοποιούσε την εξουσία για προσωπικό πλουτισμό και δεν δεχόταν δώρα ούτε από βασιλιάδες.

Όταν οι απεσταλμένοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου τού πρόσφεραν εκατό τάλαντα, ρώτησε γιατί ο βασιλιάς επέλεξε να τα δώσει μόνο σε εκείνον.

Όταν άκουσε ότι ο λόγος ήταν επειδή θεωρούταν ο μόνος πραγματικά καλός και έντιμος άνδρας ανάμεσα στους Αθηναίους, απάντησε με μια φράση που πέρασε στην αιωνιότητα: «Ας με αφήσει λοιπόν να φαίνομαι και να είμαι πάντοτε τέτοιος». Η αυστηρότητα του Φωκίωνα δεν ήταν σκληρότητα, αλλά προσήλωση στην αλήθεια.

Δεν χάιδευε τα αυτιά του λαού και σχεδόν πάντα ερχόταν σε σύγκρουση με την κοινή γνώμη.

Όταν κάποτε οι Αθηναίοι τον άκουσαν με ασυνήθιστη προσοχή και επιδοκιμασία, γύρισε προς τους φίλους του και είπε με χαρακτηριστική ειρωνεία: «Μήπως είπα κάτι κακό και δεν το κατάλαβα;» Ήταν ένας πολιτικός που προτιμούσε να είναι χρήσιμος παρά αγαπητός.

Ένας άνδρας,που σε αντίθεση με τα ανδρείκελα της σημερινής πολιτικής σκηνής,πίστευε ότι ο ηγέτης οφείλει να λέει στους πολίτες αυτό που χρειάζεται να ακούσουν και όχι αυτό που επιθυμούν να ακούσουν.Ωστόσο, η μοίρα του επεφύλασσε ένα τέλος αντάξιο αρχαίας τραγωδίας.

Μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου και τις μεγάλες αναταραχές που ακολούθησαν στον ελληνικό κόσμο, ο ηλικιωμένος πλέον Φωκίων βρέθηκε στο στόχαστρο των πολιτικών αντιπάλων του.

Κατηγορήθηκε για προδοσία ενώ δεν του δόθηκε καν πραγματικά η δυνατότητα να υπερασπιστεί τον εαυτό του και καταδικάστηκε να πιει το κώνειο, σάν τόν Σωκράτη,το 318 π.Χ.Έτσι, η Αθήνα, η πόλη που τον είχε εμπιστευθεί σαράντα πέντε φορές ως στρατηγό, έγινε και η πόλη που του στέρησε τη ζωή.

Όμως οι αποφάσεις των συγκυριών συχνά διαψεύδονται από την κρίση των αιώνων.

Οι δημαγωγοί που φώναζαν εναντίον του χάθηκαν μέσα στη σκόνη της Ιστορίας. Ο Φωκίων όμως παρέμεινε.

Όχι ως ο πλουσιότερος, ούτε ως ο ισχυρότερος, αλλά ως κάτι πολύ σπανιότερο ως ένας χρηστός Έλληνας.Σε μια εποχή όπου η εξουσία συχνά ταυτιζόταν με τον πλούτο, εκείνος απέδειξε ότι η μεγαλύτερη περιουσία ενός ανθρώπου είναι η τιμή του.

Σε μια εποχή πολιτικών παθών, απέδειξε ότι η αρετή απαιτεί θάρρος αλλά και σε κάθε εποχή υπενθυμίζει πως οι πραγματικά μεγάλοι άνδρες δεν κρίνονται από τα αξιώματα που κατέκτησαν, αλλά από το πόσο καθαροί παρέμειναν ενώ τα κατείχαν. Ο Φωκίων δεν άφησε πίσω του παλάτια, θησαυρούς ή δυναστείες.Άφησε κάτι πολύ δυσκολότερο να αποκτήσει κανείς και πολύ ευκολότερο να χάσει.. Ένα όνομα που είκοσι τρεις αιώνες μετά εξακολουθεί να αποτελεί συνώνυμο της εντιμότητας.🌿 ✍ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους