Κάθε πολίτης έχει δικαίωμα να κρίνει και να διαφωνεί με τον Αλέξη Τσίπρα. Αυτό είναι απολύτως θεμιτό. Εκεί που αρχίζει το πρόβλημα είναι όταν η πολιτική κριτική μετατρέπεται σε εμμονή και όταν...
Κάθε πολίτης έχει δικαίωμα να κρίνει και να διαφωνεί με τον Αλέξη Τσίπρα.
Αυτό είναι απολύτως θεμιτό.
Εκεί που αρχίζει το πρόβλημα είναι όταν η πολιτική κριτική μετατρέπεται σε εμμονή και όταν κάποιοι αφιερώνουν όλη τους την ενέργεια στο να επιτίθενται σε έναν πρώην πρωθυπουργό, ενώ αποφεύγουν να ασκήσουν την ίδια αυστηρή κριτική στην εκάστοτε κυβέρνηση.
Η δημοκρατία δεν έχει ανάγκη από χειροκροτητές της εξουσίας ούτε από επαγγελματίες πολέμιους συγκεκριμένων προσώπων.
Χρειάζεται πολίτες που να ελέγχουν αυτούς που κυβερνούν σήμερα.
Όταν η συζήτηση περιστρέφεται συνεχώς γύρω από το τι έκανε ή τι δεν έκανε ο Τσίπρας πριν από χρόνια, ενώ υποβαθμίζονται τα σημερινά προβλήματα, τότε η πολιτική αντιπαράθεση χάνει την ουσία της.
Όσοι επιλέγουν να επικεντρώνονται αποκλειστικά στον Τσίπρα, αγνοώντας ή υποτιμώντας τις ευθύνες της Νέας Δημοκρατίας, δίνουν την εντύπωση ότι δεν ενδιαφέρονται τόσο για τη λογοδοσία όσο για τη συντήρηση ενός παλιού διχασμού.
Η επιλεκτική ευαισθησία δεν είναι αντικειμενικότητα.
Η μονομερής κριτική δεν είναι πολιτική συνέπεια.
Αν κάποιος θέλει πραγματικά να συμβάλει στον δημόσιο διάλογο, οφείλει να κρίνει με τα ίδια μέτρα και σταθμά όλους τους πολιτικούς χώρους.
Η εξουσία χρειάζεται έλεγχο κάθε μέρα, όχι μόνο όταν βρίσκεται στα χέρια των πολιτικών αντιπάλων μας.
Διαφορετικά, η αντιπολίτευση μετατρέπεται σε προσωπική εμπάθεια και η πολιτική συζήτηση σε έναν ατελείωτο κύκλο προκαταλήψεων και εμμονών.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους