Ετών 74 από σήμερα ο αγαπημένος Τζον Γκούντμαν, ένας από τους σπουδαιότερους ηθοποιούς του Χόλιγουντ χωρίς ούτε μία οσκαρική υποψηφιότητα. Ο Γκούντμαν έγινε αρχικά γνωστός μέσα από την τηλεοπτική...

Πλήρες Κείμενο:

Ετών 74 από σήμερα ο αγαπημένος Τζον Γκούντμαν, ένας από τους σπουδαιότερους ηθοποιούς του Χόλιγουντ χωρίς ούτε μία οσκαρική υποψηφιότητα. Ο Γκούντμαν έγινε αρχικά γνωστός μέσα από την τηλεοπτική σειρά Roseanne, στα τέλη των 80s, ενώ ο πρώτος του ενδιαφέρων ρόλος στο σινεμά είχε έρθει στο True Stories (1986) του Ντέιβιντ Μπερν (ναι, του ιδρυτή και τραγουδιστή των Talking Heads). Την επόμενη χρονιά, το 1987, ο Γκούντμαν συμμετέχει για πρώτη φορά σε ταινία των αδερφών Κοέν, στο Raising Arizona, γράφοντας το πρώτο από τα συνολικά πέντε κεφάλαια μιας πανέμορφης συνεργασίας: το 1991 μάς ξεναγεί σε έναν κόσμο πόνου στο Barton Fink, το 1998 λατρεύει το μπόουλινγκ και παλεύει με τα φαντάσματα του Βιετνάμ στο The Big Lebowski, το 2002 είναι μέλος της ΚΚΚ και το αντίστοιχο του Πολύφημου στο O Brother, Where Art Thou?, ενώ το 2013 ερμηνεύει έναν ηρωινομανή τζαζ μουσικό στο Inside Llewyn Davis.

Έπειτα από αυτό το μικρό άλμα στον χρόνο επιστρέφουμε στα τέλη των 80s, όπου ο Γκούντμαν έχει δύο ωραιότατους δεύτερους ρόλους στο λατρεμένο Sea of Love (1989) του Χάρολντ Μπέκερ και στο Always (1989) του Στίβεν Σπίλμπεργκ.

Τα 90s ξεκινούν με το Stella (1990) του Τζον Έρμαν και το Arachnophobia (1990) του Φρανκ Μάρσαλ, μετά το Barton Fink που προαναφέραμε ακολουθούν το The Babe (1992) του Άρθουρ Χίλερ, όπου ενσαρκώνει τον Μπέιμπ Ρουθ και το πολύ αξιόλογο Matinee (1993) του Τζο Ντάντε, ενώ το 1994 ενσαρκώνει τον Φρεντ Φλίντστοουν στο The Flintstones του Μπράιαν Λεβάντ.

Το 1996 τον βλέπουμε στο Mother Night του Κιθ Γκόρντον, που βασίζεται στο απίθανο ομότιτλο μυθιστόρημα του Κερτ Βόνεγκατ, το 1998 είναι ο κολλητός του The Dude και αντικαθιστά τον Τζον Μπελούσι στο αχρείαστο Blues Brothers 2000 του Τζον Λάντις, το 1999 έρχεται το Bringing Out the Dead του Μάρτιν Σκορσέζε.

Στον 21ο αιώνα (πέρα από τις ταινίες των Κοέν που ήδη που αναφέραμε), οι κυριότεροι ρόλοι του Γκούντμαν έρχονται στο Storytelling (2001) του Τοντ Σόλοντζ, στο Beyond the Sea (2004) του Κέβιν Σπέισι, όπου υποδύεται τον μάνατζερ του Μπόμπι Ντάριν, στο Pope Joan (2009) του Ζένκε Βόρτμαν, στο The Artist (2011) του Μισέλ Χαζαναβίσιους, στο Argo (2012) του Μπεν Άφλεκ, στο Flight (2012) του Ρόμπερτ Ζεμέκις, στο τρίτο Hangover (2013) του Τοντ Φίλιπς, στο Monuments Men (2014) του Τζορτζ Κλούνεϊ, στο The Gambler (2014) του Ρούπερτ Γουάιτ, remake της πολύ ανώτερης ομότιτλης ταινίας του 1974, στο Trumbo (2015) του Τζέι Ρόουτς, πάνω απ’ όλα ίσως στο 10 Cloverfield Lane (2016) του Νταν Τράχτενμπεργκ, στο Patriots Day (2016) του Πίτερ Μπεργκ και στο Atomic Blonde (2017) του Ντέιβιντ Λιτς.

Ας μη λησμονήσουμε να αναφέρουμε πως ο Γκούντμαν έχει δανείσει την τόσο χαρακτηριστική και στεντόρεια φωνή του σε πολλά animation (Monsters Inc. , The Jungle Book 2 , The Bee Movie , Speed Racer , The Princess and the Frog , μεταξύ άλλων), ενώ έχει υπάρξει σταθερή φιγούρα στο Saturday Night Live, έχοντας διατελέσει χρέη παρουσιαστή σε 13 εκπομπές.

Από εμάς χρόνια πολλά και ανθηρά σε έναν ηθοποιό που στέκεται πάντα στο ύψος των περιστάσεων και έχει μάλλον λάβει λιγότερα εύσημα από αυτά που του αξίζουν.

Ακριβώς από κάτω, στα σχόλια, μπορείτε να δείτε τη βίντεο-ανάλυση που είχαμε ετοιμάσει για το Barton Fink (1991), αλλά και να διαβάσετε την αναλυτική κριτική μας για το The Big Lebowski (1998).

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους