Ποιος είναι άραγε ο πραγματικός ορισμός της πατρίδας; Είναι απλώς ο τόπος γέννησης; Ή μήπως είναι το μέρος που ανοίγει την αγκαλιά του σε κάποιον που προσπαθεί να ξεφύγει από τη δίνη του πολέμου...

Πλήρες Κείμενο:

Ποιος είναι άραγε ο πραγματικός ορισμός της πατρίδας; Είναι απλώς ο τόπος γέννησης; Ή μήπως είναι το μέρος που ανοίγει την αγκαλιά του σε κάποιον που προσπαθεί να ξεφύγει από τη δίνη του πολέμου; Μπορεί να είναι η χώρα που σου προσφέρει απλόχερα την ευκαιρία να ξεδιπλώσει το ταλέντο σου, που σου παρέχει ίσα δικαιώματα και χτίζει την καριέρα σου, όπως δεν θα γινόταν πουθενά αλλού.

Από την άλλη, τι γίνεται με τις ρίζες και την κληρονομιά των γονιών και των παππούδων; Αν ένας άνθρωπος γεννηθεί σε μια χώρα και καταφέρει να "λάμψει" σε μια άλλη, πού ανήκει πραγματικά; Βρίσκεται σε μια εξαιρετικά άβολη και περίπλοκη θέση, καθώς η ταμπέλα του "προδότη" ελλοχεύει πάντα.

Όσο πιο σπουδαίος είναι κανείς στον τομέα του, τόσο πιο εύκολα γίνεται στόχος αυστηρής και άδικης κριτικής.

Αυτό ακριβώς είναι το ψυχολογικό σταυροδρόμι στο οποίο βρίσκεται κάθε ποδοσφαιριστής με διπλή υπηκοότητα, είτε λόγω της καταγωγής των γονιών του είτε λόγω μετανάστευσης.

Πρέπει άραγε να νιώθει δεμένος με μια χώρα όπου δεν μεγάλωσε και από την οποία δεν έχει καν παιδικές αναμνήσεις; Αν τελικά επιλέξει να φορέσει τη φανέλα της εθνικής ομάδας από την οποία κατάγεται, πολλοί θα πουν ότι το έκανε από "ανάγκη", επειδή δεν υπήρχε χώρος για αυτόν στο γεμάτο αστέρια ρόστερ της χώρας που τον ανέθρεψε.

Αν πάλι απορρίψει την πατρίδα των γονιών του, στοχεύοντας στην εθνική ενός πιο ισχυρού ποδοσφαιρικά κράτους, σπάνια θα αναγνωριστεί η φιλοδοξία του.

Αντίθετα, η επιλογή του θα χαρακτηριστεί από πολλούς ως απερισκεψία ή αλαζονεία.

Στον πρόσφατο αγώνα ανάμεσα στη Σουηδία και την Τυνησία, ο Γιασίν Αγιαρί, ο οποίος έχει τυνησιακές ρίζες από την πλευρά του πατέρα του, κατάφερε να βρει δίχτυα δύο φορές απέναντι στους "Αετούς της Καρχηδόνας". Είναι ενδιαφέρον το γεγονός πως ο ίδιος ο παίκτης είχε αρχικά την επιθυμία να εκπροσωπήσει την Τυνησία.

Ωστόσο, ήταν ο πατέρας του εκείνος που πήρε την τελική απόφαση.

Όπως εξήγησε ο ίδιος ο πατέρας: "Ο γιος μου ήθελε να παίξει για την Τυνησία, αλλά του ζήτησα προσωπικά να επιλέξει τη Σουηδία.

Είναι η χώρα που μας υποδέχτηκε, αγκάλιασε τον Γιασίν, εξέλιξε το ταλέντο του μέσα από τις ακαδημίες της και του παρείχε τα πάντα για να γίνει επαγγελματίας.

Ήταν ηθικό του χρέος να ανταποδώσει σε αυτό το κράτος". Η περίπτωση του Αγιαρί, ωστόσο, αποκτά μια ακόμα πιο βαθιά, ανθρώπινη διάσταση ακριβώς επειδή δεν πέτυχε μόνο ένα, αλλά δύο τέρματα.

Μετά το πρώτο του γκολ, "πάγωσε" τα συναισθήματά του και δεν πανηγύρισε, δείχνοντας τον ίδιο απόλυτο σεβασμό που είχαν δείξει στο παρελθόν παίκτες όπως ο Εμπολό ή ο Κλόζε απέναντι στη χώρα των προγόνων τους.

Μετά το δεύτερο γκολ, όμως, ο Αγιαρί πανηγύρισε κανονικά και αυθόρμητα.

Αυτή η εναλλαγή αποτυπώνει με τον πιο παραστατικό τρόπο την εσωτερική σύγκρουση αυτών των παικτών.

Αν είχε σκοράρει μόνο μία φορά, θα βλέπαμε μόνο τη μία πλευρά της ιστορίας.

Με τα δύο γκολ, ωστόσο, έβγαλε στο χορτάρι όλο αυτόν τον συναισθηματικό διχασμό της ταυτότητάς του, δείχνοντας πώς βιώνει την απόλυτη δυαδικότητα μέσα στο ίδιο 90λεπτο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους