Αθήνα 1891. Γαλατάς αρμέγει την κατσίκα του στην χωμάτινη λεωφόρο Πανεπιστημίου. Ο πατέρας μου γράφει στα απομνημονεύματά του: Έτος 1918. - Ο γαλατάς που ήταν και παραγωγός μας έφερνε το γάλα στο...
Αθήνα 1891. Γαλατάς αρμέγει την κατσίκα του στην χωμάτινη λεωφόρο Πανεπιστημίου.
Ο πατέρας μου γράφει στα απομνημονεύματά του: Έτος 1918. - Ο γαλατάς που ήταν και παραγωγός μας έφερνε το γάλα στο σπίτι (Γ' Σεπτεμβρίου 79) βόσκοντας το κοπάδι με τις κατσίκες του στους σκονισμένους και βρωμερούς δρόμους της Αθήνας.
Τα ζωντανά αυτά, παμφάγα όπως είναι, μη βρίσκοντας κατάλληλη τροφή, καθάριζαν τους δρόμους από τα σκουπίδια αντικαθιστώντας έτσι και ελαφρύνοντας το έργο του Δήμου.
Το άρμεγμα γινόταν επί τόπου και έτσι δεν μπορούσε να νερωθεί το γάλα.
Όταν όμως το σύστημα αυτό της διανομής σταμάτησε, άρχισε και το νέρωμα που έφτανε και μέχρι πενήντα τοις εκατό.
Για τον λόγο αυτό όλα τα σπίτια είχαν προμηθευτεί ειδικό γαλακτόμετρο που το βουτούσαν στο γάλα και έβλεπαν την νοθεία.
Πολλές φορές όμως πηγαίναμε και στο γαλατάδικο, που ήταν ως συνήθως σε κάποια πάροδο.
Το μαγαζί ήταν κατά κανόνα ένας βρώμικος μικρός χώρος, όπου κοιμόταν στρωματσάδα και η οικογένεια.
Εκεί βρίσκονταν ανάκατα τα γιαούρτια οι καρδάρες το βαρελάκι που ξεβουτύρωναν το γάλα (βουτυροκάδη), οι κουρελούδες, τα μιξιασμένα μωρά και ότι άλλη βρωμιά μπορεί να φανταστεί κανείς.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους