Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ιστορία που έγινε viral την εβδομαδα που πέρασε, ο νεαρός που απολύθηκε μετά από τρεις ώρες ακριβώς, στην πρώτη του βάρδια σε fast food, με τη δικαιολογία ότι "πακετάρει αργά" και ότι "μαθαίνει από ένστικτο", έχει μια τεράστια παγίδα και ως επαγγελματίες οφείλουμε να το ψάξουμε λίγο πιο βαθειά.

Την ιστορία την ξέρουμε μόνο από την πλευρά του εργαζόμενου ενώ τον εργοδότη δεν τον ακούσαμε ποτέ.

Ας μην δημιουργήσουμε λοιπόν, άλλη μια ιντερνετική καρικατούρα με κακούς δράκους και αθώους αγίους.

Υπάρχει ένα ενδεχόμενο που οι περισσότεροι αποφεύγουν να αγγίξουν.

Το "είναι αργός", στη γλώσσα του πεζοδρομίου, συχνά κρύβει ένα πολύ πιο άβολο "δεν δεχόταν υποδείξεις". Αν συνέβη αυτό τότε μιλάμε για μια εντελώς διαφορετική ιστορία.

Η στάση, ο σεβασμός και η δεκτικότητα μετράνε σε μια επαγγελματική σχέση και μάλιστα καταλυτικά.

Πρόσεξε όμως το τεράστιο διοικητικό φάουλ εδώ.

Αν το πρόβλημα ήταν πράγματι η συμπεριφορά, ένας έντιμος και καταρτισμένος εργοδότης λέει ξεκάθαρα: "Δεν ταιριάζουμε γιατί δεν ακούς τις οδηγίες μου" και δεν λέει "πακετάρεις αργά, μαθαίνεις από ένστικτο". Όταν μια ξεκάθαρα συμπεριφορική αιτία αναφέρεται (κακώς), ως αδυναμία δεξιότητας, αυτό από μόνο του δείχνει το πώς σκέφτεται ή μάλλον το πώς δεν σκέφτεται η διοίκηση.

Πάμε τώρα στο πιο γερό αντεπιχείρημα που ακούγεται στα πηγαδάκια της εστίασης.

Σε ένα fast food με οριακά περιθώρια κέρδους και ρυθμό τρέλλας, ποιος έχει την πολυτέλεια για μια οργανωμένη διαδικασία ένταξης ενός νέου εργαζομένου (Onboarding); Καμιά φορά, το να ρίξεις τον άλλον "στα βαθιά" δεν είναι επιλογή αλλά ο μόνος δρόμος επιβίωσης. Σωστά.

Η μέθοδος της "βίαιης ρίψης" είναι θεμιτή, με έναν και μοναδικό όρο: ότι εσύ, ως επιχειρηματίας, αντέχεις το γεγονός ότι η πρώτη μέρα θα είναι ένα απόλυτο χάος, γιατί κάθε πρώτη μέρα, σε κάθε δουλειά, είναι.

Εδώ ακριβώς κρύβεται και η απόλυτη αντίφαση της υπόθεσης.

Δεν μπορείς να ισχυρίζεσαι ταυτόχρονα "δεν προλάβαινα να τον εκπαιδεύσω" αλλά "είχα αρκετά στοιχεία για να τον κρίνω". Η ίδια ακριβώς έλλειψη χρόνου που εμποδίζει την εκπαίδευση, εμποδίζει νομοτελειακά και την αξιολόγηση.

Αν τρεις ώρες δεν σου φτάνουν για να δείξεις σε κάποιον πώς γίνεται η δουλειά, τότε σίγουρα δεν σου φτάνουν ούτε για να κρίνεις αν κάνει για τη δουλειά.

Ας μιλήσουμε λίγο και για την ψυχολογία αυτού του εργοδότη.

Η απόλυση στο τρίωρο είναι συχνά μια κλασική περίπτωση προβολής.

Ο επιχειρηματίας που έχει χτίσει ένα λειτουργικό χάος, χωρίς τυποποιημένες διαδικασίες, χωρίς σαφή περιγραφή θέσης και χωρίς τα κατάλληλα εργαλεία... πανικοβάλλεται.

Μετακυλίει τη δική του διαχειριστική ανεπάρκεια στις πλάτες του πιο αδύναμου κρίκου γιατί είναι βολικότερο να πεις "το παιδί είναι αργό" παρά να παραδεχτείς "το σύστημά μου είναι ένα οργανωτικό ναυάγιο". Πάμε τώρα να αναφέρουμε και κάτι που σπάνια λέγεται ανοιχτά στις αγορές της Ελλάδας και της Κύπρου.

Για κάποιους επιχειρηματίες, το να "καίνε" το προσωπικό δεν είναι ατύχημα.

Είναι ένα απολύτως συνειδητό επιχειρηματικό μοντέλο.

Είναι το περίφημο μοντέλο “Churn and Burn”. Τους βγαίνει φθηνότερα να περνάνε δέκα απελπισμένους ανθρώπους από τη λάντζα, παρά να επενδύσουν σοβαρά σε έναν.

Είναι μια κυνική επιλογή, με ένα κρυφό κόστος που υποτιμάται δραματικά: μηδενική εταιρική τεχνογνωσία και ένα κατεστραμμένο Αποτύπωμα Εργοδότη.

Όταν η επιχείρησή σου γίνεται γνωστή ως "κρεατομηχανή", σύντομα οι μόνοι που θα δέχονται να δουλέψουν για σένα θα είναι όσοι δεν έχουν άλλη επιλογή.

Αν όμως αυτό είναι το μοντέλο σου, τουλάχιστον ανάλαβε την ευθύνη για το αποτέλεσμα και μην το βαφτίζεις "ανικανότητα της νέας γενιάς". Τα δεδομένα δείχνουν ένα συγκεκριμένο μοτίβο.

Σύμφωνα με τη SHRM, περίπου το 20% των νέων εργαζομένων αποχωρεί μέσα στις πρώτες 45 ημέρες και σχεδόν ένας στους τρεις μέσα στο πρώτο τρίμηνο.

Αυτή η πρώιμη φυγή συνδέεται σταθερά με μια χαοτική πρώτη επαφή και χτυπάει πολύ πιο έντονα εκεί που δεν υπάρχει καμία απολύτως υποδοχή νεοπροσλαμβανομένων.

Δηλαδή στις περισσότερες μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Υπάρχει φυσικά και η νομική διάσταση.

Στον πρώτο χρόνο, κατά τη δοκιμαστική περίοδο, η απόλυση γίνεται χωρίς καμία προειδοποίηση και χωρίς αποζημίωση.

Είναι απολύτως νόμιμο.

Αλλά, το ότι είναι "νόμιμο" δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι αποτελεί και σωστό τρόπο διοίκησης.

Η καταφυγή στο νομικό γράμμα είναι η κλασική δικαιολογία της τεμπέλικης ηγεσίας (Lazy Leadership). Στο τέλος της ημέρας, δεν ξέρουμε απολύτως αν ο συγκεκριμένος νέος ήταν ένα άριστο ταλέντο ή ένας βαθιά προβληματικός εργαζόμενος.

Ξέρουμε μόνο ένα πράγμα, με μαθηματική βεβαιότητα: τρεις ώρες δεν αρκούν για να το πει κανείς αυτό με σιγουριά.

Η ετυμηγορία που βγαίνει με τέτοια βιασύνη δεν περιγράφει ποτέ αυτόν που κρίθηκε. Περιγράφει όμως, με τρομακτική ακρίβεια, αυτόν που… τον έκρινε!!!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους