Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στον ΠΑΟΚ φαίνεται πως ανακαλύφθηκε ένα νέο άθλημα. Δεν λέγεται ποδόσφαιρο.

Λέγεται προληπτική αποθέωση.

Δεν χρειάζεται τίτλους, δεν χρειάζεται έργο, δεν χρειάζεται ούτε καν δείγμα δουλειάς.

Αρκεί ένα καλό αφήγημα.

Ξαφνικά ο Αλέσιο Λίσι παρουσιάζεται ως ο νέος προπονητής που «δουλεύει με μικρούς», «αναδεικνύει ταλέντα», «χτίζει ομάδες». Ωραία όλα αυτά.

Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια: πού ακριβώς τα έκανε; Ένας προπονητής με περίπου ενάμιση χρόνο παρουσίας στους πάγκους των ανδρών, χωρίς κάποιο επίτευγμα που να υποχρεώνει την ποδοσφαιρική Ευρώπη να γυρίσει το κεφάλι της.

Κι όμως, εδώ παρουσιάζεται περίπου ως η επόμενη μεγάλη ανακάλυψη.

Και κάπου εκεί ξεκινάει η αγαπημένη ελληνική συνήθεια: οι συγκρίσεις. «Θυμίζει Φερέιρα», λένε.

Μόνο που ο Αμπέλ Φερέιρα, πριν έρθει στον ΠΑΟΚ, είχε ήδη προπονήσει την SC Braga.

Και μετά τον ΠΑΟΚ πήγε στην Palmeiras, όπου κατέκτησε τίτλους και καθιερώθηκε ως ένας από τους κορυφαίους προπονητές της Λατινικής Αμερικής.

Αυτό λέγεται βιογραφικό.

Όχι υπόσχεση.

Όχι projection. Βιογραφικό. Ο ΠΑΟΚ είναι ομάδα που διεκδικεί πρωταθλήματα.

Δεν είναι πρόγραμμα πρακτικής άσκησης για προπονητές που ίσως κάποτε εξελιχθούν.

Αν η βασική δικαιολογία μιας επιλογής είναι ότι «δουλεύει με νέους», τότε μάλλον ξεχάσαμε πως οι μεγάλοι σύλλογοι χρειάζονται πρώτα προπονητές που αποδεικνύουν ότι μπορούν να κερδίζουν.

Οι νεαροί ποδοσφαιριστές δεν αναδεικνύονται με PowerPoint και ωραίες παρουσιάσεις.

Αναδεικνύονται μέσα από ανταγωνιστικές ομάδες που παράγουν αποτελέσματα.

Το πιο εντυπωσιακό όμως δεν είναι η επιλογή.

Είναι το επικοινωνιακό πλυντήριο που άνοιξε αμέσως μετά.

Σελίδες, sites, λογαριασμοί στα social media, ΠΑΟΚΑΡΧΕΣ εκκολαπτόμενοι πολιτευτές που ελπίζουν στα ψυχούλα του Ιβαν άνθρωποι που μέχρι χθες εμφανίζονταν ως οι πιο αυστηροί κριτές της διοίκησης, ξαφνικά έγιναν υπεύθυνοι δημοσίων σχέσεων.

Μέσα σε λίγες ώρες ο άγνωστος προπονητής βαφτίστηκε «ιδανική επιλογή», «λαχείο», «διαμάντι», «μοντέρνος», «το μέλλον». Όχι επειδή το απέδειξε.

Επειδή… έτσι αποφασίστηκε.

Η κριτική αντικαταστάθηκε από το χειροκρότημα.

Η απαίτηση από την ωραιοποίηση.

Και το πιο ανησυχητικό είναι ότι ένα κομμάτι του κόσμου δείχνει να συμβιβάζεται όλο και πιο εύκολα με τη λογική του «θα δούμε». Ο ΠΑΟΚ όμως δεν έγινε μεγάλος επειδή πανηγύριζε τις παρουσιάσεις.

Έγινε μεγάλος όταν απαιτούσε αποδείξεις.

Και αυτό μόνο ένας προπονητής το κατάφερε. Λυπάμαι που σας χαλάω την μανέστρα αλλά εδώ θα ακούτε μόνο αλήθειες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους