Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Ναι, ίσως αυτό να μην είναι το πιο όμορφο παράθυρο στον κόσμο και ίσως κάτω από άλλες συνθήκες να το είχα προσπεράσει.

Μα όχι τώρα.

Αυτό το παράθυρο, πριν περίπου έξι χρόνια, την εποχή της καραντίνας, ήταν ένα σημείο αναφοράς για εμένα.

Περνούσα σχεδόν κάθε μέρα από δίπλα του και κοιτούσα το ένα και μοναδικό κόκκινο λουλούδι που είχε ανθίσει μέσα στη μικρή γλάστρα.

Το κοιτούσα να στέκεται σιωπηλό, πίσω από τα λευκά κάγκελα και για πρώτη φορά νιώθαμε και οι δύο «φυλακισμένοι». Εκείνο εκεί, κι εγώ στο μικρό μου διαμέρισμα.

Έστελνα το SMS για άσκηση ή για να προμηθευτώ τρόφιμα και εκείνο το κόκκινο λουλούδι, με έκανε κάθε φορά να αισθάνομαι ότι η ζωή συνεχίζεται, ότι υπάρχει ελπίδα, ότι πρέπει να συνεχίσουμε να κοιτάζουμε το «φως». Με έκανε να νιώθω πως όσο παράξενη κι αν είναι η «φυλακή» του καθενός μας, υπάρχει πάντα χώρος για να «ανθίσει» η ομορφιά, υπάρχει πάντα χώρος για ένα «παράθυρο» στην ευτυχία… Ναι, αυτό μπορεί όντως να μην είναι το πιο όμορφο παράθυρο στον κόσμο, μα κάθε φορά που στέκομαι μπροστά του εγώ βλέπω τη ζωή.

Βλέπω τη θέληση πίσω από τα κάγκελα, βλέπω τη δύναμη πίσω από τη δυσκολία.

Βλέπω την ομορφιά πίσω από το ορατό.

Βλέπω ένα μικρό σημείο, ενός τεράστιου κόσμου, που κάποτε μου χάρισε απλόχερα ελπίδα.

Και αυτά τα σημεία, προσωπικά, δεν τα ξεχνώ.

Αυτά τα σημείο τα δοξάζω.

Πέρασα εχθές το απόγευμα ξανά, έξω από το ίδιο σημείο της μικρής μου γειτονιάς, και ένιωσα τον «εγκλεισμό» να περνάει σαν ταινία μπροστά από τα μάτια μου.

Ένιωθα το ίδιο σφίξιμο, την ανασφάλεια, τον φόβο, το κόμπιασμα μπροστά στο άγνωστο και την άγνοια.

Το κόκκινο λουλούδι δεν ήταν εκεί, αλλά δεν με πείραξε, εγώ είχα «λατρέψει» έτσι και αλλιώς ολόκληρο το παράθυρο.

Κάθισα για λίγο μπροστά του με σεβασμό και όσο κι αν ένιωθα ένα «σκοτείνιασμα» στο στήθος, νομίζω πως ψιθύρισα ένα ευχαριστώ και γέμισε η ψυχή μου ευγνωμοσύνη.

Γιατί τα μάτια θα βλέπουν πάντα την ομορφιά που κρύβεται πίσω από την απλότητα και γιατί η ζωή θα έχει πάντα άλλη αξία όταν την παρατηρείς πίσω από τα κάγκελα.

Στο τέλος της ημέρας, όλοι «παράθυρα» είμαστε τελικά και κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι κρύβουμε στο βάθος της ψυχής μας… Καλημέρα! Χ.Δ." Christos Daskalakis/Χρήστος Δασκαλάκης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους